www.artnews.gr

Δευτέρα, 29. Μάιος 2017

ΕΙΣΤΕ ΕΔΩ: ΕΙΔΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ ΑΦΙΕΡΩΜΑΤΑ Οι 10 καλύτερες εκθέσεις της χρονιάς που πέρασε από τον κριτικό τέχνης της Νέας Υόρκης Blake Gopnik*

Οι 10 καλύτερες εκθέσεις της χρονιάς που πέρασε από τον κριτικό τέχνης της Νέας Υόρκης Blake Gopnik*

1. John Gerrard

Το Solar Reserve του John Gerrard που στήθηκε στην πλατεία της Νέας Υόρκης στο Λίνκον Σέντερ τον Οκτώβριο ήταν κάτι σπάνιο: τέχνη υψηλής τεχνολογίας που ξεπέρασε το high-tech θέαμα. Η τεράστια οθόνη LED, στην οποία ο Gerrard χρησιμοποίησε λογισμικό από video games, έδειχνε σε ζωντανή προβολή μια φωτοβολταϊκή εγκατάσταση στη Νεβάδα, που παρουσιαζόταν σε ζωντανή σύνδεση. Κανείς περαστικός δεν μπόρεσε να αντισταθεί στο εντυπωσιακό αυτό θέαμα.

 

2. Καζιμίρ Μάλεβιτς

Η αναδρομική του Κάζιμιρ Μάλεβιτς στην Tate Modern με έκανε να συνειδητοποιήσω πόσο ταλαντούχος ήταν αυτός ο καλλιτέχνης από τα πρώτα του κιόλας έργα. Η αναβίωση μέσα στην έκθεση της γκαλερί του 1915, όπου ο Μάλεβιτς έδειξε το περίφημο Μαύρο Τετράγωνο, έδινε στον θεατή να καταλάβει πως αυτό το έργο δεν αποτέλεσε ποτέ για τον Μάλεβιτς ένα καταληκτικό σημείο.

3. Christopher Williams

Η έκθεση «Christopher Williams: η γραμμή παραγωγής της ευτυχίας», που παρουσιάστηκε στο MoMA τον Ιούλιο, έλαβε πολλές καλές και ευφυείς κριτικές κι αυτό γιατί τα μετα-φωτογραφικά έργα του Williams αποτελούν την προσωποποίηση της εξερεύνησης της κουλτούρας της εικόνας.

4. Jeff Koons

Ο επιμελητής Scott Rothkopf έστησε τον Ιούνιο στο Whitney Museum of American Art την τέλεια αναδρομή στο έργο του Koons. Τόσο για τους λάτρεις όσο και για τους επικριτές της τέχνης του, κανείς κριτικός δεν μπόρεσε να μην παραδεχθεί το ιδανικό αποτέλεσμα αυτής της έκθεσης. Ο Koons άλλωστε κατάφερε κάτι το αδύνατο: πήρε το ντυσαμπιανό readymade, του έδωσε νέες διαστάσεις και το εμπλούτισε με συναισθήματα - ακόμη και με πολιτική.

5. Here and Elsewhere

Στην εν λόγω έκθεση είχε κανείς την ευκαιρία να δει την πρωτοφανή εξάπλωση της τέχνης στον αραβικό κόσμο. Οι αυτοπροσωπογραφίες του Αμερικανο-αιγύπτιου φωτογράφου Van Leo, από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ήταν ένα από τα highlights της έκθεσης. Στις φωτογραφίες της έκθεσης τον είδαμε ως παράτολμο πιλότο, θρησκευόμενο ασκητή και ληστή.

6. 13 Most Wanted Men

Σε μια εποχή όπου ακόμη και τα πλουσιότερα μουσεία φαίνονται εθισμένα στις κενές, ευχάριστες για τη μάζα εκθέσεις, η έκθεση «13 Most Wanted Men: Andy Warhol and the 1964 World’s Fair», ήταν μια απόλαυση. Οι μεταξοτυπίες του Warhol που απεικονίζουν μικροεγκληματίες ήταν μια από τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του, στις οποίες εξερεύνησε κρίσιμες ανησυχίες, όπως ομοφυλοφιλική επιθυμία, κοινωνική συμμόρφωση, το ανθρώπινο πρόσωπο. Και αυτή η έκθεση έδωσε το έναυσμα να ψάξουμε βαθύτερα στις συνθήκες δημιουργίας της συγκεκριμένης σειράς του καλλιτέχνη.

7. Amy Siegel

Το κομψό και πνευματώδες βίντεο της Amy Siegel «Provenance» (τον Ιούνιο στο Met), ήταν μια πολύ καλή μελέτη πάνω στο πώς τα αντικείμενα γίνονται τέχνη. Στα πρώτα πλάνα η καλλιτέχνης μας δείχνει τις πολυθρόνες του Le Corbusier όπου τώρα ως θησαυροί, βρίσκονται σε γιοτ και πολυτελείς κατοικίες πολυεκατομμυριούχων. Στα επόμενα πλάνα μας πηγαίνει πίσω στις δημοπρασίες όπου βρέθηκαν, στους εμπόρους τέχνης και τους συλλέκτες έως πίσω στις ρίζες τους και την αρχική τους χρήση.

8. Kara Walker

Η 22 μέτρων Σφίγγα της Kara Walker που στήθηκε στο Domino Sugar Factory της Νέας Υόρκης έπειτα από ανάθεση στην καλλιτέχνη, ήταν μια πολύ επιτυχημένη εγκατάσταση με χιούμορ αλλά και μια δόση απειλής. Σπάνιος συνδυασμός για τα δημόσια έργα τέχνης.

9. Charles James

Τον Μάιο το Met παρουσίασε μια αναδρομική σε μερικά από τα καλύτερα φορέματα και τουαλέτες του πρώτου μισού του 20ου αιώνα. Αν και δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να χρησιμοποιεί κανείς όρους των καλών τεχνών για να περιγράψει τον κόσμο της μόδας, τα συγκεκριμένα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ως ο Μπρανκούζι των ρούχων. 

10. Empire

Μπορεί κανείς να κρίνει την επιτυχία μιας έκθεσης από την ώρα που κάθισε σε αυτή; Όπως επτά ώρες σερί; Τον Ιανουάριο η γκαλερί James Fuentes στη Νέα Υόρκη πρόβαλε την Αυτοκρατορία του Warhol, ολόκληρη και στην πρωτότυπη εκδοχή της. Το έργο άξιζε τον μαραθώνιο γιατί αποτελεί ένα ορόσημο στον πειραματικό κινηματογράφο και στη μετάβαση του βίντεο σε καλές τέχνες. 

*O Blake Gopnik είναι κριτικός στο Artnet News και οι Καθημερινές του επιλογές παρουσιάζονται εκεί καθώς και στο BlakeGopnik.com.

Επιμέλεια: Σοφία Κοζάκη