www.artnews.gr

Σάββατο, 25. Μάρτιος 2017

ΕΙΣΤΕ ΕΔΩ: ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ

ΔΙΕΘΝΕΙΣ

Γκράφιτι, αγάλματα, σκεύη και γούστο των Ελλήνων στην Πομπηία

apompeiΗ σχέση των Ελλήνων με την Πομπηία είχε πολλές και ενδιαφέρουσες πτυχές, όπως θα δείξει μια έκθεση που εγκαινιάζεται στις αρχές Απριλίου στην παλαίστρα της αρχαίας πόλης. Τίτλος της, «Η Πομπηία και οι Ελληνες».  Περιλαμβάνει περισσότερα από 600 αντικείμενα-  δάνεια μεγάλων μουσείων ανά τον κόσμο, και την έστησε ο αρχιτέκτονας Μπερνάρ Τσουμί. Ο ίδιος που σχεδίασε το Μουσείο της Ακρόπολης.

Οι σχέσεις των λαών φαίνονται από τα αρχαιολογικά ευρήματα. Στην Πομπηία έχουμε όχι μόνο εισαγόμενα αντικείμενα από την αρχαία Ελλάδα, παρά και γράφιτι σε ελληνική γλώσσα. Επίσης, την αλληλεπίδραση μαρτυρούν οι επιρροές στην τέχνη, στα αρχιτεκτονικά στυλ και στα τέχνεργα.

Αγάλματα, έργα τέχνης και μικρά καθημερινά αντικείμενα από την ίδια την πόλη που θάφτηκε μετά από ηφαιστειακή έκθεση, από το Σορέντο, την Κάπουα, την Ποσειδωνία, επιγραφές σε ελληνικά, ετρουσκικά και παλαιοϊταλικά, ασημικά και άλλα αντικείμενα παρουσιάζονται στην έκθεση. Ανάμεσά τους είναι και 28 ελληνικά, τα οποία δάνεισαν οι εφορείες αρχαιοτήτων Αθηνών και Ηλείας, με σύμφωνη γνώμη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου. Εχουν ανασκαφεί στην αρχαία Αγορά των Αθηνών και στην αρχαία Ολυμπία.

Τουρκική έκθεση βρήκε “άσυλο” στη Γερμανία

turkishΤου Clemens Bomsdorf

Μια τουρκική έκθεση βρήκε “άσυλο” στη Γερμανία μετά τη ματαίωσή της στην Τουρκία στις αρχές του 2016. Το “Post-Peace”, που εκτίθεται στο Württemberger Kunstverein (WKV) στη Στουτγάρδη από τις 25 Φεβρουαρίου έως τις 7 Μαΐου, περιλαμβάνει ένα έργο από την Τουρκάλα καλλιτέχνιδα Belit Sağ, το οποίο, σύμφωνα με τους διοργανωτές, ήταν η αιτία που η έκθεση ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή στην Κωνσταντινούπολη,

Ο Hans Christ, ένας από τους δύο διευθυντές του WKV, είπε στην εφημερίδα German Deutschlandradio ότι η ματαίωση ήταν “μια ξεκάθαρη πράξη πολιτικής λογοκρισίας”. Το βίντεο της Sağ, με τίτλο “Ayhan and Me”, επικεντρώνεται σε έναν άντρα που εξομολογείται ότι ήταν μέρος μιας ανεπίσημης παραστρατιωτικής πτέρυγας των Τουρκικών Δυνάμεων Ασφαλείας, οι οποίοι ήταν ενεργοί κατά τις μαζικές εκτελέσεις του κουρδικού πληθυσμού τη δεκαετία του 1990.

Αντιμετωπίζοντας το τοπίο: το “Mirage” του Doug Aitken στην έρημο της Καλιφόρνια

aitkenΤης Victoria Stapley-Brown

Το Mirage, ένα νέο έργο του καλλιτέχνη Doug Aitken, εμφανίστηκε στην έρημο της Καλιφόρνια. Το έργο, ένα πιστό αντίγραφο ενός ράντσου με επιφάνειες από καθρέφτες, είναι μέρος της έκθεσης έργων σε συγκεκριμένο χώρο με τίτλο “Desert X”, που ιδρύθηκε από τη Susan Davis και είναι επιμελημένη από τον καλλιτεχνικό διευθυντή Neville Wakefield, η οποία άνοιξε για το κοινό στις 25 Φεβρουαρίου και θα διαρκέσει μέχρι τις 20 Απριλίου.

“Ήθελα να πάρω την καθομιλουμένη ενός προαστιακού σπιτιού της Δυτικής Ακτής... και να της αφαιρέσω οποιαδήποτε ανθρώπινη επαφή ή υπάρχοντα, ώστε να έρθει στην καθαρή της μορφή”, εξηγεί ο Aitken. “Ήθελα η φόρμα να κάνει διάλογο με το γύρω περιβάλλον.” Ο καλλιτέχνης δουλεύει για αυτό το έργο περίπου δύο χρόνια, προσπαθώντας να βρει την τέλια περιοχή. Αυτή κατέληξε να είναι ένα σημείο σε μια βραχώδη λοφοπλαγιά πάνω από τα Παλμ Σπρινγκς, με μια προοπτική που επιτρέπει στους επισκέπτες να βλέπουν την περιοχή των προαστίων από κάτω τους, αλλά και ένα σημείο που τέτοια περιβάλλοντα φτιαγμένα από τον άνθρωπο “εξαφανίζονται στο τοπίο της ερήμου.”

“Studio Venezia” του Xavier Veilhan για τη Γαλλία στην Μπιενάλε της Βενετίας 2017

aveilhanΤο γαλλικό περίπτερο θα μεταμορφωθεί για την Μπιενάλε της Βενετίας του 2017 (13 Μαΐου – 26 Νοεμβρίου 2017) από το Xavier Veilhanκαι τους επιμελητές του περιπτέρου Christian Marclay και Lionel Bovier, σε ένα μουσικό χώρο, στον οποίο επαγγελματίες μουσικοί από όλοn τον κόσμο θα δουλεύουν καθ’ όλη τη διάρκεια της έκθεσης.

