www.artnews.gr

Κυριακή, 19. Φεβρουάριος 2017

ΕΙΣΤΕ ΕΔΩ: ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

Λάθος με το σωστό τρόπο: γιατί ο ψεύτικος Μοντερνισμός του Πικαμπιά είναι τόσο αληθινός

E-mail Εκτύπωση PDF

apicabiaΤου Kenneth Goldsmith

Επί τη ευκαιρία μιας εκλογικής περιόδου στις Ηνωμένες Πολιτείες γεμάτη με κραυγές αγανάκτησης για «ψέματα» και «στήσιμο», αξίζει να θυμηθούμε ότι κάποιοι μοντέρνοι καλλιτέχνες αποδέχτηκαν αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά ως κάτι πιο αληθινό από την ίδια την αλήθεια. Κανένας δεν το έκανε περισσότερο αυτό από το Φράνσις Πικαμπιά (1879-1953).

Εξαρχής ήταν ολοφάνερα απατηλός. Ξεχειλίζοντας αμετανόητη ανειλικρίνεια, κανιβάλισε όλους τους “-ισμούς” που βρήκε μπροστά του, καταπίνοντας τους και φτύνοντάς τους με χαρά στη μούρη του κατεστημένου. Ο Ντέιβιντ Μπάουι συνήθιζε να λέει ότι δεν ήταν ροκ σταρ, αλλά ένας ηθοποιός που παίζει το ροκ σταρ. Το ίδιο θα μπορούσε να πει κάποιος και για τον Πικαμπιά: έπαιζε το ρόλο του καλλιτέχνη, παράγοντας ένα έργο θεαματικής ψευτιάς: ψεύτικος Κυβισμός, ψεύτικος Σουρεαλισμός, ψεύτικος Κοινωνικός Ρεαλισμός, ψεύτικος Ρομαντισμός και τέλος, στα τελευταία έργα του, ψεύτικος Ντανταϊσμός. Για μισό αιώνα, ο Πικαμπιά κορόιδευε τον κόσμο της τέχνης. Ό,τι έκανε, ήταν επίτηδες «λάθος».

Πουθενά δεν είναι αυτό πιο ξεκάθαρο από τον πρώτο κορμό «ώριμων» έργων του, μια σειρά από «κακούς» ιμπρεσιονιστικού στυλ πίνακες που έκανε στα μέσα της δεκαετίας του ‘20. Αν τα εξετάσει κάποιος στην αναδρομική του στο Museum of Modern Art, αισθάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά. Αντί για το λυρικό παιχνίδισμα του φωτός και του αέρα που αποτελούν τα χαρακτηριστικά του Ιμπρεσιονισμού, τα έργα αυτά είναι ψυχρά, στατικά και κλειστοφοβικά. Ψάχνοντας απεγνωσμένα για κάποια απάντηση, απευθύνθηκα στο κείμενο που υπήρχε στον τοίχο: «Ο Πικαμπιά πιστεύεται ότι δούλευε αντιγράφοντας φωτογραφίες καρτ ποστάλ και όχι με το να μπει ο ίδιος στο φυσικό περιβάλλον και να ζωγραφίσει στην ύπαιθρο. Σε αυτό το έργο διακωμωδεί το αυθεντικό πνεύμα του Ιμπρεσιονισμού και τις τεχνικές ανοιχτού χώρου».

Brad Troemel, το τρολ της διαδικτυακής τέχνης

E-mail Εκτύπωση PDF

atroemelΤου Άντριαν Τσεν

Ένα απόγευμα πρόσφατα, ο Μπραντ Τρέμελ (BradTroemel) μου έδειξε μια εικόνα ενός γλυπτού που δεν μπορούσα να πιστέψω: εφτά χιλιάδες πεταλούδες μονάρχες στοιβαγμένες πάνω σε μια αιωρούμενη μαγνητική βάση. Ο Τρέμελ επινόησε το γλυπτό πριν από έξι μήνες, και το καταχώρησε, έναντι $1.200, στο διαδικτυακό του κατάστημα Ultra Violet Production House. Το έργο φαινόταν πολύ όμορφο για έναν κατάλογο, αλλά δεν υπήρχε στην πραγματικότητα: η εικόνα ήταν φτιαγμένη στο Photoshop. Ο αγοραστής θα λάβει τα στοιχεία που χρειάζονται για να φτιαχτεί το έργο, μαζί με οδηγίες για τη συναρμολόγησή του και ένα πιστοποιητικό γνησιότητας. Έπειτα θα θα το κατασκευάσει μόνος του, κολλώντας μία μία τις πεταλούδες. Ο Τρέμελ είχε υπολογίσει ότι οι πεταλούδες θα ζυγίζουν περίπου 400 γραμμάρια, το βαρύτερο φορτίο που θα μπορούσε να αντέξει η βάση. Το γλυπτό θα μείνει όρθιο πιθανότατα μόνο για μια στιγμή, όπως ένα στοιχείο από τον περιοδικό πίνακα το οποίο μπορεί να υπάρξει μόνο μια στιγμή, πριν πέσει στο έδαφος.

Το γλυπτό ήταν ένα από τα εβδομήντα οκτώ έργα που ο Τρέμελ και ο συνεργάτης του, ο καλλιτέχνης Τζόσουά Σιταρέλα (Joshua Citarella), συνέλαβαν τους τελευταίους έξι μήνες και έβαλαν προς πώληση στο κατάστημά τους στο Etsy, το διαδικτυακό κατάστημα για χειροποίητα προϊόντα. Πολλά από αυτά είναι αντικείμενα καθημερινής χρήσης με περίεργες λεπτομέρειες που τους δίνουν μια παραδοξότητα: ένας καναπές με μπαλώματα από χαρντ κορ πανκ μπάντες, ή μια σανίδα πάνω σε δύο υπολογιστές Apple, που λειτουργεί ως παγκάκι.

