www.artnews.gr

Τρίτη, 17. Ιανουάριος 2017

ΕΙΣΤΕ ΕΔΩ: ΕΚΘΕΣΕΙΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ

ΔΙΕΘΝΕΙΣ

Τρείς σημαντικές εκθέσεις στην Νέα Υόρκη

Της Βικτόρια Στάπλεϊ Μπράουν

Απόδοση: Χρόνης Μούγιος

Can’t Help Myself (2016) by Sun Yuan and Peng Yu. © Sun Yuan & Peng YuΣτην έκθεση «Faith and Photography: Auguste Salzmann in the Holy Land» (Πίστη και Φωτογραφία: ο Ογκούστ Σαλζμάν στους Αγίους Τόπους), στο MetropolitanMuseumofArt της Νέας Υόρκης που θα διαρκέσει μέχρι τις 5 Φεβρουαρίου, μπορεί κάποιος να δει την αρχαία Ιερουσαλήμ μέσα από το πρίσμα του 19ου αιώνα. Αυτή η έκθεση με συγκεκριμένο θέμα θα παρουσιάζει 40 φωτογραφίες του Σαλζμάν, γάλλου ακαδημαϊκού και ζωγράφου, αρχαιολόγου και φωτογράφου, τις οποίες τράβηξε στην Ιερουσαλήμ το 1854. Πολλές από τις εκτυπώσεις, οι οποίες ανήκουν όλες σε συλλογές μουσείων, προέρχονται από την φωτογραφική συλλογή του Σαλζμάν «Jerusalem: A Study and Photographic Reproduction of the Monuments of the Holy City» (Ιερουσαλήμ: Μελέτη και Φωτογραφική Αναπαράσταση των Μνημείων της Αγίας Πόλης, 1856). Προσφέρουν μια πολύ ενδιαφέρουσα οπτική γωνία της πόλης, και με εστίαση σε λεπτομέρειες, διακοσμήσεις και μοτίβα τοιχοποιίας, αλλά και με γενικές ξεκάθαρες λήψεις των αρχαίων κτηρίων από την εξωτερική πλευρά των οδοντωτών τοίχων.

Η επιτυχημένη έκθεση της συλλογής μοντέρνας τέχνης του Σκούκιν παρατείνεται

Της Σοφία Κισκόφσκι

Απόδοση: Χρόνης Μούγιος

Visitors in front of Henri Matisse's Red Room (Harmony in red) (1908) from Sergei Shchukin's collection at the Fondation Louis Vuitton in Paris (Image: Jean-Pierre Dalbéra on Flickr)Το ίδρυμα LouisVuitton του γάλλου δισεκατομμυριούχου Μπερνάρντ Αρνόλτ ανακοίνωσε ότι θα παρατείνει την επιτυχημένη του έκθεση στο Παρίσι για τα Ιμπρεσιονιστικά και τα Μοντέρνα αριστουργήματα τα οποία είχε συλλέξει ο Ρώσος συλλέκτης Σεργκέι Σκούκιν (Sergei Shchukin). Η έκθεση «Icons of ModernArt» (Σύμβολα της Μοντέρνας Τέχνης) η οποία άνοιξε στο κοινό στις 22 Οκτωβρίου και είχε αρχικά προγραμματιστεί να διαρκέσει έως τις 20 Φεβρουαρίου, θα παραταθεί μέχρι τις 5 Μαρτίου. Θα παραταθούν επίσης για την τελευταία εβδομάδα οι ώρες έναρξης, από τις 7 π.μ. έως τις 11μ.μ.

Περιλαμβάνοντας 130 έργα από καλλιτέχνες όπως ο Πικάσο και Γκογκέν, η έκθεση έχει ήδη προσελκύσει πάνω από 600.000 επισκέπτες , σύμφωνα με ένα δελτίο τύπου στις 9 Ιανουαρίου. Η έκθεση φέρνει την συλλογή του Σκούκιν μαζί για πρώτη φορά από την εποχή που κατασχέθηκε από την Σοβιετική Ένωση, μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση όπου και μοιραστικέ στο Εθνικό Μουσείο Καλών Τεχνών Πούσκιν (State Pushkin Museum of Fine Arts) της Μόσχας και στο Εθνικό Μουσείο του Ερμιτάζ (State Hermitage Museum) στην Αγία Πετρούπολη.

Πέντε εκθέσεις που πρέπει κάποιος να δει στο Condo 2017 στο Λονδίνο

Του Χοσέ Ντα Σίλβα

Απόδοση: Χρόνης Μούγιος

Jan Kiefer's Skiing Snowman (2016) will be on show at Union Pacific for Condo (Photo: courtesy of the artist and Union Pacific, London)Η δεύτερη έκδοση της έκθεσης Condo ανοίγει αυτή την εβδομάδα (έως τις 11 Φεβρουαρίου) με 15 γκαλερί του Λονδίνου να φιλοξενούν 36 από τους διεθνείς σύγχρονους καλλιτέχνες τους. Γκαλερί ακόμα και από την Σαγκάη και την Γουατεμάλα, θα εκθέσουν έργα των δημιουργών τους σε χώρους του Λονδίνου, όλα αυτά για ένα μικρό ποσοστό του εισιτηρίου που θα έδινε κάποιος για μια διεθνή φουάρ. «Με ενδιέφερε ιδιαίτερος να προτείνω το Condo ως ένα εναλλακτικό μοντέλο, επειδή νιώθω ότι οι τωρινή δομή των γκαλερί λειτουργεί υπέρ των μεγάλων γκαλερί οι οποίες λειτουργούν ως επιχειρήσεις,» η Βανέσα Κάρλος (VanessaCarlos), διευθύντρια της γκαλερί «Carlos/Ishikawa» του Λονδίνου που ξεκίνησε την διοργάνωση την περασμένη χρονιά.

Η έκθεση, η οποία θα εκτίνεται σε όλο το Λονδίνο, μεγάλωσε, με την προσθήκη επτά ακόμα χώρων φιλοξενίας, συμπεριλαμβανομένων και αρκετών, πιο γνωστών γκαλερί, όπως οι «Sadie Coles HQ», «Maureen Paley» και «Greengrassi». «Η Κορνέλια Γκράσσι ήρθε πέρσι και είπε ότι θα ήθελε πολύ να συμμετέχει την ερχόμενη χρονιά, κάτι που πραγματικά με εξέπληξε. Πριν δεν είχε περάσει από το μυαλό μου να προσκαλέσω μεγάλες γκαλερί,» λέει η Κάρλος.