“Φαντάζομαι ένα συνολικό περιβάλλον: μια εγκατάσταση που θα μεταφέρει τους επισκέπτες στον κόσμο των στούντιο ηχογράφησης και είναι εμπνευσμένη από την πρωτοποριακή δουλειά του Κουρτ Σβίττερς, Merzbau (1923-1937)”, είχε δηλώσει ο Xavier Veilhan. Μουσικοί κάθε είδους έχουν προσκληθεί, λοιπόν, να δώσουν ζωή σε αυτό το γλυπτό-στούντιο ηχογράφησης, καθώς θα γίνει το σπίτι των δημιουργιών τους κατά τη διάρκεια των επτά μηνών της Μπιενάλε. Το περίπτερο συγχωνεύει τα εικαστικά με τη μουσική, με επιρροές όχι μόνο από το Μπάουχαους και τα πειράματα του Black Mountain College, αλλά και το Station to Station του Doug Aitken.

Δεν είναι τυχαίο ότι η λέξη “studio” και στα αγγλικά και στα ιταλικά χρησιμοποιείται για να περιγράψει ένα μέρος που φιλοξενεί τόσο μουσικούς όσο και καλλιτέχνες. Η ομαδική εργασία είναι ένας από τους πυλώνες στο ατελιέ του Xavier Veilhan, και πάντα εξέφραζε την επιθυμία του για συνεργασία, σε αντίθεση με τη συνήθη αντίληψη του “μοναχικού δημιουργού”. Το Studio Venezia ανταποκρίνεται πλήρως σε αυτήν την επιθυμία, συγκεντρώνοντας μουσικούς, τεχνικούς ήχου, προγραμματιστές και παραγωγούς, μεταξύ άλλων.

Οι Μαύροι Πάνθηρες συναντούν το ροζ σπρέι στη Νέα Υόρκη

blackpanthersΈνα επαναστατικό κεφάλαιο της ιστορίας των Ηνωμένων Πολιτειών αποκαλύφθηκε στην έκθεση “Do Not Destroy” στην Baxter Street Gallery της Νέας Υόρκης. Η καλλιτέχνης Sadie Barnette χρησιμοποίησε ένα φάκελο παρακολούθησης 500 σελίδων του FBI για τον πατέρα της, Rodney Barnette, έναν από τους ιδρυτές τoυ κόμματος των Μαύρων Πανθήρων στο Κόμπτον της Καλιφόρνιας, από το 1968, για το νέο έργο στην ατομική της έκθεση. Η εγκατάσταση “My Father’s FBI File: Part II” (2016) παρουσίαζε σελίδες που η καλλιτέχνης έβαψε με ροζ σπρέι, στρας και τα αποκεκρυμμένα ονόματα δέκα πληροφοριοδοτών, βάζοντας σφραγίδα στο μπροστινό μέρος “Ιστορικής Αξίας/Μην Καταστρέφετε”.

Τι θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στο Kabinett της Art Basel Hong Kong

Της Γκέντα Βοϊέν

akeiichi tanaami kabinett imageΟ τομέας Kabinett, ο οποίος φιλοξενεί μικρές επιμελημένες εκθέσεις στην Art Basel Miami Beach, επεκτείνεται φέτος στη φουάρ του Χονγκ Κονγκ, όπως ανακοίνωσαν στις 17 Ιανουαρίου εκπρόσωποι τύπου της Art Basel.

Η εναρκτήρια έκδοση του Kabinett της Ασίας, που θα ανοίξει στην Art Basel Hong Kong στις 23 Μαρτίου, θα παρουσιάσει 19 περίπτερα Ασιατικών, Ευρωπαϊκών και Αμερικάνικων γκαλερί.

Στους καλλιτέχνες που θα παρουσιαστούν περιλαμβάνονται οι: Ετέλ Αντνάν (Etel Adnan), Τσάο Γιού (Cao Yu), Κρίστο (Christo), Πιέρο Ντοράτζιο (Piero Dorazio), Καντίντα Χέφερ (Candida Höfer) Αμπάς Κιαροστάμι (Abbas Kiarostami), Κον Γιανγκ-Γου (Kwon Young-Woo), Λι Κιτ (Lee Kit), Γιούκο Μόχρι (Yuko Mohri), OSGEMEOS, Μπετίνα Πούστσι (Bettina Pousttchi), Τσίου Σιαοφέι (Qiu Xiaofei), Σάνιου (Sanyu), SHIMURAbros, Σονγκ Τα (Song Ta), Κέιτσι Ταναάμι (Keiichi Tanaami), Γουάνγκ Τσινγκσόνγκ (Wang Qingsong), Μινγκ Γονγκ (Ming Wong) και Χεΐμο Ζόμπερνιγκ (Heimo Zobernig).

Ντάμιεν Χίρστ και Γκρέισον Πέρι ανάμεσα στους καλλιτέχνες που θα συμμετάσχουν σε φιλανθρωπικό έργο για το Πάρκινσον

Του Μαρκ Πίγκοτ

adamien-hirst-butterfliesΚάποιοι από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του κόσμου συμμετέχουν σε ένα ενδιαφέρον έργο για να ενημερωθεί το κοινό για τη νόσο του Πάρκινσον και για να μαζευτούν λεφτά, έτσι ώστε να γίνει μια προσπάθεια να βρεθεί θεραπεία για αυτή την εξασθενητική ασθένεια.

Ο Ντάμιεν Χίρστ (Damien Hirst), ο Γκρέισον Πέρι (Grayson Perry), η Σάρα Λούκας (Sarah Lucas), ο Πίτερ Μπλέικ (Peter Blake) και οι Τζέικ και Ντίνος Τσάπμαν (Jake and Dinos Chapman) θα συμμετάσχουν στην έκθεση “Cure³” για τη φιλανθρωπική οργάνωση Cure Parkinson's Trust (CPT).

Το έργο αυτό σχεδιάστηκε από την Artwise, σε συνεργασία με το Ίδρυμα David Ross και τον οίκο δημοπρασιών Bonham's.