Μια ζωηρή φαντασία: το ερωτικό έργο του Αϊζενστάιν

E-mail Εκτύπωση PDF

aeisensteinτου Ντέιβιντ Ντ’ Άρσυ

 Ο Σεργκέι Αϊζενστάιν ήταν σκηνοθέτης κλασσικών ταινιών, όπως ο “Οκτώβριος” (Oktyabr, 1928) και το “Θωρηκτό Ποτέμκιν” (Bronenosets Potyomkin, 1925) και θεωρητικός του κινηματογράφου. Σχεδίασε επίσης τα σκηνικά θεατρικών για τα οποία έκανε μόνος του τα σχέδια.

Αλλά οι σχεδιαστικές του ικανότητες δεν ήταν τόσο περιορισμένες. Η γκαλερί Alexander Gray στη Νέα Υόρκη εκθέτει τις ερωτικές εικόνες του, οι οποίες κινούνται σε ένα ευρύ φάσμα από το φόνο στο Μάκβεθ του Σέξπιρ, έως βιβλικές ιστορίες και ζευγαρώματα ανθρώπων με φυτά. Υπάρχει ένα αισχρό πνεύμα σε αυτήν τη δουλειά που ξεπερνά το χιούμορ στις ταινίες του. Από τα 5.000 σχέδια του Αϊζενστάιν που επέζησαν, αυτά είναι από τα λιγότερο γνωστά, και η έκθεση προσφέρει τη μία έκπληξη μετά την άλλη.

6η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης Η αναζήτηση της φαντασιακής εστίας-πατρίδας καθώς οξύνεται το προσφυγικό πρόβλημα

E-mail Εκτύπωση PDF

Απο έκθεση προηγούμενης Μπιενάλε Θεσσαλονίκης-    ‘Oταν στην Ελλάδα του 2016 στοιβάζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή όπως τα αποκαλεί η κυβέρνηση κέντρα φιλοξενίας εξήντα χιλιάδες πρόσφυγες ενώ με τις πλαστικές λέμβους καταφτάνουν στα νησιά και άλλοι συνεχώς και το προσφυγικό ζήτημα γίνεται ολοένα και οξύτερο για ολόκληρη την Ευρώπη το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης βάζει σαν θέμα του στην έκτη Μπιενάλε που οργανώνει το 2017 τις «φαντασιακές εστίες».

-    Εκατομμύρια άνθρωποι αναζητούν μια διέξοδο στην Ευρώπη από την Αφρική και την Ασία ονειρευόμενοι την γη της επαγγελίας. Είναι η Ευρώπη της κρίσης και των κλειστώ ν συνόρων ένας τέτοιος τόπος; Οδεύουν προς το άγνωστο για μια ζωή με περισσότερη μιζέρια και αθλιότητα ίσως μακριά από τους πολέμους;

-    Αυτά είναι μερικά ερωτήματα που προκύπτουν από το τεράστιο γεωπολιτικό πρόβλημα που ακουμπάει και ερευνά η Μπιενάλε της Θεσσαλονίκης.

Μνήμη Τάκη Παρλαβάντζα ή Τα Παραλειπόμενα Μιας Βράβευσης

E-mail Εκτύπωση PDF

Tου Δημήτρη Παπαγεωργόπουλου

tapaΟ Τάκης Παρλαβάντζας γεννήθηκε στον Πειραιά το 1930 και έφυγε από τη ζωή το 2014. Μαθητής του Μόραλη στην Α.Σ.Κ.Τ. στην τρομερή τάξη του 1950, μαζί με τους Τσόκλη, Κεσσανλή, Κανιάρη, Κοντό και Παύλο, ατύχησε να έχει στη διάρκεια της μακρόχρονης και ιδιαίτερα δημιουργικής πορείας του τη δόξα των διάσημων συμμαθητών του. Ίσως γιατί επέλεξε την Ολλανδία με υποτροφία της ολλανδικής κυβέρνησης για να συνεχίσει τις σπουδές του στο Vitrail, ψηφιδωτό, φρέσκο και σκραφίτο και όχι την Ιταλία και τη Ρώμη που εκείνη την εποχή ήταν το κέντρο της Τέχνης.
Αργότερα το 1962, συνεχίζοντας τις σπουδές του στο Παρίσι, θα εισέλθει στον χώρο της ανεικονικής ζωγραφικής και θα γίνει ο θερμότερος υποστηρικτής της και  ταυτόχρονα φανατικά πολέμιος κάθε παραστατικής έκφρασης, παρ’ όλο που και ο ίδιος συνέχιζε για βιοποριστικούς λόγους να ζωγραφίζει και παραστατικά, συμμετέχοντας σε διάφορους διαγωνισμούς.
Άτομο ιδιαίτερα εργατικό, με χιλιάδες ώρες δουλειάς και τεράστιο έργο στη ζωγραφική, τη γλυπτική, το ψηφιδωτό, το vitrail, το σκραφίτο και κάθε μορφή τέχνης, άφησε πίσω του ένα πολύ μεγάλο μνημειακό έργο, μιας και δεν υπήρξε διαγωνισμός που να μην λάβει μέρος.

Πέρα από το ζωγραφικό έργο του στην ανεικονική τέχνη που ήταν και αυτό που έβγαινε από την ψυχή του, άφησε  περίπου 900 μακέτες έργων του από το 1962 έως το 2010 που τώρα ανήκουν στο Αρχείο Νεοελληνικής Τέχνης Δημήτρη Παπαγεωργόπουλου, που μέρος αυτών εκτίθενται στην ΣΤΟart της Εθνικής Ασφαλιστικής.

Σελίδα 1 από 14