Από φιάσκο σε ήρωα: η άνοδος του Σι Τουμλι

Του Μπεν Λουκ

Απόδοση: Μούγιος Πολυχρόνης

Ο Σι Τουμλι (CyTwombly) είναι πλέον τόσο αναγνωρισμένος που είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι η δουλειά του είχε αποδοκιμαστεί σε τέτοιο βαθμό. Όταν έδηξε για πρώτη φορά των ζωγραφικό του κύκλο «Εννέα Ομιλίες για τον Κόμμοδο» (Nine Discourses on Commodus, 1963) στην γκαλερί Leo Castelli στην Νέα Υόρκη το 1964, η κριτικοί τον απέρριψαν. Από τους πιο αυστηρούς ήταν ο Ντόναλντ Τζάντε (Donald Judd), ο οποίος τότε προσπαθούσε να προωθήσει τον μινιμαλισμό ως το σημαντικότερο νέο Αμερικάνικο καλλιτεχνικό κίνημα. Έχοντας υπόψη του ότι είχαν περάσει τρία χρόνια από την τελευταία φορά που ο Τουμλι, ο οποίος μέχρι τότε ήταν κάτοικος της Ρώμης, είχε να κάνει έκθεση στην Νέα Υόρκη, ο Τζάντε έγραψε: «Έχουμε καιρό να δούμε δουλειά του Τουμλι και αυτό προσθέτει στο φιάσκο. Δεν υπάρχει τίποτα ενδιαφέρον στους πίνακές του.»

Cy Twombly, Coronation of Sestostris: panel V (2000) Σε ένα κείμενο για τον κατάλογο της νέας ανασκόπησης της δουλειάς του που έκανε το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού (Centre Pompidou), η οποία αποτελεί την πρώτη μεταθανάτια έκθεση έργων του Τουμλι, ο Νίκολας Κούλιναν (Nicholas Cullinan), διευθυντής της Εθνικής Πινακοθήκης Πορτρέτων του Λονδίνου (National Portrait Gallery), έγραψε ότι η κατακραυγή για τους εννέα αυτούς πίνακες από τους κρητικούς της Νέας Υόρκης ήταν μια σοβινιστική απάντηση στις εκπατρισμένες εξαγωγές από την «παλιά Ευρώπη». Ακόμα και ο έμπορος του Τουμλι, ο Καστέλι (Castelli) είπε αργότερα ότι οι πίνακες ήταν «εξευρωπαϊσμένοι και πολύτιμοι, ιδικά στην καλλιτεχνική σκηνή των Ηνωμένων Πολιτειών η οποία ήταν δέσμια στο Ποπ και τον Μινιμαλισμό.»

Εικαστική έκθεση στο πλαίσιο των εκδηλώσεων του «Έτους Ελλάδας - Ρωσίας 2016» με τίτλο «Genii Loci. Ελληνική Τέχνη από το 1930 έως σήμερα»

artwork genii lociΣημαντικές πτυχές της νεώτερης και σύγχρονης εικαστικής δημιουργίας, που είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την έννοια του τόπου και τη σημασία του ως πεδίου αισθητικής, καλλιτεχνικής και ευρύτερα πολιτισμικής αναζήτησης, θα παρουσιαστούν στην έκθεση «Genii Loci. Ελληνική Τέχνη από το 1930 έως σήμερα» που διοργανώνει το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού σε συνεργασία με την Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στο πλαίσιο του αφιερωματικού «Έτους Ελλάδας - Ρωσίας 2016».

Μέσα από την παρουσίαση 100 δημιουργών και την επιλογή 147 αντιπροσωπευτικών έργων από τις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτζου, του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης, του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης καθώς και σημαντικές ιδιωτικές συλλογές της χώρας, η έκθεση επιχειρεί να αναδείξει τη βιωματική και πνευματική σχέση των καλλιτεχνών με τον τόπο, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο, μέσω της καλλιτεχνικής έκφρασης, ο τόπος φορτίζεται με ένα πλήθος νοημάτων και συμβόλων που προβάλλουν την ιδιαιτερότητά του και καθορίζουν το πνεύμα, τον χαρακτήρα και την ψυχή του.

Η εννοιολογική διάρθρωση των ενοτήτων της έκθεσης βασίζεται στην κατανόηση των φαινομένων, μέσα από τον συσχετισμό, τον σχολιασμό και την αντιπαραβολή τού χθες με το σήμερα, κι έχει ως κεντρικό ζητούμενο το πώς κάθε φορά η ελληνική καλλιτεχνική παραγωγή συνδιαλέγεται με το παρελθόν και τα διεθνή νεωτεριστικά πρότυπα.

Η Συλλογή του Χέρμαν και της Μάργριντ Ράμπφ

ekth hermarΤο Μουσείο Guggenheim του Μπιλμπάο παρουσιάζει την «Συλλογή του Χέρμαν και της Μάγκριντ Ράπφ.» Αυτή η έκθεση φέρνει μαζί  70 έργα από σημαντικούς καλλιτέχνες της ιστορίας της τέχνης του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένων των Πάμπλο Πικάσο, Ζωρζ Μπρακ, Χουάν Γκρις, Φερνάν Λεζέ και Βασίλι Καντίνσκι, σε έναν διάλογο με έργα από σύγχρονους καλλιτέχνες από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα μέχρι και σήμερα.

Δεν ξοδεύτηκε πολύς χρόνος μεταξύ της δημιουργίας έργων από καλλιτέχνες όπως ο Πικάσο, ο Μπρακ και ο Ντερέν και την απόκτησή τους από τον Χέρμαν Ράμπφ, ο οποίος είχε επαφή με τους εν λόγω καλλιτέχνες από την αρχή της καριέρας τους. Οι Ρούμπφ ήταν καλοί φίλοι με καλλιτέχνες όπως τον Βασίλι Καντίνσκι και τον Πάουλ Κλέε, ο οποίοι έδωσαν στον Χένρι και την Μάργκαριτ Ράμπφ έργα με αφιερώσεις σε διάφορες περιστάσεις όπως γενέθλια και Χριστούγεννα.

Οι Ράμπφ ήταν οι πρώτοι Ελβετοί συλλέκτες που είχανε στην κατοχή τους αφηρημένη τέχνη. Το 1954 αποφάσισαν να δώσουν την συλλογή τους, γύρω στα 250 έργα και διάφορα βιβλία πάνω στην τέχνη, στο μουσείο Kunstmuseum Bern μέσω ενός ιδρύματος. Η δημιουργία του Rupf Foundation διασφάλισε την συντήρηση, την ομογενοποίηση και την συντήρηση της συλλογής. Χωρίς να χάσει τον στόχο της εντυπωσιακής συλλογής έργων που μάζεψαν μέσα στα χρόνια οι Ρόμπφ, το Ίδρυμα συνεχίζει να επεκτείνει την συλλογή σήμερα με έργα σύγχρονης τέχνης.