Αναρχία στο Ηνωμένο Βασίλειο: μετά το Brexit, οι καλλιτέχνες αντεπιτίθενται

anarchy-theresaΜια σειρά από τολμηρούς παραμορφωμένους πίνακες, που αναπαριστούν τους τέσσερις πιο πρόσφατους πρωθυπουργούς του Ηνωμένου Βασιλείου, δημιουργημένη από την κολεκτίβα της Νέας Υόρκης The Bruce High Quality Foundation, αντανακλούν τους ταραχώδεις καιρούς μας της μετα-αλήθειας (post-truth). Τα έργα, τα οποία εκτίθενται στην Pippy Houldsworth Gallery του Λονδίνου (“5 Years at Heddon Street”, έως τις 4 Φεβρουαρίου), αναπαριστούν την Τερέζα Μέι (Theresa May) και τον Ντέιβιντ Κάμερον (David Cameron) με τα πρόσωπά τους μουτζουρωμένα με άγριες πινελιές μπογιάς. Αλλά ποιος ο λόγος για αυτήν την τόσο χολιασμένη παρουσίαση; «Οργισμένοι ψηφοφόροι και παιδιά με εξυπνακίστικη διάθεση έχουν μουτζουρώσει τα πρόσωπα των ηγετών τους από την αρχή της ιστορίας. Ως μια κολεκτίβα, που έχουμε μια ενιαία σωματική πολιτική, εκτελούμε τη θέληση του κόσμου» είπαν οι καλλιτέχνες στο περιοδικό i-D.

Τρείς σημαντικές εκθέσεις στην Νέα Υόρκη

Της Βικτόρια Στάπλεϊ Μπράουν

Απόδοση: Χρόνης Μούγιος

Can’t Help Myself (2016) by Sun Yuan and Peng Yu. © Sun Yuan & Peng YuΣτην έκθεση «Faith and Photography: Auguste Salzmann in the Holy Land» (Πίστη και Φωτογραφία: ο Ογκούστ Σαλζμάν στους Αγίους Τόπους), στο MetropolitanMuseumofArt της Νέας Υόρκης που θα διαρκέσει μέχρι τις 5 Φεβρουαρίου, μπορεί κάποιος να δει την αρχαία Ιερουσαλήμ μέσα από το πρίσμα του 19ου αιώνα. Αυτή η έκθεση με συγκεκριμένο θέμα θα παρουσιάζει 40 φωτογραφίες του Σαλζμάν, γάλλου ακαδημαϊκού και ζωγράφου, αρχαιολόγου και φωτογράφου, τις οποίες τράβηξε στην Ιερουσαλήμ το 1854. Πολλές από τις εκτυπώσεις, οι οποίες ανήκουν όλες σε συλλογές μουσείων, προέρχονται από την φωτογραφική συλλογή του Σαλζμάν «Jerusalem: A Study and Photographic Reproduction of the Monuments of the Holy City» (Ιερουσαλήμ: Μελέτη και Φωτογραφική Αναπαράσταση των Μνημείων της Αγίας Πόλης, 1856). Προσφέρουν μια πολύ ενδιαφέρουσα οπτική γωνία της πόλης, και με εστίαση σε λεπτομέρειες, διακοσμήσεις και μοτίβα τοιχοποιίας, αλλά και με γενικές ξεκάθαρες λήψεις των αρχαίων κτηρίων από την εξωτερική πλευρά των οδοντωτών τοίχων.

Η επιτυχημένη έκθεση της συλλογής μοντέρνας τέχνης του Σκούκιν παρατείνεται

Της Σοφία Κισκόφσκι

Απόδοση: Χρόνης Μούγιος

Visitors in front of Henri Matisse's Red Room (Harmony in red) (1908) from Sergei Shchukin's collection at the Fondation Louis Vuitton in Paris (Image: Jean-Pierre Dalbéra on Flickr)Το ίδρυμα LouisVuitton του γάλλου δισεκατομμυριούχου Μπερνάρντ Αρνόλτ ανακοίνωσε ότι θα παρατείνει την επιτυχημένη του έκθεση στο Παρίσι για τα Ιμπρεσιονιστικά και τα Μοντέρνα αριστουργήματα τα οποία είχε συλλέξει ο Ρώσος συλλέκτης Σεργκέι Σκούκιν (Sergei Shchukin). Η έκθεση «Icons of ModernArt» (Σύμβολα της Μοντέρνας Τέχνης) η οποία άνοιξε στο κοινό στις 22 Οκτωβρίου και είχε αρχικά προγραμματιστεί να διαρκέσει έως τις 20 Φεβρουαρίου, θα παραταθεί μέχρι τις 5 Μαρτίου. Θα παραταθούν επίσης για την τελευταία εβδομάδα οι ώρες έναρξης, από τις 7 π.μ. έως τις 11μ.μ.

Περιλαμβάνοντας 130 έργα από καλλιτέχνες όπως ο Πικάσο και Γκογκέν, η έκθεση έχει ήδη προσελκύσει πάνω από 600.000 επισκέπτες , σύμφωνα με ένα δελτίο τύπου στις 9 Ιανουαρίου. Η έκθεση φέρνει την συλλογή του Σκούκιν μαζί για πρώτη φορά από την εποχή που κατασχέθηκε από την Σοβιετική Ένωση, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση όπου και μοιραστικέ στο Εθνικό Μουσείο Καλών Τεχνών Πούσκιν (State Pushkin Museum of Fine Arts) της Μόσχας και στο Εθνικό Μουσείο του Ερμιτάζ (State Hermitage Museum) στην Αγία Πετρούπολη.

Πέντε εκθέσεις που πρέπει κάποιος να δει στο Condo 2017 στο Λονδίνο

Του Χοσέ Ντα Σίλβα

Απόδοση: Χρόνης Μούγιος

Jan Kiefer's Skiing Snowman (2016) will be on show at Union Pacific for Condo (Photo: courtesy of the artist and Union Pacific, London)Η δεύτερη έκδοση της έκθεσης Condo ανοίγει αυτή την εβδομάδα (έως τις 11 Φεβρουαρίου) με 15 γκαλερί του Λονδίνου να φιλοξενούν 36 από τους διεθνείς σύγχρονους καλλιτέχνες τους. Γκαλερί ακόμα και από την Σαγκάη και την Γουατεμάλα, θα εκθέσουν έργα των δημιουργών τους σε χώρους του Λονδίνου, όλα αυτά για ένα μικρό ποσοστό του εισιτηρίου που θα έδινε κάποιος για μια διεθνή φουάρ. «Με ενδιέφερε ιδιαίτερος να προτείνω το Condo ως ένα εναλλακτικό μοντέλο, επειδή νιώθω ότι οι τωρινή δομή των γκαλερί λειτουργεί υπέρ των μεγάλων γκαλερί οι οποίες λειτουργούν ως επιχειρήσεις,» η Βανέσα Κάρλος (VanessaCarlos), διευθύντρια της γκαλερί «Carlos/Ishikawa» του Λονδίνου που ξεκίνησε την διοργάνωση την περασμένη χρονιά.

