www.artnews.gr

Πέμπτη, 30. Μάρτιος 2017

ΕΙΣΤΕ ΕΔΩ: ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ

Το “Άγνωστο Κορίτσι” των Νταρντέν

E-mail Εκτύπωση PDF

adardenneΜια αναπληρώτρια γιατρός δουλεύει σε μια κλινική. Ένα βράδυ χτυπάει το θυροτηλέφωνο αλλά λέει στη γραμματέα να μην ανοίξει, μιας και δεν της ακούγεται επείγον. Την επόμενη μέρα έρχεται στην κλινική η αστυνομία και της ζητάει το βίντεο από την κάμερα ασφαλείας. Η κάμερα ασφαλείας έχει καταγράψει την κοπέλα που χτύπαγε το κουδούνι, η οποία βρέθηκε δολοφονημένη στον απέναντι δρόμο. Ανίκανη να διαχειριστεί τις τύψεις της, η γιατρός αρχίζει μια ερασιτεχνική έρευνα για να ανακαλύψει τι έχει συμβεί, ξεθάβοντας σιγά σιγά τις πιο σκοτεινές πτυχές της φαινομενικά άνευρης βιομηχανικής περιοχής, στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία μας.

Το «Άγνωστο Κορίτσι (La fille inconnue)» είναι η νέα ταινία των αδελφών Νταρντέν. Πρόκειται για ένα δράμα, γυρισμένο με τον κλασικό υπερρεαλιστικό τρόπο με τον οποίο τα δύο αδέλφια προσέγγιζαν πάντα τις ιστορίες τους, αλλά σε αντίθεση με τις παλιότερες ταινίες τους, η δομή της βασίζεται ιδιαίτερα στο σενάριο. Ακολουθούμε τη νεαρή μας πρωταγωνίστρια (Adèle Haenel), καθώς προσπαθεί να ξετυλίξει το μυστήριο της δολοφονίας της κοπέλας. Αυτό το μυστήριο ξετυλίγεται αργά και το σενάριο αυτήν τη φορά αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της ταινίας -σε αντίθεση με τις παλιότερες ταινίες τους, στις οποίες ήταν σε δεύτερη μοίρα, μιας και επικεντρώνονταν στο δράμα και στις ερμηνείες μιας πιο απλής κατάστασης.

Το Park της Σοφίας Εξάρχου μας μεταφέρει στα ζοφερά ερείπια του Ολυμπιακού Χωριού

E-mail Εκτύπωση PDF

aparkΈνα από τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα του σύγχρονου κύματος του ελληνικού Weird Cinema είναι η ενασχόλησή του με την κοινωνική αποξένωση και γενικά με ζητήματα κοινωνικού αποκλεισμού -κάτι το οποίο φυσικά δε συμβαίνει χωρίς λόγο. Στην Ελλάδα του σήμερα αυτά αποτελούν συχνά καθημερινά φαινόμενα, τα οποία, όσο περνάει ο καιρός, εντείνονται όλο και περισσότερο, με αποτέλεσμα αυτή η μίζερη καθημερινότητα, και περισσότερο αυτή η αποδοχή της μιζέριας ως κάτι αναπόφευκτο, να διαποτίζει την τέχνη των σύγχρονων Ελλήνων δημιουργών. Με αυτό το βασικό θέμα ασχολείται και η πρώτη ταινία της σκηνοθέτιδος Σοφίας Εξάρχου.

Στο Park ακολουθούμε τη ζωή μιας παρέας παιδιών που μεγαλώνουν στα ερείπια του Ολυμπιακού Χωριού, και πιο συγκεκριμένα των δύο μεγαλύτερων σε ηλικία από αυτά: την ερωτική σχέση μεταξύ τους, το πώς διασκεδάζουν, το πώς βγάζουν λεφτά για να ζήσουν.