(IM)MATERIAL GESTURES / PIIGS_An Alternative Geography of Curating

Pavlos Nikolakopoulos, Silent peace, Credibile quia ineptum,certum quia impossible!*, 2016, inox and industrial paint, 210 x 110 cm, Courtesy the artist and Analix Forever, Genève Photo by Kostas KostopoulosΗ έκθεση (IM)MATERIAL GESTURES πραγματοποιείται στο πλαίσιο του ευρύτερου συλλογικού πρότζεκτ PIIGS_An Alternative Geography of Curating στο Fondazione Sandretto Re Rebaudengo στο Τορίνο. Η πρόθεσή της είναι να εξετάσει κριτικά τον ρόλο των "υλικών" αλλά και “άυλων" εκθεσιακών πρακτικών, αναδεικνύοντας τη συμβατότητά τους με τα νεοφιλελεύθερα προτάγματα όταν εντάσσονται στο πρόγραμμα οργανισμών και μουσείων. Ταυτόχρονα, προσεγγίζει τον χώρο μεταξύ θεωρίας, εικαστικής πρακτικής και τις εντάσεις υλικού – άυλου ως έναν δυνητικό τόπο ανατρεπτικών πολιτικών θολώνοντας  τα όρια των δεδομένων κατηγοριών.

Ως απάντηση στην αποπολιτικοποίηση της  ριζοσπαστικής πολιτικής τέχνης σε θεσμικό πλαίσιο, προτείνει την ριζοσπαστικοποίηση της ποιητικής. Η δημιουργία ενός αντιηρωικού πεδίου, η αντίσταση, η μελαγχολική ειρωνεία, οι αποτυχίες και ήττες είναι κάποιες πτυχές που πραγματεύονται τα έργα της έκθεσης χτίζοντας παράλληλα ένα χώρο συνειδητής πολιτικής διερεύνησης για έναν άλλο κόσμο στον ορίζοντα.

Η έκθεση (IM)MATERIAL GESTURES χωρίζεται σε δυο μέρη. Στο πρώτο μέρος, το οποίο θα διαρκέσει όσο το πρότζεκτ PIIGS_An Alternative Geography of Curating, παρουσιάζονται έργα της Πάκυς Βλασσοπούλου, της Άννας Λάσκαρη, του Κώστα Μπασάνου, του Παύλου Νικολακόπουλου, της Σοφίας Ντώνα, του Θοδωρή Προδρομίδη, του Κώστα Ρουσσάκη και της Ζωής Χατζηγιαννάκη. Το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει έργα βίντεο της Λουκίας Αλαβάνου, του Γιώργου Δρίβα, της Άννας Λάσκαρη, του Ορέστη Μαυρουδή, της Σοφίας Ντώνα και της Εύας Στεφανή που θα προβληθούν ως μέρος του παράλληλου προγράμματος.

Επιμέλεια: Ελίνα Αξιώτη, Νικόλας Βαμβουκλής, Πάνος Γιαννικόπουλος, Ειρήνη Καλλιγά, Γαλήνη Νόττι

Fondazione Sandretto Re Rebaudengo

Via Modane 16, 10141 Τορίνο, Iταλία

Διάρκεια έκθεσης:
4-6 Νοεμβρίου 2016

Ώρες Λειτουργίας:
4 Νοεμβρίου, 11:00 - 22:00
5-6 Νοεμβρίου, 11:00 - 21:00

Εγκαίνια:
Παρασκευή 4 Νοεμβρίου, 19:00

Περισσότερες πληροφορίες:
https://talkingpiigs.com  
http://www.fsrr.org/

Με την υποστήριξη του Fondazione Sandretto Re Rebaudengo και του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ.

To πρότζεκτ PIIGS_An Alternative Geography of Curating διοργανώνεται απο το CAMPO15 σε συνεργασία με τους Fondazione Sandretto Re Rebaudengo, Fondazione CRT, RESÒ και ΝΕΟΝ.

(IM)MATERIAL GESTURES / PIIGS_An Alternative Geography of Curating


Fondazione Sandretto Re Rebaudengo
4-6 Νοεμβρίου 2016


    

Η έκθεση (IM)MATERIAL GESTURES πραγματοποιείται στο πλαίσιο του ευρύτερου συλλογικού πρότζεκτ PIIGS_An Alternative Geography of Curating στο Fondazione Sandretto Re Rebaudengo στο Τορίνο. Η πρόθεσή της είναι να εξετάσει κριτικά τον ρόλο των "υλικών" αλλά και “άυλων" εκθεσιακών πρακτικών, αναδεικνύοντας τη συμβατότητά τους με τα νεοφιλελεύθερα προτάγματα όταν εντάσσονται στο πρόγραμμα οργανισμών και μουσείων. Ταυτόχρονα, προσεγγίζει τον χώρο μεταξύ θεωρίας, εικαστικής πρακτικής και τις εντάσεις υλικού – άυλου ως έναν δυνητικό τόπο ανατρεπτικών πολιτικών θολώνοντας  τα όρια των δεδομένων κατηγοριών.


Ως απάντηση στην αποπολιτικοποίηση της  ριζοσπαστικής πολιτικής τέχνης σε θεσμικό πλαίσιο, προτείνει την ριζοσπαστικοποίηση της ποιητικής. Η δημιουργία ενός αντιηρωικού πεδίου, η αντίσταση, η μελαγχολική ειρωνεία, οι αποτυχίες και ήττες είναι κάποιες πτυχές που πραγματεύονται τα έργα της έκθεσης χτίζοντας παράλληλα ένα χώρο συνειδητής πολιτικής διερεύνησης για έναν άλλο κόσμο στον ορίζοντα.


Η έκθεση (IM)MATERIAL GESTURES χωρίζεται σε δυο μέρη. Στο πρώτο μέρος, το οποίο θα διαρκέσει όσο το πρότζεκτ PIIGS_An Alternative Geography of Curating, παρουσιάζονται έργα της Πάκυς Βλασσοπούλου, της Άννας Λάσκαρη, του Κώστα Μπασάνου, του Παύλου Νικολακόπουλου, της Σοφίας Ντώνα, του Θοδωρή Προδρομίδη, του Κώστα Ρουσσάκη και της Ζωής Χατζηγιαννάκη. Το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει έργα βίντεο της Λουκίας Αλαβάνου, του Γιώργου Δρίβα, της Άννας Λάσκαρη, του Ορέστη Μαυρουδή, της Σοφίας Ντώνα και της Εύας Στεφανή που θα προβληθούν ως μέρος του παράλληλου προγράμματος.


Επιμέλεια: Ελίνα Αξιώτη, Νικόλας Βαμβουκλής, Πάνος Γιαννικόπουλος, Ειρήνη Καλλιγά, Γαλήνη Νόττι


Fondazione Sandretto Re Rebaudengo
Via Modane 16, 10141 Τορίνο, Iταλία


Διάρκεια έκθεσης:
4-6 Νοεμβρίου 2016


Ώρες Λειτουργίας:
4 Νοεμβρίου, 11:00 - 22:00
5-6 Νοεμβρίου, 11:00 - 21:00


Εγκαίνια:
Παρασκευή 4 Νοεμβρίου, 19:00

Περισσότερες πληροφορίες:
https://talkingpiigs.com   
http://www.fsrr.org/




Με την υποστήριξη του Fondazione Sandretto Re Rebaudengo και του Οργανισμού Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ.