Η έκθεση, η οποία θα εκτίνεται σε όλο το Λονδίνο, μεγάλωσε, με την προσθήκη επτά ακόμα χώρων φιλοξενίας, συμπεριλαμβανομένων και αρκετών, πιο γνωστών γκαλερί, όπως οι «Sadie Coles HQ», «Maureen Paley» και «Greengrassi». «Η Κορνέλια Γκράσσι ήρθε πέρσι και είπε ότι θα ήθελε πολύ να συμμετέχει την ερχόμενη χρονιά, κάτι που πραγματικά με εξέπληξε. Πριν δεν είχε περάσει από το μυαλό μου να προσκαλέσω μεγάλες γκαλερί,» λέει η Κάρλος.

Από φιάσκο σε ήρωα: η άνοδος του Σι Τουμλι

Του Μπεν Λουκ

Απόδοση: Μούγιος Πολυχρόνης

Ο Σι Τουμλι (CyTwombly) είναι πλέον τόσο αναγνωρισμένος που είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι η δουλειά του είχε αποδοκιμαστεί σε τέτοιο βαθμό. Όταν έδηξε για πρώτη φορά των ζωγραφικό του κύκλο «Εννέα Ομιλίες για τον Κόμμοδο» (Nine Discourses on Commodus, 1963) στην γκαλερί Leo Castelli στην Νέα Υόρκη το 1964, η κριτικοί τον απέρριψαν. Από τους πιο αυστηρούς ήταν ο Ντόναλντ Τζάντε (Donald Judd), ο οποίος τότε προσπαθούσε να προωθήσει τον μινιμαλισμό ως το σημαντικότερο νέο Αμερικάνικο καλλιτεχνικό κίνημα. Έχοντας υπόψη του ότι είχαν περάσει τρία χρόνια από την τελευταία φορά που ο Τουμλι, ο οποίος μέχρι τότε ήταν κάτοικος της Ρώμης, είχε να κάνει έκθεση στην Νέα Υόρκη, ο Τζάντε έγραψε: «Έχουμε καιρό να δούμε δουλειά του Τουμλι και αυτό προσθέτει στο φιάσκο. Δεν υπάρχει τίποτα ενδιαφέρον στους πίνακές του.»

Cy Twombly, Coronation of Sestostris: panel V (2000) Σε ένα κείμενο για τον κατάλογο της νέας ανασκόπησης της δουλειάς του που έκανε το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού (Centre Pompidou), η οποία αποτελεί την πρώτη μεταθανάτια έκθεση έργων του Τουμλι, ο Νίκολας Κούλιναν (Nicholas Cullinan), διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης Πορτρέτων του Λονδίνου (National Portrait Gallery), έγραψε ότι η κατακραυγή για τους εννέα αυτούς πίνακες από τους κρητικούς της Νέας Υόρκης ήταν μια σοβινιστική απάντηση στις εκπατρισμένες εξαγωγές από την «παλιά Ευρώπη». Ακόμα και ο έμπορος του Τουμλι, ο Καστέλι (Castelli) είπε αργότερα ότι οι πίνακες ήταν «εξευρωπαϊσμένοι και πολύτιμοι, ιδικά στην καλλιτεχνική σκηνή των Ηνωμένων Πολιτειών η οποία ήταν δέσμια στο Ποπ και τον Μινιμαλισμό.»

Εικαστική έκθεση στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του «Έτους Ελλάδας - Ρωσίας 2016» με τίτλο «Genii Loci. Ελληνική Τέχνη από το 1930 έως σήμερα»

artwork genii lociΣημαντικές πτυχές της νεώτερης και σύγχρονης εικαστικής δημιουργίας, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την έννοια του τόπου και τη σημασία του ως πεδίου αισθητικής, καλλιτεχνικής και ευρύτερα πολιτισμικής αναζήτησης, θα παρουσιαστούν στην έκθεση «Genii Loci. Ελληνική Τέχνη από το 1930 έως σήμερα» που διοργανώνει το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού σε συνεργασία με την Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στο πλαίσιο του αφιερωματικού «Έτους Ελλάδας - Ρωσίας 2016».

Μέσα από την παρουσίαση 100 δημιουργών και την επιλογή 147 αντιπροσωπευτικών έργων από τις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου, του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης καθώς και σημαντικές ιδιωτικές συλλογές της χώρας, η έκθεση επιχειρεί να αναδείξει τη βιωματική και πνευματική σχέση των καλλιτεχνών με τον τόπο, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο, μέσω της καλλιτεχνικής έκφρασης, ο τόπος φορτίζεται με ένα πλήθος νοημάτων και συμβόλων που προβάλλουν την ιδιαιτερότητά του και καθορίζουν το πνεύμα, τον χαρακτήρα και την ψυχή του.

Η εννοιολογική διάρθρωση των ενοτήτων της έκθεσης βασίζεται στην κατανόηση των φαινομένων, μέσα από τον συσχετισμό, τον σχολιασμό και την αντιπαραβολή τού χθες με το σήμερα, κι έχει ως κεντρικό ζητούμενο το πώς κάθε φορά η ελληνική καλλιτεχνική παραγωγή συνδιαλέγεται με το παρελθόν και τα διεθνή νεωτεριστικά πρότυπα.

Η Συλλογή του Χέρμαν και της Μάργριντ Ράμπφ

ekth hermarΤο Μουσείο Guggenheim του Μπιλμπάο παρουσιάζει την «Συλλογή του Χέρμαν και της Μάγκριντ Ράπφ.» Αυτή η έκθεση φέρνει μαζί  70 έργα από σημαντικούς καλλιτέχνες της ιστορίας της τέχνης του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των Πάμπλο Πικάσο, Ζωρζ Μπρακ, Χουάν Γκρις, Φερνάν Λεζέ και Βασίλι Καντίνσκι, σε έναν διάλογο με έργα από σύγχρονους καλλιτέχνες από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα μέχρι και σήμερα.