Ο τρόπος που μας παρουσιάζεται αυτή η κατάσταση είναι αποστασιοποιημένος και μας βάζει στη θέση του παρατηρητή. Οι σκηνές που διαδραματίζονται μπροστά μας είναι επιτηδευμένα άβολες, επικεντρωμένες στις συχνές εκφάνσεις βίας και στην αδυναμία επικοινωνίας. Η αίσθηση ντοκιμαντέρ που αποπνέει η ταινία υπογραμμίζεται από τον ίδιο το χώρο των γυρισμάτων, που είναι όντως ότι έχει μείνει από το Ολυμπιακό χωριό, από την πολύ καλή δουλειά που έχει κάνει στη φωτογραφία η Monika Lenczewska, δίνοντας μια νατουραλιστική δυναμική στα δρώμενα, αλλά και από τη μινιμαλιστική μουσική επένδυση του Αλέξανδρου Βούλγαρη. Οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι το αποτέλεσμα είναι ιδιαίτερα πετυχημένο και η ταινία πραγματικά καταφέρνει να μας μεταφέρει στα επιβλητικά αυτά ερείπια και να μας κάνει να νιώθουμε ότι βρισκόμαστε εκεί και παρατηρούμε τα δρώμενα. Αλλά πάντα μένουμε στην παρατήρηση. Ποτέ δεν καταφέρνουμε να γίνουμε κομμάτι αυτής της παρέας και να ζήσουμε πραγματικά αυτήν τη δυσάρεστη κατάσταση. Κοιτάζουμε απλά τα παιδιά σα να είναι ζώα -ένας συμβολισμός που επαναλαμβάνεται υπερβολικά συχνά.

11 γυναίκες καλλιτέχνες στα 70, 80 & 90 τους που θα έπρεπε να γνωρίζουμε εδώ και δεκαετίες

E-mail Εκτύπωση PDF

11womenΠάνω (από αριστερά προς τα δεξιά): Carmen Herrera, Agnes Denes, Dorothea Rockburne, Monir Shahroudy Farmanfarmaian, Lorraine O’Grady

Κάτω (από αριστερά προς τα δεξιά): Etel Adnan, Joan Semmel, Judith Bernstein, Faith Ringgold, Michelle Stuart, Rosalyn Drexler

Της Phoebe Hoban

Νέο ντοκιμαντέρ επικεντρώνεται στο μύθο του Μπόυς, και όχι στον καλλιτέχνη

E-mail Εκτύπωση PDF

abeuysΤου David D’ Arcy

Όταν ήταν ενεργός, ο Γιόζεφ Μπόyς (Joseph Beuys, 1921-86) ήταν ο καλλιτεχνικός αστέρας της μεταπολεμικής Γερμανίας. Γιος ενός δημόσιου υπάλληλου, υποστήριζε ότι επιβίωσε από ένα αεροπορικό δυστύχημα στην Κριμαία, όταν υπηρετούσε στη Luftwaffe κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, χάρη στη βοήθεια μιας περιπλανώμενης ομάδας Τατάρων. Με αυτήν την ιστορία ως μύθο της δημιουργίας του, ο Μπόυς προσέθεσε ένα καπέλο και ένα γιλέκο, και πήδηξε στο κενό της Dusseldorf Art Academy, στην οποία έγινε καθηγητής.

Το ντοκιμαντέρ “Beuys” έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Βερολίνου. Σκηνοθετημένο από τον Andres Veiel, χρησιμοποιεί ένα τεράστιο οπτικό αρχείο –στηνΓερμανία, οι δραστηριότητες του Μπόυς ήταν τόσο καλά καταγεγραμμένες όσο του Άντι Γουόρχολ στην Αμερική- και παρουσιάζει (ή ξαναπαρουσιάζει) τον Μπόυς σε ένα κοινό που έχει μεγαλύτερη επαφή με τους καλλιτέχνες-διασημότητες που τον ακολούθησαν.

Κάνοντας γυμναστική -μέσα σε ένα μουσείο

E-mail Εκτύπωση PDF

aworkoutΤης Alexis Cheung 

Ο θίασος σύγχρονου χορού Monica Bill Barnes & Company προσφέρει το “The Museum Workout”, ένα σωματικό ταξίδι διάρκειας 45 λεπτών, που απλώνεται σε δύο μίλια του Metropolitan Museum of Art, πριν το άνοιγμα του μουσείου. Η γυμναστική, την οποία ζήτησε το MetLiveArts, περιλαμβάνει μια διαδρομή επιμελημένη με την αφήγηση της εικονογράφου Maira Kalman, συγγραφέα του “The Principles of Uncertainty”, και συμπυκνώνει το σλόγκαν της εταιρείας να “φέρει το χορό εκεί που δεν ανήκει”. “Θέλαμε να τιμήσουμε αυτό που υπάρχει και να χτίσουμε πάνω του”, λέει η Barnes, η καλλιτεχνική διευθύντρια του θιάσου, για τον απρόσμενο χώρο που επέλεξαν.

Σελίδα 1 από 15