To πρότζεκτ PIIGS_An Alternative Geography of Curating διοργανώνεται απο το CAMPO15 σε συνεργασία με τους Fondazione Sandretto Re Rebaudengo, Fondazione CRT, RESÒ και ΝΕΟΝ.

Η Fiac επεκτείνεται στο Petit Palais

fiacΗ 43η έκδοση του Fiac (Foire Internationale d’Art Contemporain), η οποία άνοιξε για τους VIPσήμερα στο GrandPalaisστο Παρίσι, θα επεκταθεί στο Petit Palais που βρίσκεται απέναντι. Ένα νέο τμήμα της φουάρ, το οποίο ονομάζεται On Site, θα πραγματοποιηθεί στον ιστορικό χώρο ο οποίος, όπως και το GrandPalais, κτίστηκε για την Exposition Universelle (Παγκόσμια Έκθεση) το 1900.

Τριανταοκτώ έμποροι θα εκθέσουν 40 έργα στους χώρους του Petit Palais, όπως το Pavillon Sud και το Jardin du Petit Palais. Η γκαλερί Kamel Mennour του Παρισιού εκθέτει το Relatum (2016), του Λι Ουφάρ, ένα γλυπτό που αποτελείται από μία μόνο πέτρα, ενώ η γκαλερί Thaddaeus Ropac θα παρουσιάσει το Head No.4 (2013), ένα κομμάτι από ανοξείδωτο ατσάλι από τον Ελβετό καλλιτέχνη Νοτ Βιτάλ (οι τιμές δεν έχουν ακόμα αποφασιστεί).

Το φεστιβάλ «The World Transformed» στο Λίβερπουλ φέρνει το Momentum στην Βρετανική αριστερά

Του Μπεν Λουκ

ekaΤο εργατικό κόμμα της Βρετανίας αντιμετωπίζει την μεγαλύτερη κρίση εδώ και 30 χρόνια. Μια μάχη μεταξύ του κατεστημένου επικεφαλή, του αριστερού Τζέρεμι Κόρμπιν και του πιο κεντροδεξιού υποψήφιου Όουεν Σμίθ, έγινε την Κυριακή 24 Σεπτεμβρίου με νικητή τον Κόρμπιν. Παράλληλα με την ετήσια συνεδρίαση του κόμματος τρέχει και το «The World Transformed» (Ο Κόσμος Μεταμορφωμένος), ένα τετραήμερο πολιτικό και καλλιτεχνικό φεστιβάλ οργανωμένο από τον οργανισμό Momentum, έναν αμφιλεγόμενο ακτιβιστικό οργανισμό ο οποίος γεννήθηκε από την επιτυχημένη καμπάνια ηγεσία του Κόρμπιν. Η διοργάνωση αυτή τοποθετεί τις εικαστικές τέχνες, με καλλιτέχνες όπως ο Τζέικ και ο Ντίνος Τσάπμαν αλλά και αντισυμβατικούς καλλιτέχνες όπως ο σατιρικός Ντάρεν Κούλεν στο επίκεντρο της μάχης του για την ηγεσία του Εργατικού κόμματος.

Η ιδέα για την διοργάνωση «άρχισε με καλλιτεχνικές βλέψεις, αλλά εξελίχτηκε σε ένα πιο πολιτικό και πολιτισμικό φεστιβάλ» λέει η Νατάσα Τζοζέτ η οποία, μαζί με την Τζέσι Χόσκιν, ίδρυσαν την Anti PV (αντι-ιδιωτική οπτική γωνία), η οποία επιμελείται τα εικαστικά. «Αρχίσαμε να μιλάμε για το πώς θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα πολιτικό και καλλιτεχνικό φεστιβάλ, όχι αναγκαστικά με βάση την Momentum αλλά παράλληλα με αυτήν, με τις ίδιες ιδέες και αρχές, αλλά πηγαίνοντας ένα βήμα παραπέρα ώστε να μιλήσουμε περισσότερο για τις κοινωνικές δεσμεύσεις».

Σημαντική έκθεση του έργου του Μπος στο Prado

ekmpopraΤου Μάρτιν Μπέιλι

Στην Μαδρίτη άνοιξε στις 31 Μαΐου η πιο ολοκληρωμένη έκθεση πάνω στην δουλειά του Ιερώνυμου Μπος. Εκτίθενται εικοσιτέσσερα έργα του μεγάλου Ολλανδού ζωγράφου (από το 1450 έως το 1516), επτά παραπάνω από αυτά που εκτίθονταν στο Noordbrabants Museum του Ντεν Μπος πριν λίγο καιρό. Πιθανότατα να μην ξαναμαζευτούν ποτέ τόσα πολλά από τα έργα του στο ίδιο σημείο.

Μια έντονη αντιπαλότητα αναπτύχτηκε ανάμεσα στις ολλανδικές και τις ισπανικές γκαλερί που οργάνωσαν έκθεση προς τιμήν της 500ης επετείου του θανάτου του Μπος. Στην συνέντευξη τύπου στην Μαδρίτη, το Museo Nacional del Prado δικαιολόγησε με έντονο τρόπο την παρουσία πολλών πινάκων οι οποίοι είχαν απορριφτεί από το Noordbrabants. Οι περισσότεροι εκθεσιακοί κατάλογοι αρχίζουν με έντονες ευχαριστίες σε πολλούς εμπειρογνώμονες, αλλά ο τόμος του Prado εκφράζει ελάχιστη ευγνωμοσύνη στους Ολλανδούς ειδικούς.

Η Ελληνική συμμετοχή στην Μπιενάλε Αρχιτεκτονικής της Βενετίας

aatgrΜέσα στο «νεοβυζαντινού» ρυθμού ελληνικό περίπτερο, που από το 1934 φιλοξενεί τις ελληνικές συμμετοχές στις Μπιενάλε της Βενετίας, μια αμφιθεατρική κατασκευή, που παραπέμπει σε αρχαιοελληνικά πρότυπα, θα υποδέχεται από τις 28 Μαΐου τους επισκέπτες της 15ης Διεθνούς Έκθεσης Αρχιτεκτονικής. Αποτελεί, άραγε, η ελληνική εθνική συμμετοχή, εν έτει 2016, μια αναδίπλωση στην (αν)ασφάλεια του αρχαίου κλέους; Μάλλον το ακριβώς αντίθετο συμβαίνει...

Επιλέγοντας τη φόρμα του αμφιθεάτρου, που παραπέμπει ευθέως στον διάλογο, τη συμμετοχή και τη συλλογικότητα, ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων (ΣΑΔΑΣ-ΠΕΑ), που επελέγη για πρώτη φορά ως συλλογικός επιμελητής της εθνικής συμμετοχής στην Μπιενάλε, καταθέτει στο σημαντικό αυτό φόρουμ της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής μια καινοτόμο πρόταση, που εστιάζει στην ίδια τη διαδικασία παραγωγής της: τη συνεργατικότητα και τη σύμπραξη ως πολιτική πρόταση αντιμετώπισης της πολυδιάστατης καθημερινής κρίσης.