Δεν ξοδεύτηκε πολύς χρόνος μεταξύ της δημιουργίας έργων από καλλιτέχνες όπως ο Πικάσο, ο Μπρακ και ο Ντερέν και την απόκτησή τους από τον Χέρμαν Ράμπφ, ο οποίος είχε επαφή με τους εν λόγω καλλιτέχνες από την αρχή της καριέρας τους. Οι Ρούμπφ ήταν καλοί φίλοι με καλλιτέχνες όπως τον Βασίλι Καντίνσκι και τον Πάουλ Κλέε, ο οποίοι έδωσαν στον Χένρι και την Μάργκαριτ Ράμπφ έργα με αφιερώσεις σε διάφορες περιστάσεις όπως γενέθλια και Χριστούγεννα.

Οι Ράμπφ ήταν οι πρώτοι Ελβετοί συλλέκτες που είχανε στην κατοχή τους αφηρημένη τέχνη. Το 1954 αποφάσισαν να δώσουν την συλλογή τους, γύρω στα 250 έργα και διάφορα βιβλία πάνω στην τέχνη, στο μουσείο Kunstmuseum Bern μέσω ενός ιδρύματος. Η δημιουργία του Rupf Foundation διασφάλισε την συντήρηση, την ομογενοποίηση και την συντήρηση της συλλογής. Χωρίς να χάσει τον στόχο της εντυπωσιακής συλλογής έργων που μάζεψαν μέσα στα χρόνια οι Ρόμπφ, το Ίδρυμα συνεχίζει να επεκτείνει την συλλογή σήμερα με έργα σύγχρονης τέχνης.

(IM)MATERIAL GESTURES / PIIGS_An Alternative Geography of Curating

Pavlos Nikolakopoulos, Silent peace, Credibile quia ineptum,certum quia impossible!*, 2016, inox and industrial paint, 210 x 110 cm, Courtesy the artist and Analix Forever, Genève Photo by Kostas KostopoulosΗ έκθεση (IM)MATERIAL GESTURES πραγματοποιείται στο πλαίσιο του ευρύτερου συλλογικού πρότζεκτ PIIGS_An Alternative Geography of Curating στο Fondazione Sandretto Re Rebaudengo στο Τορίνο. Η πρόθεσή της είναι να εξετάσει κριτικά τον ρόλο των "υλικών" αλλά και “άυλων" εκθεσιακών πρακτικών, αναδεικνύοντας τη συμβατότητά τους με τα νεοφιλελεύθερα προτάγματα όταν εντάσσονται στο πρόγραμμα οργανισμών και μουσείων. Ταυτόχρονα, προσεγγίζει τον χώρο μεταξύ θεωρίας, εικαστικής πρακτικής και τις εντάσεις υλικού – άυλου ως έναν δυνητικό τόπο ανατρεπτικών πολιτικών θολώνοντας  τα όρια των δεδομένων κατηγοριών.

Ως απάντηση στην αποπολιτικοποίηση της  ριζοσπαστικής πολιτικής τέχνης σε θεσμικό πλαίσιο, προτείνει την ριζοσπαστικοποίηση της ποιητικής. Η δημιουργία ενός αντιηρωικού πεδίου, η αντίσταση, η μελαγχολική ειρωνεία, οι αποτυχίες και ήττες είναι κάποιες πτυχές που πραγματεύονται τα έργα της έκθεσης χτίζοντας παράλληλα ένα χώρο συνειδητής πολιτικής διερεύνησης για έναν άλλο κόσμο στον ορίζοντα.

Η έκθεση (IM)MATERIAL GESTURES χωρίζεται σε δυο μέρη. Στο πρώτο μέρος, το οποίο θα διαρκέσει όσο το πρότζεκτ PIIGS_An Alternative Geography of Curating, παρουσιάζονται έργα της Πάκυς Βλασσοπούλου, της Άννας Λάσκαρη, του Κώστα Μπασάνου, του Παύλου Νικολακόπουλου, της Σοφίας Ντώνα, του Θοδωρή Προδρομίδη, του Κώστα Ρουσσάκη και της Ζωής Χατζηγιαννάκη. Το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει έργα βίντεο της Λουκίας Αλαβάνου, του Γιώργου Δρίβα, της Άννας Λάσκαρη, του Ορέστη Μαυρουδή, της Σοφίας Ντώνα και της Εύας Στεφανή που θα προβληθούν ως μέρος του παράλληλου προγράμματος.

Επιμέλεια: Ελίνα Αξιώτη, Νικόλας Βαμβουκλής, Πάνος Γιαννικόπουλος, Ειρήνη Καλλιγά, Γαλήνη Νόττι

Fondazione Sandretto Re Rebaudengo

Via Modane 16, 10141 Τορίνο, Iταλία

Διάρκεια έκθεσης:
4-6 Νοεμβρίου 2016

Ώρες Λειτουργίας:
4 Νοεμβρίου, 11:00 - 22:00
5-6 Νοεμβρίου, 11:00 - 21:00

Εγκαίνια:
Παρασκευή 4 Νοεμβρίου, 19:00

Περισσότερες πληροφορίες:
https://talkingpiigs.com  
http://www.fsrr.org/

Με την υποστήριξη του Fondazione Sandretto Re Rebaudengo και του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ.

To πρότζεκτ PIIGS_An Alternative Geography of Curating διοργανώνεται απο το CAMPO15 σε συνεργασία με τους Fondazione Sandretto Re Rebaudengo, Fondazione CRT, RESÒ και ΝΕΟΝ.

(IM)MATERIAL GESTURES / PIIGS_An Alternative Geography of Curating


Fondazione Sandretto Re Rebaudengo
4-6 Νοεμβρίου 2016


    

Η έκθεση (IM)MATERIAL GESTURES πραγματοποιείται στο πλαίσιο του ευρύτερου συλλογικού πρότζεκτ PIIGS_An Alternative Geography of Curating στο Fondazione Sandretto Re Rebaudengo στο Τορίνο. Η πρόθεσή της είναι να εξετάσει κριτικά τον ρόλο των "υλικών" αλλά και “άυλων" εκθεσιακών πρακτικών, αναδεικνύοντας τη συμβατότητά τους με τα νεοφιλελεύθερα προτάγματα όταν εντάσσονται στο πρόγραμμα οργανισμών και μουσείων. Ταυτόχρονα, προσεγγίζει τον χώρο μεταξύ θεωρίας, εικαστικής πρακτικής και τις εντάσεις υλικού – άυλου ως έναν δυνητικό τόπο ανατρεπτικών πολιτικών θολώνοντας  τα όρια των δεδομένων κατηγοριών.


