www.artnews.gr

Δευτέρα, 29. Μάιος 2017

ΕΙΣΤΕ ΕΔΩ: ΝΕΑ ΔΙΕΘΝΗ Βραβείο Turner 2017: μια κοσμοπολίτικη άρνηση του επαρχιωτισμού του Brexit

Βραβείο Turner 2017: μια κοσμοπολίτικη άρνηση του επαρχιωτισμού του Brexit

E-mail Εκτύπωση PDF
7360

Η λίστα υποψηφίων για το Βραβείο Turner 2017 είναι απροσδόκητη και αναζωογονητική, εν μέρει χάρη στην ευπρόσδεκτη χαλάρωση του κανόνα που προηγουμένως απέκλειε καλλιτέχνες άνω των 50 ετών - ένας κανόνας που λογικά είχε σχεδιαστεί για να αποτρέψει μεγαλύτερους καλλιτέχνες από το να κυριαρχήσουν λόγω του μεγαλύτερου της ηλικίας τους.

Ο κανόνας ίσως δημιούργησε μια περίοδο στην τέχνη, όπου η ίδια η νεότητα είχε αίγλη και κασέ. Το δημοφιλές, το σέξι και το νέο ήταν προνομιούχα. Αλλά η καινοτομία, πάντα προβληματική, δεν είναι το ίδιο με τη νεωτερικότητα -νέοι τρόποι για να πεις και να κάνεις πράγματα συχνά προκύπτουν με τα χρόνια, αν όχι με τις δεκαετίες. Μερικοί καλλιτέχνες κάνουν τα καλύτερα έργα τους νωρίς. Άλλοι όχι. Η καθυστερημένη αναγνώριση καλλιτεχνών όπως η Phyllida Barlow και, στη φετινή λίστα υποψηφίων του βραβείου Turner, η Lubaina Himid και ο Hurvin Anderson, αποτελούν απόδειξη αυτού του γεγονότος. Χωρίς αυτήν την αλλαγή του κανόνα, η Himid, που βρίσκεται στα πρώτα 60, και ο Anderson, 52 ετών, θα ήταν ακατάλληλοι.

Μία δεύτερη αλλαγή κανόνα δηλώνει ότι το βραβείο απονέμεται όχι μόνο για τις εκθέσεις για τις οποίες είναι υποψήφιοι οι καλλιτέχνες, αλλά και για την ίδια την έκθεση του βραβείου. Αυτό πάντα ίσχυε. Οι κριτές περιλαμβάνουν αναπόφευκτα την ίδια την έκθεση στις συζητήσεις τους: οι καλλιτεχνικές παρουσιάσεις μερικές φορές είναι επίπεδες ή υπερβολικές.

Πολλοί δημιουργούν νέα έργα ειδικά για να έχουν έναν αντίκτυπο, κυρίως ατα μέσα. Τα φώτα του Martin Creed που ανοιγόκλειναν του έδωσαν το βραβείο Turner, αλλά Το Κρεβάτι Μου της Tracey Emin, αν και τραβούσε την προσοχή, δεν νίκησε το Steve McQueen. Χωρίς μια κρίσιμη έκθεση που αλλάζει τους κανόνες και προκαλεί συζητήσεις, το βραβείο Turner δεν είναι ενδιαφέρον.

Είναι αυτοί οι σωστοί καλλιτέχνες για το 2017; Ο κατάλογος αναγνωρίζει τρεις γυναίκες, δύο ζωγράφους, δύο σε ηλικίες άνω των 50 ετών. Όλοι έχουν ρίζες ή ιθαγένεια εκτός του Ηνωμένου Βασιλείου. Η Γερμανίδα καλλιτέχνης Andrea Büttner ζει μεταξύ Λονδίνου και Στουτγάρδης. Ο γεννημένος στο Μπέρμινγχαμ ζωγράφος Αφρικανικής-Καραϊβικής καταγωγής, Hurvin Anderson, είναι υποψήφιος για μια πρόσφατη έκθεση στο Τορόντο: η Büttner για εκθέσεις στο Λος Άντζελες και στην Ελβετία. Μακάρι αυτή η εξωστρέφεια να συνεχιστεί μετά το Brexit, όταν η καλλιτεχνική εκπαίδευση προβλέπεται να έχει μια ακόμη πιο απότομη πτώση, και ο τωρινός διεθνισμός του βρετανικού κόσμου της τέχνης, και η πολιτιστική ζωή γενικά, γλιστρήσει σε έναν περιθωριακό επαρχιωτισμό.

Με τις αστείες, ελκυστικές μορφές της με την τεχνική του cut-out, τη ζωντάνια της γραμμής της και τα κοινωνικά σχόλιά της, η Himid έχει κάνει δύο εξαιρετικά δημοφιλείς εκθέσεις στο Ηνωμένω Βασίλειο τους τελευταίους μήνες, καθώς και μια μεγάλη έκθεση ριζοσπαστικής τέχνης των μαύρων από τη δεκαετία του 1980 στη Nottingham Contemporary. Θα ήταν ένας δημοφιλής και αξιόλογος νικητής.

Ο Anderson, εν τω μεταξύ, είχε καθηγητή στη δεκαετία του 1990 τον Peter Doig. Η επιρροή φαίνεται, αλλά οι δυο τους έχουν γίνει φίλοι, και η επιρροή είναι αμφίδρομη. Με μια συγκρατημένη ζωγραφικότητα, η δουλειά του Anderson είναι μια σύνθεση ιδεών και ατμοσφαιρών, παραστατικών και αφηρημένων τρόπων.

Η Büttner και η Rosalind Nashashibi κάνουν δουλειά που είναι λιγότερο άμεσα προσβάσιμη ή ελκυστική για τους θεατές του βραβείου Turner. Από τη δεκαετία του 1990 οι ταινίες της Nashashibi έχουν καταγράψει την καθημερινότητα, -μια αστραπιαία πώληση, μπάτσους της Νέας Υόρκης να αράζουν στον περίβολο, τη ζωή στη Γάζα, ομοφυλόφιλες παρέες στο Hampstead Heath, την αναπαραγωγή μιας σκηνής δρόμου που περιγράφεται σε ένα μυθιστόρημα του Pier Paolo Pasolini-, συνυφαίνοντας το υλικό σε περίπλοκες, αποσπασματικές οπτικές αφηγήσεις, που απαιτούν να τις ξεδιπλώσεις αρκετά. Οι ξυλογραφίες, οι ταινίες και οι γλυπτικές συνθέσεις της Büttner είναι εξίσου γεμάτες από αναφορές και θέματα που περιλαμβάνουν την πίστη και την αγνότητα, τη φτώχεια και την ντροπή.

 

Πηγή: theguardian.com