Ακριβώς αυτό σηματοδοτεί, άλλωστε, ο τίτλος της ελληνικής συμμετοχής, #This is a Co-op («αυτό είναι συνεργασία»), που παραπέμπει στη συνεργατική μορφή και αποτελεί επανοικειοποίηση του διάσημου πλέον #This is a Coup («αυτό είναι πραξικόπημα»), με το οποίο χιλιάδες χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αντέδρασαν στον εκβιασμό που υπέστη η ελληνική κυβέρνηση το καλοκαίρι του 2015.

Η πολιτεία, μέσω της εθνικής επιτρόπου Ρένας Κλαμπατσέα, γ.γ. Χωρικού Σχεδιασμού και Αστικού Περιβάλλοντος του υπουργείου Περιβάλλοντος, εμπιστεύτηκε στον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων την εκπροσώπηση της χώρας, προσβλέποντας στη διαμόρφωση μιας νέας αντίληψης για την αρχιτεκτονική δημιουργία και τις επιμελητικές προτάσεις.

Ο προβληματισμός για τα όρια της "μονοπρόσωπης" παρουσίας της Ελλάδας σε διεθνές φόρουμ για μια κατεξοχήν συλλογική τέχνη δεν είναι καινούργιος για τον Σύλλογο Αρχιτεκτόνων. Πολλές από τις ιδέες που εφαρμόστηκαν στη φετινή πρόταση του ΣΑΔΑΣ διαφαίνονταν ήδη στη συζήτηση που διοργάνωσε ο Σύλλογος ανάμεσα στους επιμελητές των προηγούμενων Μπιενάλε, το 2014 (και δημοσιεύεται στο περιοδικό του Αρχιτέκτονες, τχ. 12/13), όπου τονίζεται ότι οι ανοιχτές διαδικασίες θα επιτρέψουν την είσοδο νέων αρχιτεκτόνων, που με την έως τα σήμερα πρακτική ουσιαστικά αποκλείονταν.

Πρωτόγνωρη διαδικασία

"Βρέθηκα πρώτη φορά σε μια συλλογική διαδικασία", παραδέχεται ο Σταύρος Θεοχάρης, ένας από τους 136 αρχιτέκτονες της επιμελητικής ομάδας του ΣΑΔΑΣ. "Στην αρχή νόμιζα πως κατέθετα πρόταση σε διαγωνισμό, όμως μέσα από τη συλλογική διαδικασία διέλυσα πολλά στεγανά και ήρθα σε επαφή με συναδέλφους που μοιραζόμαστε παρόμοιες ευαισθησίες και προβληματισμούς".

Διαδικασία πρωτόγνωρη για πολλούς, αφού η διαμόρφωση της ελληνικής συμμετοχής έγινε με ανοιχτό κάλεσμα προς όλα τα μέλη του συλλόγου, η ανταπόκριση των οποίων διαμόρφωσε ένα "μωσαϊκό" απόψεων, που αποτυπώνει πολλές πτυχές του σύγχρονου προβληματισμού.

Στη συνέχεια, μέσα από διαδικασίες αυτοπρόσωπης συμμετοχής και όχι αντιπροσώπευσης, συνελεύσεων όπου συμμετείχαν όλοι και στη συνέχεια ομάδων δουλειάς, επελέγησαν οι θεματικές και η μορφή του περιπτέρου. "Ήταν ένα εγχείρημα δημιουργικό και πρωτότυπο", λέει η πρόεδρος του ΣΑΔΑΣ Τόνια Κατερίνη, "με το οποίο βάλαμε τα θεμέλια για την ανάπτυξη νέων μορφών συνεργασίας".

Στη διαδικασία αυτή "καταθέσαμε τη δική μας αλήθεια", λέει η Όλγα Μπαλαούρα. "Διαμορφώσαμε ένα αντι-παράδειγμα αυτοοργάνωσης από τα κάτω προς τα πάνω, συσπειρώνοντας ανθρώπους με διαφορετικές ταυτότητες γύρω από έναν κοινό στόχο".

Όλοι τονίζουν ότι αυτή η συμμετοχική λήψη αποφάσεων αποτελεί πολιτική πρόταση με διεθνές ενδιαφέρον, η οποία απαντά στο ερώτημα του διεθνούς επιμελητή, Χιλιανού αρχιτέκτονα Αλεχάνδρο Αραβένα, "Ανταπόκριση από το μέτωπο". Γιατί στο μέτωπο δεν βρίσκεται κανείς μόνος...

Οι θεματικές ενότητες γύρω από τις οποίες θα κινηθεί η ελληνική συμμετοχή προέκυψαν από ένα μεγάλο εύρος προτάσεων και συνοψίζουν όψεις της κρίσης στην Ελλάδα που έχουν καθολικό χαρακτήρα και μπορούν έτσι να συνεισφέρουν στις διεθνείς συζητήσεις για την αρχιτεκτονική σήμερα.

Τέσσερις αλληλοδιαπλεκόμενες θεματικές διαπερνούν τόσο τα εκθέματα όσο και τις εκδηλώσεις που προγραμματίζεται να γίνουν στο ελληνικό περίπτερο. Πρόκειται για όψεις της κρίσης όπως αποτυπώνονται στον χώρο: την κρίση πόλης (κενά κτήρια, άστεγοι, ερήμωση του κέντρου), την κρίση του αρχιτεκτονικού επαγγέλματος, όπως αποτυπώνεται στην εκτεταμένη ανεργία και την απώλεια του ρόλου του, την προσφυγική κρίση (αστική ένταξη, στέγαση, γκετοποίηση) και, τέλος, την απαξίωση του χώρου ως κοινού αγαθού, την υφαρπαγή και ιδιωτικοποίησή του.

Τα ερωτήματα που θέτει η πρόταση του Συλλόγου εμπεριέχουν, εν σπέρματι, και απαντήσεις, στις οποίες οι αρχιτέκτονες προσβλέπουν: είναι οι συλλογικές διαδικασίες των πολιτών, τα κινήματα πόλης, με τα οποία, όπως επισημαίνει η Χαρίκλεια Χάρη, μία από τους τέσσερις επιμελητές της ελληνικής συμμετοχής στην 9η Μπιενάλε, το 2004, "επιδιώκουμε να συνεργαστούμε και σε επίπεδο σχεδιαστικό".

Το ελληνικό περίπτερο

Σημείο συνάντησης όλων αυτών των προβληματισμών και ευαισθησιών, το ελληνικό περίπτερο. Σε πρώτο πλάνο, οι δίδυμες αμφιθεατρικές κατασκευές καλούνται να λειτουργήσουν ως τόπος διαλόγου και δράσης, αλλά και ως αναγνωστήριο και χώρος προβολών ή, απλώς, ως ένα σημείο ανάπαυλας από την περιπλάνηση στους βενετσιάνικους Κήπους, όπου φιλοξενείται η Μπιενάλε.