Ως απάντηση στην αποπολιτικοποίηση της  ριζοσπαστικής πολιτικής τέχνης σε θεσμικό πλαίσιο, προτείνει την ριζοσπαστικοποίηση της ποιητικής. Η δημιουργία ενός αντιηρωικού πεδίου, η αντίσταση, η μελαγχολική ειρωνεία, οι αποτυχίες και ήττες είναι κάποιες πτυχές που πραγματεύονται τα έργα της έκθεσης χτίζοντας παράλληλα ένα χώρο συνειδητής πολιτικής διερεύνησης για έναν άλλο κόσμο στον ορίζοντα.


Η έκθεση (IM)MATERIAL GESTURES χωρίζεται σε δυο μέρη. Στο πρώτο μέρος, το οποίο θα διαρκέσει όσο το πρότζεκτ PIIGS_An Alternative Geography of Curating, παρουσιάζονται έργα της Πάκυς Βλασσοπούλου, της Άννας Λάσκαρη, του Κώστα Μπασάνου, του Παύλου Νικολακόπουλου, της Σοφίας Ντώνα, του Θοδωρή Προδρομίδη, του Κώστα Ρουσσάκη και της Ζωής Χατζηγιαννάκη. Το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει έργα βίντεο της Λουκίας Αλαβάνου, του Γιώργου Δρίβα, της Άννας Λάσκαρη, του Ορέστη Μαυρουδή, της Σοφίας Ντώνα και της Εύας Στεφανή που θα προβληθούν ως μέρος του παράλληλου προγράμματος.


Επιμέλεια: Ελίνα Αξιώτη, Νικόλας Βαμβουκλής, Πάνος Γιαννικόπουλος, Ειρήνη Καλλιγά, Γαλήνη Νόττι


Fondazione Sandretto Re Rebaudengo
Via Modane 16, 10141 Τορίνο, Iταλία


Διάρκεια έκθεσης:
4-6 Νοεμβρίου 2016


Ώρες Λειτουργίας:
4 Νοεμβρίου, 11:00 - 22:00
5-6 Νοεμβρίου, 11:00 - 21:00


Εγκαίνια:
Παρασκευή 4 Νοεμβρίου, 19:00

Περισσότερες πληροφορίες:
https://talkingpiigs.com   
http://www.fsrr.org/




Με την υποστήριξη του Fondazione Sandretto Re Rebaudengo και του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ.


To πρότζεκτ PIIGS_An Alternative Geography of Curating διοργανώνεται απο το CAMPO15 σε συνεργασία με τους Fondazione Sandretto Re Rebaudengo, Fondazione CRT, RESÒ και ΝΕΟΝ.

Η Fiac επεκτείνεται στο Petit Palais

fiacΗ 43η έκδοση του Fiac (Foire Internationale d’Art Contemporain), η οποία άνοιξε για τους VIPσήμερα στο GrandPalaisστο Παρίσι, θα επεκταθεί στο Petit Palais που βρίσκεται απέναντι. Ένα νέο τμήμα της φουάρ, το οποίο ονομάζεται On Site, θα πραγματοποιηθεί στον ιστορικό χώρο ο οποίος, όπως και το GrandPalais, κτίστηκε για την Exposition Universelle (Παγκόσμια Έκθεση) το 1900.

Τριανταοκτώ έμποροι θα εκθέσουν 40 έργα στους χώρους του Petit Palais, όπως το Pavillon Sud και το Jardin du Petit Palais. Η γκαλερί Kamel Mennour του Παρισιού εκθέτει το Relatum (2016), του Λι Ουφάρ, ένα γλυπτό που αποτελείται από μία μόνο πέτρα, ενώ η γκαλερί Thaddaeus Ropac θα παρουσιάσει το Head No.4 (2013), ένα κομμάτι από ανοξείδωτο ατσάλι από τον Ελβετό καλλιτέχνη Νοτ Βιτάλ (οι τιμές δεν έχουν ακόμα αποφασιστεί).

Το φεστιβάλ «The World Transformed» στο Λίβερπουλ φέρνει το Momentum στην Βρετανική αριστερά

Του Μπεν Λουκ

ekaΤο εργατικό κόμμα της Βρετανίας αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη κρίση εδώ και 30 χρόνια. Μια μάχη μεταξύ του κατεστημένου επικεφαλή, του αριστερού Τζέρεμι Κόρμπιν και του πιο κεντροδεξιού υποψήφιου Όουεν Σμίθ, έγινε την Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου με νικητή τον Κόρμπιν. Παράλληλα με την ετήσια συνεδρίαση του κόμματος τρέχει και το «The World Transformed» (Ο Κόσμος Μεταμορφωμένος), ένα τετραήμερο πολιτικό και καλλιτεχνικό φεστιβάλ οργανωμένο από τον οργανισμό Momentum, έναν αμφιλεγόμενο ακτιβιστικό οργανισμό ο οποίος γεννήθηκε από την επιτυχημένη καμπάνια ηγεσία του Κόρμπιν. Η διοργάνωση αυτή τοποθετεί τις εικαστικές τέχνες, με καλλιτέχνες όπως ο Τζέικ και ο Ντίνος Τσάπμαν αλλά και αντισυμβατικούς καλλιτέχνες όπως ο σατιρικός Ντάρεν Κούλεν στο επίκεντρο της μάχης του για την ηγεσία του Εργατικού κόμματος.

Η ιδέα για την διοργάνωση «άρχισε με καλλιτεχνικές βλέψεις, αλλά εξελίχτηκε σε ένα πιο πολιτικό και πολιτισμικό φεστιβάλ» λέει η Νατάσα Τζοζέτ η οποία, μαζί με την Τζέσι Χόσκιν, ίδρυσαν την Anti PV (αντι-ιδιωτική οπτική γωνία), η οποία επιμελείται τα εικαστικά. «Αρχίσαμε να μιλάμε για το πώς θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα πολιτικό και καλλιτεχνικό φεστιβάλ, όχι αναγκαστικά με βάση την Momentum αλλά παράλληλα με αυτήν, με τις ίδιες ιδέες και αρχές, αλλά πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα ώστε να μιλήσουμε περισσότερο για τις κοινωνικές δεσμεύσεις».

