www.artnews.gr

Πέμπτη, 27. Απρίλιος 2017

ΕΙΣΤΕ ΕΔΩ: ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

7 Χωρισμοί του Κόσμου της Τέχνης που Άλλαξαν την Ιστορία της Τέχνης

E-mail Εκτύπωση PDF

artbreakupΤης Noelle Bodick

Ετοιμόρροπες σχέσεις και συναισθηματικά ερείπια είναι συχνά αυτό που δίνει ζωή στην καλλιτεχνική παραγωγικότητα, πολύ περισσότερο από ψευδαισθήσεις ενός ευτυχισμένου τέλους. Παρακάτω ρίχνουμε μια ματιά σε κάποιους από τους πιο θυελλώδεις χωρισμούς, που είχαν ως αποτέλεσμα ολική προσωπική ταπείνωση και μιζέρια –αλλά, επίσης, περιστασιακά, και κάποιες πολύ καλές δουλειές.

Πώς ο Eduardo Paolozzi μετέφερε το χάος της μοντέρνας ζωής

E-mail Εκτύπωση PDF

aepaolozziΤου Simon Martin

Κάθε χρόνο, εκατομμύρια άνθρωποι περνούν μέσα από μια καλλιτεχνική εγκατάσταση από έντονα χρωματισμένα μωσαϊκά, που αγκαλιάζει τα πάντα, στο σταθμό Tottenham Court Road του μετρό του Λονδίνου. Παρόλο που πολλοί μπορεί να μην το συνειδητοποιούν, αυτό το αχανές κολάζ, εμπνευσμένο από εικόνες σχετικές με την τεχνολογία, την τζαζ μουσική, την εθνογραφία και τη Μοντέρνα ζωή, σχεδιάστηκε από τον Eduardo Paolozzi (1934-2005), έναν από τους επονομαζόμενους “νονούς της Ποπ Αρτ”.

Το στυλ του μπορεί πλέον να μοιαζει οικείο, αλλά ήταν κρυμμένο σε κοινή θέα, και η τρέχουσα έρευνα στην Πινακοθήκη Whitechapel αποτελεί την πρώτη μεγάλη έκθεση του έργου του στο Λονδίνο από το 1971, παρόλο που ο Paolozzi έχει υπάρξει πρόσφατα το θέμα σημαντικών εκθέσεων εκτός της πρωτεύουσας, στην Pallant House Gallery στο Τσίτσεστερ το 2013 (την οποία οργάνωσα εγώ), και στη Scottish National Gallery of Modern Art το 1999.

Πώς ένας ζωγράφος του 19ου αιώνα στράφηκε από την πραγματικότητα στη φαντασία

E-mail Εκτύπωση PDF

afantinlatourΤου Joseph Nechvatal

Οι ρεαλιστικοί πίνακες του 19ου αιώνα του Ανρί Φαντέν-Λατούρ (Henri Fantin-Latour), που παρουσιάζονται στην έκθεση “À fleur de peau” στο Μουσείο της Γκρενόμπλ, μας θυμίζουν ότι το αληθινό πρέπει να το επεξεργάζόμαστε με τη σάρκα και το αίμα των ματιών μας. Στους πρώιμους, διαυγείς (αλλά υπέροχους) πίνακες που υμνούν την πολυτέλεια των αισθήσεων, είναι ξεκάθαρο ότι το θέμα του Φαντέν-Λατούρ ήταν η πραγματικότητα του ίδιου του κόσμου που παρατηρούσε. Αυτή η διαφωτιστική αναδρομική περιλαμβάνει πάνω από 120 πίνακες, λιθογραφίες, σχέδια, φωτογραφίες και προπαρασκευαστικές μελέτες, και παρακινεί το θεατή να πάρει στα σοβαρά αυτό που μπορεί να απολαύσει με ευκολία.

Paquita Escofet: το πορτρέτο μιας παθιασμένης συλλέκτριας ρώσικης underground τέχνης

E-mail Εκτύπωση PDF

aescofetΤης Pauline Le Gall

Το διαμέρισμα της Paquita Escofet βρίσκεται στο τέλος μιας χλοερής αυλής, ανάμεσα στις σημαντικές γκαλερί της συνοικίας Marais. Μπαίνοντας ανακαλύπτεις ένα τεράστιο δωμάτιο, οι τοίχοι του οποίου είναι καλυμμένοι με την πιο πρόσφατη έκθεση Ρώσων καλλιτεχνών που έκανε, με το θέμα “Girls Meet Boys”. Οι ιδιωτικές εκθέσεις της είναι το αποτέλεσμα μακράς σκέψης και συνεχόμενων επισκέψεων σε μια συλλογή πάνω από 500 έργων, την οποία διατηρεί στο Παρίσι, στη γαλλική επαρχία και τη Μόσχα. Σε αυτήν την περίπτωση, η έκθεση παρουσιάζει τη διασκεδαστική, αιχμηρή και πολιτική στάση του Mamyshev Monroe και του καλλιτεχνικού διδύμου Elikuka, αλλά και τις εξαιρετικές εγκαταστάσεις Land Art του Infante Arana.

“Raw” της Julia Ducournau: Κανιβαλισμός και γαλλικό σινεμά

E-mail Εκτύπωση PDF

araw 01Το body horror* είναι ένα από τα πιο δύσκολα υποείδη του κινηματογράφου τρόμου, με τα οποία μπορεί να καταπιαστεί ένας νέος σκηνοθέτης. Πέραν του μάστορα του είδους, David Cronenberg (Videodrome, The Fly, Crash, Dead Ringers), οι περισσότερες απόπειρες στα πλαίσια του σύγχρονου δυτικού κινηματογράφου ξεπέφτουν στα μονοπάτια φθηνών παραγωγών του λεγόμενου “torture porn”, δηλαδή με μπόλικη αναίτια βία και αδύναμη πλοκή, έχοντας σκοπό μόνο να σοκάρουν. Παρ’ όλ’ αυτά, το “RAW”, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Γαλλίδας σκηνοθέτιδος Julia Ducournau, όχι απλά δεν πέφτει σε αυτήν την παγίδα, αλλά στέκεται εύκολα δίπλα στις καλύτερες ταινίες τρόμου των τελευταίων χρόνων, αντιμετωπίζοντας έξυπνα το θέμα της. Καταφέρνει να μας σοκάρει, αλλά αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο αποφασίζει να περάσει το μήνυμά της, και όχι ο απώτερος σκοπός της.

Σελίδα 1 από 16