Ο μικρότερος χώρος, πίσω από τον κεντρικό, θα αποτελέσει μια "ερευνητική μηχανή", μια διαρκώς εξελισσόμενη "αρχειοθήκη", όπου θα εκτεθούν οι θεωρητικοί προβληματισμοί, οι αρχιτεκτονικές προτάσεις και το ερευνητικό υλικό ομάδων και συλλογικοτήτων που αφορούν την αντιμετώπιση της κρίσης.

Επιπλέον, η ελληνική συμμετοχή περιλαμβάνει και μια σειρά δράσεων στην πόλη της Βενετίας και στην Ελλάδα, που θα αναμεταδίδονται στον χώρο του περιπτέρου σε όλη τη διάρκεια της έκθεσης.

Έτσι, το ελληνικό περίπτερο φιλοδοξεί να αποτελέσει φυσικό τόπο συνάντησης αρχιτεκτόνων, συλλόγων, κινημάτων και πολιτών με κοινωνικό προβληματισμό, που αναζητούν λύσεις στα κοινά μέτωπα που γεννά η κρίση. Ή, όπως το έθεσε το μέλος της ομάδας Βίκυ Παναγιωτοπούλου, να αποτελέσει ένα "μετά που ιχνηλατούμε εδώ και τώρα, όλοι μαζί"...

Του Σπύρου Κακουριώτη

Από την avgi.gr

Ατομική έκθεση Μαρίας Φιλοπούλου Το αντίδοτο του νερού Galerie Dutko, Île Saint-Louis, Παρίσι

mafiΤην Τετάρτη 15 Ιουνίου 2016 εγκαινιάζεται στη γκαλερί GalerieDutko, ÎleSaint Louis στο Παρίσι, η νέα έκθεση της Μαρίας Φιλοπούλου με τίτλο «Το αντίδοτο του νερού». Η ζωγράφος, που έχει σπουδάσει στο ατελιέ του Λεονάρντο Κρεμονίνι στην École des Beaux Arts, επιστρέφει σε ένα γνώριμο και φιλόξενο μέρος για να παρουσιάσει μία ολοκληρωμένη πια ενότητα τής δουλειάς της, συνδεδεμένη με το υγρό στοιχείο που πρωταγωνιστεί στα έργα της ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ’90.

Στο Παρίσι θα παρουσιάσει αντιπροσωπευτικά δείγματα από όλες τις ενότητες των τελευταίων ετών σαν μια μικρή αναδρομική έκθεση: υποβρύχιοι κολυμβητές ανάμεσα σε αρχαία σπαράγματα αλλά και στην απεραντοσύνη του βυθού, θάλασσες που στραφταλίζουν κάτω από τον δυνατό ήλιο, λουόμενοι σε καταρράκτες και σε παραλίες ξανασυναντιούνται σε αυτό το μικρό νησάκι πάνω στον Σηκουάνα για τρεις μήνες, σαν μια στάση σε ένα μεγάλο ταξίδι.

Urs Fischer – False Friends Μια επιλογή έργων από τη Συλλογή Δάκη Ιωάννου για πρώτη φορά στη Γενεύη

ufΣτις 28 Απριλίου 2016, το Μουσείο Τέχνης & Ιστορίας της Γενεύης υποδέχεται το Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ εγκαινιάζοντας την έκθεση Urs Fischer– False Friends , σε συνεργασία με το ARTforTheWorld. Η έκθεση Urs Fischer – False Friends , με μια επιλογή έργων από τη Συλλογή Δάκη Ιωάννου, που σχεδιάστηκε συνδιάζοντας με ασυνήθιστο τρόπο τα χαρακτηριστικά μιας ατομικής έκθεσης με μια ομαδική , συνταιριάζει δημιουργίες μιας σειράς καταξιωμένων καλλιτεχνών με 20 έργα του Ελβετού καλλιτέχνη UrsFischer .

ΣτοFalseFriends, ταέργατουUrsFischerεκτίθενταιδίπλασεγλυπτάκαιπίνακεςκαλλιτεχνώνόπωςοιPawelAlthamer, MaurizioCattelan, Fischli& Weiss, Robert Gober, MartinKippenberger, Jeff Koons, Paul McCarthy, CindyShermanκαι Kiki Smith, όλοι τους δημιουργοί που καταπιάνονται με θεμελιώδη ζητήματα στην ιστορία της τέχνηςτην αναπαράσταση του ανθρώπινου σώματος, τη μεταμορφωτική δύναμη των υλικών και τις αρετές των διεισδυτικών παρατηρήσεων.

Κάνοντας αναπάντεχες συνδέσεις μεταξύ έργων και αισθητικής, μεθόδων και υλικών, η έκθεση εντοπίζει ομοιότητες και διαφορές σε μια ομάδα καλλιτεχνών το έργο των οποίων τροφοδοτεί έντονες κριτικές συζητήσεις στη σύγχρονη τέχνη τις τελευταίες τρεις δεκαετίες.

Το έργο του Urs Fischer, ενός από τους πιο καινοτόμους Ελβετούς καλλιτέχνες της γενιάς του, συνιστά τον πυρήνα της έκθεσης False Friends. Ο Fischer υμνεί τη μεταμόρφωση και την αλλαγή μέσω έργων που μαρτυρούν μια ιδιαίτερη προσοχή στη διαδικασία και τον χρόνο. Συνδυάζοντας την κληρονομιά της Pop art με μια νεομπαρόκ αίσθηση του παραλόγου, το δημιουργικό σύμπαν του Fischer δονείται από τις δυνάμεις της αταξίας, της φθοράς και της παρακμής. Με υλικά τόσο οργανικά όσο και ανθεκτικά —από κερί και ψωμί μέχρι αλουμίνιο και ορείχαλκο— το έργο του Fischer πυροδοτεί σύνθετους στοχασμούς για τη λειτουργία των μνημείων και το εύθραυστο της ζωής · έναν συλλογισμό που γίνεται ακόμη πιο αλλόκοτος στο περιβάλλον των μεγαλόπρεπων χώρων του Μουσείου Τέχνης & Ιστορίας της Γενεύης

Η έκθεση FalseFriends, με επιμελητή τον MassimilianoGioni, συνεχίζει την παράδοση των πειραματικών εκθέσεων του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ, του μη κερδοσκοπικού οργανισμού που ιδρύθηκε από τον Δάκη Ιωάννου στη Γενεύη το 1983 και φέτος γιορτάζει τα 33 του χρόνια. Από την αρχή της πορείας του έως σήμερα το ΔΕΣΤΕ έχει προσκαλέσει καλλιτέχνες και επιμελητές —μεταξύ αυτών οι Ανδρέας Αγγελιδάκης, MaurizioCattelan, JeffreyDeitch, UrsFischer, M/M (Paris ), JeffKoons, Joseph Kosuth και Haim Steinbach — για να δώσουν δημιουργικές ερμηνείες της συλλογής οργανώνοντας εκθέσεις σε διάφορα μουσεία ανά τον κόσμο.