Σημαντική έκθεση του έργου του Μπος στο Prado

ekmpopraΤου Μάρτιν Μπέιλι

Στην Μαδρίτη άνοιξε στις 31 Μαΐου η πιο ολοκληρωμένη έκθεση πάνω στην δουλειά του Ιερώνυμου Μπος. Εκτίθενται εικοσιτέσσερα έργα του μεγάλου Ολλανδού ζωγράφου (από το 1450 έως το 1516), επτά παραπάνω από αυτά που εκτίθονταν στο Noordbrabants Museum του Ντεν Μπος πριν λίγο καιρό. Πιθανότατα να μην ξαναμαζευτούν ποτέ τόσα πολλά από τα έργα του στο ίδιο σημείο.

Μια έντονη αντιπαλότητα αναπτύχτηκε ανάμεσα στις ολλανδικές και τις ισπανικές γκαλερί που οργάνωσαν έκθεση προς τιμήν της 500ης επετείου του θανάτου του Μπος. Στην συνέντευξη τύπου στην Μαδρίτη, το Museo Nacional del Prado δικαιολόγησε με έντονο τρόπο την παρουσία πολλών πινάκων οι οποίοι είχαν απορριφτεί από το Noordbrabants. Οι περισσότεροι εκθεσιακοί κατάλογοι αρχίζουν με έντονες ευχαριστίες σε πολλούς εμπειρογνώμονες, αλλά ο τόμος του Prado εκφράζει ελάχιστη ευγνωμοσύνη στους Ολλανδούς ειδικούς.

Η Ελληνική συμμετοχή στην Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας

aatgrΜέσα στο «νεοβυζαντινού» ρυθμού ελληνικό περίπτερο, που από το 1934 φιλοξενεί τις ελληνικές συμμετοχές στις Μπιενάλε της Βενετίας, μια αμφιθεατρική κατασκευή, που παραπέμπει σε αρχαιοελληνικά πρότυπα, θα υποδέχεται από τις 28 Μαΐου τους επισκέπτες της 15ης Διεθνούς Έκθεσης Αρχιτεκτονικής. Αποτελεί, άραγε, η ελληνική εθνική συμμετοχή, εν έτει 2016, μια αναδίπλωση στην (αν)ασφάλεια του αρχαίου κλέους; Μάλλον το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει...

Επιλέγοντας τη φόρμα του αμφιθεάτρου, που παραπέμπει ευθέως στον διάλογο, τη συμμετοχή και τη συλλογικότητα, ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων (ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ), που επελέγη για πρώτη φορά ως συλλογικός επιμελητής της εθνικής συμμετοχής στην Μπιενάλε, καταθέτει στο σημαντικό αυτό φόρουμ της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής μια καινοτόμο πρόταση, που εστιάζει στην ίδια τη διαδικασία παραγωγής της: τη συνεργατικότητα και τη σύμπραξη ως πολιτική πρόταση αντιμετώπισης της πολυδιάστατης καθημερινής κρίσης.

Ακριβώς αυτό σηματοδοτεί, άλλωστε, ο τίτλος της ελληνικής συμμετοχής, #This is a Co-op («αυτό είναι συνεργασία»), που παραπέμπει στη συνεργατική μορφή και αποτελεί επανοικειοποίηση του διάσημου πλέον #This is a Coup («αυτό είναι πραξικόπημα»), με το οποίο χιλιάδες χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αντέδρασαν στον εκβιασμό που υπέστη η ελληνική κυβέρνηση το καλοκαίρι του 2015.

Η πολιτεία, μέσω της εθνικής επιτρόπου Ρένας Κλαμπατσέα, γ.γ. Χωρικού Σχεδιασμού και Αστικού Περιβάλλοντος του υπουργείου Περιβάλλοντος, εμπιστεύτηκε στον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων την εκπροσώπηση της χώρας, προσβλέποντας στη διαμόρφωση μιας νέας αντίληψης για την αρχιτεκτονική δημιουργία και τις επιμελητικές προτάσεις.

Ο προβληματισμός για τα όρια της "μονοπρόσωπης" παρουσίας της Ελλάδας σε διεθνές φόρουμ για μια κατεξοχήν συλλογική τέχνη δεν είναι καινούργιος για τον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων. Πολλές από τις ιδέες που εφαρμόστηκαν στη φετινή πρόταση του ΣΑΔΑΣ διαφαίνονταν ήδη στη συζήτηση που διοργάνωσε ο Σύλλογος ανάμεσα στους επιμελητές των προηγούμενων Μπιενάλε, το 2014 (και δημοσιεύεται στο περιοδικό του Αρχιτέκτονες, τχ. 12/13), όπου τονίζεται ότι οι ανοιχτές διαδικασίες θα επιτρέψουν την είσοδο νέων αρχιτεκτόνων, που με την έως τα σήμερα πρακτική ουσιαστικά αποκλείονταν.

Πρωτόγνωρη διαδικασία

"Βρέθηκα πρώτη φορά σε μια συλλογική διαδικασία", παραδέχεται ο Σταύρος Θεοχάρης, ένας από τους 136 αρχιτέκτονες της επιμελητικής ομάδας του ΣΑΔΑΣ. "Στην αρχή νόμιζα πως κατέθετα πρόταση σε διαγωνισμό, όμως μέσα από τη συλλογική διαδικασία διέλυσα πολλά στεγανά και ήρθα σε επαφή με συναδέλφους που μοιραζόμαστε παρόμοιες ευαισθησίες και προβληματισμούς".

Διαδικασία πρωτόγνωρη για πολλούς, αφού η διαμόρφωση της ελληνικής συμμετοχής έγινε με ανοιχτό κάλεσμα προς όλα τα μέλη του συλλόγου, η ανταπόκριση των οποίων διαμόρφωσε ένα "μωσαϊκό" απόψεων, που αποτυπώνει πολλές πτυχές του σύγχρονου προβληματισμού.

Στη συνέχεια, μέσα από διαδικασίες αυτοπρόσωπης συμμετοχής και όχι αντιπροσώπευσης, συνελεύσεων όπου συμμετείχαν όλοι και στη συνέχεια ομάδων δουλειάς, επελέγησαν οι θεματικές και η μορφή του περιπτέρου. "Ήταν ένα εγχείρημα δημιουργικό και πρωτότυπο", λέει η πρόεδρος του ΣΑΔΑΣ Τόνια Κατερίνη, "με το οποίο βάλαμε τα θεμέλια για την ανάπτυξη νέων μορφών συνεργασίας".

