www.artnews.gr

Δευτέρα, 29. Μάιος 2017

ΕΙΣΤΕ ΕΔΩ: ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ Το “Άγνωστο Κορίτσι” των Νταρντέν

Το “Άγνωστο Κορίτσι” των Νταρντέν

E-mail Εκτύπωση PDF
adardenne

Μια αναπληρώτρια γιατρός δουλεύει σε μια κλινική. Ένα βράδυ χτυπάει το θυροτηλέφωνο αλλά λέει στη γραμματέα να μην ανοίξει, μιας και δεν της ακούγεται επείγον. Την επόμενη μέρα έρχεται στην κλινική η αστυνομία και της ζητάει το βίντεο από την κάμερα ασφαλείας. Η κάμερα ασφαλείας έχει καταγράψει την κοπέλα που χτύπαγε το κουδούνι, η οποία βρέθηκε δολοφονημένη στον απέναντι δρόμο. Ανίκανη να διαχειριστεί τις τύψεις της, η γιατρός αρχίζει μια ερασιτεχνική έρευνα για να ανακαλύψει τι έχει συμβεί, ξεθάβοντας σιγά σιγά τις πιο σκοτεινές πτυχές της φαινομενικά άνευρης βιομηχανικής περιοχής, στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία μας.

Το «Άγνωστο Κορίτσι (La fille inconnue)» είναι η νέα ταινία των αδελφών Νταρντέν. Πρόκειται για ένα δράμα, γυρισμένο με τον κλασικό υπερρεαλιστικό τρόπο με τον οποίο τα δύο αδέλφια προσέγγιζαν πάντα τις ιστορίες τους, αλλά σε αντίθεση με τις παλιότερες ταινίες τους, η δομή της βασίζεται ιδιαίτερα στο σενάριο. Ακολουθούμε τη νεαρή μας πρωταγωνίστρια (Adèle Haenel), καθώς προσπαθεί να ξετυλίξει το μυστήριο της δολοφονίας της κοπέλας. Αυτό το μυστήριο ξετυλίγεται αργά και το σενάριο αυτήν τη φορά αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ταινίας -σε αντίθεση με τις παλιότερες ταινίες τους, στις οποίες ήταν σε δεύτερη μοίρα, μιας και επικεντρώνονταν στο δράμα και στις ερμηνείες μιας πιο απλής κατάστασης.

Παρ’ όλ’ αυτά, αυτή η πιο συμβατική, συγκριτικά, ραχοκοκαλιά αποτελεί μια δικαιολογία για την προσέγγιση βαθύτερων ζητημάτων της καθημερινότητας, όπως μας έχουν συνηθίσει οι Νταρντέν. Προσπαθώντας να βρει λύση στο μυστήριο, η πρωταγωνίστριά μας αντιμετωπίζει τα σταδιακά όλο και πιο σκοτεινά μυστικά της πόλης στην οποία κατοικεί, αλλά και των ανθρώπων γύρω της. Είναι σχεδόν σα να ανακαλύπτουμε μέσα από τα μάτια της μικρότερες ιστορίες, που θα μπορούσαν να αποτελούν ιδέες για ολόκληρες ταινίες των Νταρντέν, αλλά όλες μαζί συμβάλουν στην εξέλιξη του σεναρίου. Η ταινία θίγει, έτσι, ζητήματα όπως η ανεργία, η πορνεία, η μετανάστευση, αλλά και η ψυχολογική κατάσταση της ενοχής, η οποία είναι το κυρίαρχο θέμα της ταινίας. Πρόκειται για ζητήματα που χαρακτηρίζουν την εποχή μας, τα οποία παρουσιάζονται με τον κλασικό, ρεαλιστικό, ανθρώπινο και καθόλου επιτηδευμένο τρόπο με τον οποίο οι σκηνοθέτες συνηθίζουν να προσεγγίζουν τα θέματά τους. Τα έντονα συναισθήματα που σου προκαλούν δεν προέρχονται από μια υπερδραματοποιημένη απόδοση της πραγματικότητας, με μια έντονα δραματική μουσική να παίζει από πίσω: προέρχονται από τις σκέψεις που κάνεις εσύ ο ίδιος, όταν συλλογιστείς την κατάσταση που διαδραματίζεται μπροστά σου.

Ο τεχνικός τομέας της ταινίας είναι κλασικά μινιμαλιστικός. Τα απλά πλάνα τους δίνουν μια γνώριμη αμεσότητα στα δρώμενα και προσπαθούν να καλύψουν τη δράση χωρίς πολλές υπερβολές. Η φωτογραφία είναι ξεκάθαρη και δεν προσπαθεί επιτηδευμένα να αποτελέσει μια αντανάκλαση της ψυχολογίας της πρωταγωνίστριάς μας. Αν και η ιστορία όσο προχωράει γίνεται όλο και πιο σκοτεινή, εμείς παρακολουθούμε τα δρώμενα με την ίδια εικαστική ματιά από την αρχή μέχρι το τέλος -κάτι που, όμως, λειτουργεί υπέρ της ταινίας, μιας και αυτή η κάθοδος προς το σκοτάδι γίνεται εικαστική με πιο αποτελεσματικό τρόπο νοητικά.

Η ταινία απέσπασε μικτές κριτικές, όταν έκανε πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Καννών του 2016. Αυτό οδήγησε τους δύο σκηνοθέτες στο να αφαιρέσουν επτά ολόκληρα λεπτά από την αρχική έκδοση και αυτή η πιο σύντομη έκδοση προβάλλεται από σήμερα στη χώρα μας. Κατά την προσωπική μου άποψη, πάντως, πρόκειται για μια από τις καλύτερες ταινίες που έχουν γυρίσει οι Νταρντέν τα τελευταία χρόνια, και δεν μπορώ παρά να τους επικροτήσω για τον πειραματισμό που έκαναν στη σεναριακή δομή τους, ο οποίος, αν και πολύ διαφορετικός από ό,τι έχουμε συνηθίσει, ταιριάζει απόλυτα με το στυλ που έχουν αναπτύξει στην πορεία της καριέρας τους.

Χρόνης Μούγιος