Έναρξη των εκδηλώσεων του «Έτους Ελλάδας στη Ρωσία»

eesrTην Παρασκευή 8 Απριλίου 2016 θα πραγματοποιηθούν στο Μουσείο Ερμιτάζ της Αγίας Πετρούπολης τα εγκαίνια της έκθεσης ενός σημαντικού πρόδρομου έργου από το Μουσείο Ακρόπολης. Τα εγκαίνια σηματοδοτούν την εκκίνηση των εκδηλώσεων του «Έτους Ελλάδας στη Ρωσία», κατ’ αντιστοιχία της πρόσφατης έναρξης του προγράμματος του «Έτους Ρωσίας στην Ελλάδα» στην Αθήνα. Την πανηγυρική έναρξη του ελληνικού προγράμματος θα κηρύξει από ελληνικής πλευράς ο Υπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού κ. Αριστείδης Μπαλτάς, ενώ από ρωσικής πλευράς θα παρευρίσκεται ο Κυβερνήτης της Αγίας Πετρούπολης κ. Γκιόργκι Πολτάβτσενκο καθώς και o Υπουργός Πολιτισμού της Ομοσπονδιακής Κυβέρνησης της Ρωσίας κ. Βλαντιμίρ Μεντίνσκι

Οι εκδηλώσεις γίνονται στο πλαίσιο της κοινής ελληνορωσικής πρωτοβουλίας του Έτους 2016, το οποίο είναι αφιερωμένο στην προβολή της Ελλάδας στο ρωσικό κοινό και της Ρωσίας στο ελληνικό. Στη διάρκεια του Έτους οι δύο χώρες προγραμματίζουν, η κάθε μία στο έδαφος της άλλης, σειρά δράσεων σε πολλούς τομείς, με κεντρικό πυρήνα τις πολιτιστικές εκδηλώσεις.

Οι εκθέσεις ξεκινούν με δύο ξεχωριστές πρόδρομες δράσεις. Η πρώτη αφορά στην έκθεση στο Μουσείο Ακρόπολης τριών χρυσών αντικειμένων από την συλλογή των σκυθικών θησαυρών του Μουσείου Ερμιτάζ, η οποία εγκαινιάστηκε στις 11 Μαρτίου 2016. Πρόκειται για δύο αγγεία και ένα κόσμημα, μέρος ενός μοναδικού σκυθικού ταφικού συνόλου του 4ου αι. π.Χ. που φιλοτεχνήθηκαν από Έλληνες αποίκους στην Κριμαία, με τους οποίους οι Σκύθες νομάδες είχαν αναπτύξει στενές εμπορικές σχέσεις. Τα αντικείμενα θα εκτίθενται στο ισόγειο του Μουσείου Ακρόπολης έως τις 2 Οκτωβρίου 2016.    

Η ελληνική πρόδρομη δράση αφορά στην παρουσίαση στο Μουσείο Ερμιτάζ, στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας, του μαρμάρινου αγάλματος της αρχαϊκής Κόρης 670 από τις συλλογές του Μουσείου Ακρόπολης.  

Λουίζ Μπουρζουά: Δομές της Ύπαρξης: Τα Κύτταρα

lmtcΤο Μουσείο Guggenheim στο Μπιλμπάο πραγματοποιεί την έκθεση «Λουίζ Μπουρζουά:Δομές της Ύπαρξης: Τα Κύτταρα» (LouiseBourgeois: StructuresofExistence: TheCells), η οποία αποτελείται από μια μεγάλη συλλογή των γλυπτών έργων τα οποία ανέπτυξε η Λουίζ Μπουρζουά (1911–2010) κατά την διάρκεια δύο δεκαετιών. Σε αυτή την έκθεση, η οποία οργανώθηκε από το μουσείο HausderKunst του Μονάχου σε συνεργασία με το Guggenheim του Μπιλμπάο, οι επισκέπτες θα μπορούν να ανακαλύψουν και να βιώσουν 25 συναισθηματικά φορτισμένους αρχιτεκτονικούς χώρους, όπου ο κάθε ένας αποτελεί έναν ατομικό μικρόκοσμο ο οποίος ξεχωρίζει τον εσωτερικό κόσμο από τον εξωτερικό, από μια από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες του 20ου αιώνα.

Τα θέματα και οι επίσημες επινοήσεις της Λουίζ Μπουρζουά, όπως η ενασχόλησή της με την ψυχανάλυση και τον φεμινισμό, αλλά και η χρήση περιβαλλοντολογικών εγκαταστάσεων και θεατρικού στησίματος, έχουν καθιερωθεί πλέον στην σύγχρονη τέχνη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το «Cells» μια σειρά που αποτελείται από σχεδόν 60 κομμάτια τα οποία η Μπουρζουά άρχισε το 1986 με την «Αρθρωτή Φωλιά» (Articulated Lair).

Αυτή η έκθεση παρουσιάζει τα «Cells» από το I μέχρι το VI για πρώτη φορά από το 1991, όπου και παρουσιάστηκαν πρώτη φορά στην γκαλερί «CarnegieInternational» στο Πίτσμπουργκ. Ο όρος «κύτταρο» προέρχεται από τις προετοιμασίες της έκθεσης στη Carnegie. Για την Μπουρζουά , αυτή η λέξη είχε πολλές προεκτάσεις, μιας και αναφέρεται στο βιολογικό κύτταρο ενός ζωντανού οργανισμού αλλά και στην απομόνωση μιας φυλακής ή ενός κελιού μοναστηριού (cell = κύτταρο, κελί).

Όταν η επιστήμη και η τέχνη ενώνονται

Του Ντάν Ντουρέι

eptesoΗ τέχνη και η επιστήμη βρίσκουν κοινό έδαφος στο «Ίδρυμα για τις Τέχνες και την Τεχνολογία» (Foundation for Art & Creative Technology ,Fact) στο Λίβερπουλ. Στις αρχές της χρονιάς υπογράφτηκε μια τριετής συνεργασία με τον ερευνητικό οργανισμό πυρηνικής φυσικής Cern. Αυτόν τον μήνα, φιλοξενεί μια έκθεση με θέμα την προέλευση του ηλιακού συστήματος, και αποτελεί την συνεργασία ενός καλλιτέχνη με έναν αστροφυσικό.

Όπως και με τις εκθέσεις του και τα δημόσια προγράμματα του, η συνεργασία του Fact με το Cernείχε ως αποτέλεσμα έναν διεθνή διαγωνισμό για την artist residency «Collide», ο οποίος αρχίζει στις 23 Μαΐου, 2016. Ο καλλιτέχνης που θα κερδίσει, θα έχει την ευκαιρία να μείνει για δύο μήνες στο ελβετικό εργαστήριο του Cern, όπου βρίσκεται ο Μεγάλος Επιταχυντής Αδρονίων (Large Hadron Collider), ο μεγαλύτερος επιταχυντής σωματιδίων στον κόσμο, και άλλον ένα μήνα στο Λίβερπουλ για να εμπνευστούν την ιδέα τους.