Στη διαδικασία αυτή "καταθέσαμε τη δική μας αλήθεια", λέει η Όλγα Μπαλαούρα. "Διαμορφώσαμε ένα αντι-παράδειγμα αυτοοργάνωσης από τα κάτω προς τα πάνω, συσπειρώνοντας ανθρώπους με διαφορετικές ταυτότητες γύρω από έναν κοινό στόχο".

Όλοι τονίζουν ότι αυτή η συμμετοχική λήψη αποφάσεων αποτελεί πολιτική πρόταση με διεθνές ενδιαφέρον, η οποία απαντά στο ερώτημα του διεθνούς επιμελητή, Χιλιανού αρχιτέκτονα Αλεχάνδρο Αραβένα, "Ανταπόκριση από το μέτωπο". Γιατί στο μέτωπο δεν βρίσκεται κανείς μόνος...

Οι θεματικές ενότητες γύρω από τις οποίες θα κινηθεί η ελληνική συμμετοχή προέκυψαν από ένα μεγάλο εύρος προτάσεων και συνοψίζουν όψεις της κρίσης στην Ελλάδα που έχουν καθολικό χαρακτήρα και μπορούν έτσι να συνεισφέρουν στις διεθνείς συζητήσεις για την αρχιτεκτονική σήμερα.

Τέσσερις αλληλοδιαπλεκόμενες θεματικές διαπερνούν τόσο τα εκθέματα όσο και τις εκδηλώσεις που προγραμματίζεται να γίνουν στο ελληνικό περίπτερο. Πρόκειται για όψεις της κρίσης όπως αποτυπώνονται στον χώρο: την κρίση πόλης (κενά κτήρια, άστεγοι, ερήμωση του κέντρου), την κρίση του αρχιτεκτονικού επαγγέλματος, όπως αποτυπώνεται στην εκτεταμένη ανεργία και την απώλεια του ρόλου του, την προσφυγική κρίση (αστική ένταξη, στέγαση, γκετοποίηση) και, τέλος, την απαξίωση του χώρου ως κοινού αγαθού, την υφαρπαγή και ιδιωτικοποίησή του.

Τα ερωτήματα που θέτει η πρόταση του Συλλόγου εμπεριέχουν, εν σπέρματι, και απαντήσεις, στις οποίες οι αρχιτέκτονες προσβλέπουν: είναι οι συλλογικές διαδικασίες των πολιτών, τα κινήματα πόλης, με τα οποία, όπως επισημαίνει η Χαρίκλεια Χάρη, μία από τους τέσσερις επιμελητές της ελληνικής συμμετοχής στην 9η Μπιενάλε, το 2004, "επιδιώκουμε να συνεργαστούμε και σε επίπεδο σχεδιαστικό".

Το ελληνικό περίπτερο

Σημείο συνάντησης όλων αυτών των προβληματισμών και ευαισθησιών, το ελληνικό περίπτερο. Σε πρώτο πλάνο, οι δίδυμες αμφιθεατρικές κατασκευές καλούνται να λειτουργήσουν ως τόπος διαλόγου και δράσης, αλλά και ως αναγνωστήριο και χώρος προβολών ή, απλώς, ως ένα σημείο ανάπαυλας από την περιπλάνηση στους βενετσιάνικους Κήπους, όπου φιλοξενείται η Μπιενάλε.

Ο μικρότερος χώρος, πίσω από τον κεντρικό, θα αποτελέσει μια "ερευνητική μηχανή", μια διαρκώς εξελισσόμενη "αρχειοθήκη", όπου θα εκτεθούν οι θεωρητικοί προβληματισμοί, οι αρχιτεκτονικές προτάσεις και το ερευνητικό υλικό ομάδων και συλλογικοτήτων που αφορούν την αντιμετώπιση της κρίσης.

Επιπλέον, η ελληνική συμμετοχή περιλαμβάνει και μια σειρά δράσεων στην πόλη της Βενετίας και στην Ελλάδα, που θα αναμεταδίδονται στον χώρο του περιπτέρου σε όλη τη διάρκεια της έκθεσης.

Έτσι, το ελληνικό περίπτερο φιλοδοξεί να αποτελέσει φυσικό τόπο συνάντησης αρχιτεκτόνων, συλλόγων, κινημάτων και πολιτών με κοινωνικό προβληματισμό, που αναζητούν λύσεις στα κοινά μέτωπα που γεννά η κρίση. Ή, όπως το έθεσε το μέλος της ομάδας Βίκυ Παναγιωτοπούλου, να αποτελέσει ένα "μετά που ιχνηλατούμε εδώ και τώρα, όλοι μαζί"...

Του Σπύρου Κακουριώτη

Από την avgi.gr

Ατομική έκθεση Μαρίας Φιλοπούλου Το αντίδοτο του νερού Galerie Dutko, Île Saint-Louis, Παρίσι

mafiΤην Τετάρτη 15 Ιουνίου 2016 εγκαινιάζεται στη γκαλερί GalerieDutko, ÎleSaint Louis στο Παρίσι, η νέα έκθεση της Μαρίας Φιλοπούλου με τίτλο «Το αντίδοτο του νερού». Η ζωγράφος, που έχει σπουδάσει στο ατελιέ του Λεονάρντο Κρεμονίνι στην École des Beaux Arts, επιστρέφει σε ένα γνώριμο και φιλόξενο μέρος για να παρουσιάσει μία ολοκληρωμένη πια ενότητα τής δουλειάς της, συνδεδεμένη με το υγρό στοιχείο που πρωταγωνιστεί στα έργα της ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’90.

Στο Παρίσι θα παρουσιάσει αντιπροσωπευτικά δείγματα από όλες τις ενότητες των τελευταίων ετών σαν μια μικρή αναδρομική έκθεση: υποβρύχιοι κολυμβητές ανάμεσα σε αρχαία σπαράγματα αλλά και στην απεραντοσύνη του βυθού, θάλασσες που στραφταλίζουν κάτω από τον δυνατό ήλιο, λουόμενοι σε καταρράκτες και σε παραλίες ξανασυναντιούνται σε αυτό το μικρό νησάκι πάνω στον Σηκουάνα για τρεις μήνες, σαν μια στάση σε ένα μεγάλο ταξίδι.

Σελίδα 1 από 3