Πέντε χρόνια μετά την Φουκουσίμα: η Japan Society μας θυμίζει την καταστροφή

Της Γκαμπριέλα Αντζελέτι

faegtΠέντε χρόνια μετά το τσουνάμι και τον σεισμό που έπληξε την βορειοανατολική ακτή της Ιαπωνίας, η Japan Society στην Νέα Υόρκη εγκαινιάζει την έκθεση μνήμης «In the Wake: Japanese Photographers Respond to 3/11» (Για την Αφύπνιση: Ιάπωνες Φωτογράφοι Δίνουν Απάντηση για τις 3/11, 11 Μαρτίου με 12 Ιουνίου 2016).

Η φυσική αυτή καταστροφή πήρε περίπου 18.000 ζωές, άφησε άστεγους 400.000 ανθρώπους και κατέστρεψε τον σταθμό παραγωγής πυρηνικής ενέργειας Φουκουσίμα 1, προκαλώντας διαρροή ραδιενεργού ύδατος. Αυτό τον μήνα, οι αρχές της Ιαπωνίας αποκάλυψαν ότι εργοστάσιο ακόμα εξακολουθεί να διαρρέει ρύπους.

Υπερπληροφόρηση: Η γκαλερί Whitechapel συνοψίζει τα 50 χρόνια τέχνης μέσω ηλεκτρονικού υπολογιστή

Του Χοσέ Ντε Σίλβα

yplsiΗ έκθεση «Electronic Superhighway (2016-1966)» η οποία γίνεται στην Whitechapel Gallery από τις 29 Ιανουαρίου έως 15 Μαΐου, αναζητά τον αντίκτυπο των υπολογιστών και διαδικτυακών τεχνολογιών στην τέχνη, τα τελευταία 50 χρόνια. Και όπως το διαδίκτυο, είναι μια υπερφορτωμένη φλύαρη χαοτική έκθεση. Στημένη με ανάποδη χρονολογική σειρά, περιλαμβάνει έργα από 50 καλλιτέχνες, από τα σχέδια μέσω εκτυπωτή χαμηλής ακρίβειας της δεκαετίας του ’60, στο σεξουαλικού περιεχομένου βίντεο ενός βιντεοπαιχνιδιού φαντασίας που έφτιαξε ο Τζάκολμπι Σάτεργουάιτ το 2016.

Η σύγχρονη επιτροπή (η οποία περιέχει σχεδόν όλους τους νέους δημοφιλείς καλλιτέχνες, όπως η Χίτο Στέγιερλ, ο Κόρι Αρκέντζελ, ο Ράιαν Τρέκαρτιν κ.λπ.) γέμισαν το ισόγειο της γκαλερί με άπειρα φωτάκια, προβολές, εικόνες, φλερταδόρικες διαδικτυακές συζητήσεις και έναν γυμνό πισινό που μιλάει. Σαν να κάνεις αναζήτηση στο διαδίκτυο. Παρόλο που μπορεί να γίνει δύσκολη η παρακολούθηση και μόνο λόγο του μεγάλου αριθμού έργων , ανάμεσά τους υπάρχουν κάποια διαμάντια για τα οποία αξίζει να σπαταλήσει κάποιος τον χρόνο του.

Το Grosse Fatigue (2013), της Καμίλ Χενρότ, ένα βίντεο που τράβηξε τα βλέμματα επάνω του στην Μπιενάλε της Βενετίας του 2013, ακόμα κάνει εντύπωση με το πολύχρωμο κολάζ από παράθυρα της επιφάνειας εργασίας με υλικό τραβηγμένο στα αρχεία του Smithsonian Institution, συνοδευόμενα με ένα σαγηνευτικόρυθμό και μια φωνή που διηγείται την ιστορία του σύμπαντος. Το «Η Γενιά Μου» (My Generation, 2010)των Έβα και Γράνκο Ματέ, μια σειρά από προσκοπικά βίντεο εφήβων που σπάνε οργισμένοι της κονσόλες βιντεοπαιχνιδιών τους, είναι μια έντονη υπενθύμιση του γεγονότος ότι όταν κάτι «υπάρχει» στον ψηφιακό κόσμο έχει φυσικέςσυνέπειες στον πραγματικό κόσμο, είτε αυτό είναι η οργή ενός έφηβου, είτε τα καλώδια με τα οποία ασχολείται το έργο του Τρέβορ Πάγκλεν τα οποία βρίσκονται κάτω από τον ωκεανό για να μεταδώσουν δεδομένα.

Το 2017 θα γίνει αναδρομική του Ντέιβιντ Χόκνεϊ στο Tate Britain

Της Άννι Σο

dhtmΟ καλλιτέχνης και κάτοικος της Καλιφόρνια, Ντέιβιντ Χόκνεϊ, θα είναι στο επίκεντρο άλλη μια φορά. Μετά την θριαμβευτική έκθεσή του με τοπία στην Royal Academy το 2012, η οποία προσέλκυσε 600.000 επισκέπτες, ο βρετανός καλλιτέχνης επρόκειτο να πραγματοποιήσει μια σημαντική αναδρομική στο Tate Britain. Τα εγκαίνια της έκθεσης θα γίνουν το 2017 και θα είναι μια από τις μεγαλύτερες εκθέσεις που έχει στήσει ποτέ το μουσείο. Μια δεύτερη έκθεση πάλι στην Royal Academy που θα αποτελείται από πορτρέτα του Χόκνεϊ θα ανοίξει τον Ιούλιο.

Η αγορά τέχνης κάθεται και κρατάει σημειώσεις. Την περασμένη εβδομάδα, δύο πίνακες του Χόκνεϊ πουλήθηκαν σε υψηλές τιμές στην βραδινή δημοπρασία που πραγματοποιήθηκε στον οίκο Christie’s. Το «Beach Umbrella» το οποίο το ζωγράφισε το 1971 μετά την διάσημη ποπ περίοδό του, πουλήθηκε στην διπλάσια τιμή από αυτή που προβλεπόταν (2,7 εκατομμύρια λίρες Αγγλίας , 3,1 εκατομμύρια με το ποσοστό προσαύξησης του οίκου).

500 χρόνια μετά και υπάρχει ακόμα κάτι να μάθουμε για τον Μπος

Του Μάρτιν Μπέιλι

bothfijuΜε αφορμή τα 500 χρόνια από τον θάνατο του πρώιμου Ολλανδού ζωγράφου Ιερώνυμου Μπος (γύρω 1450 με 1516), το NoordbrabantsMuseumστη Ντεν Μπος, την πόλη την οποία γεννήθηκε, αρχίζει μια εκτενή αναδρομική έκθεση. Η έκθεση αυτή, για την οποία το μουσείο δανείστηκε 20 από τις 25 τοιχογραφίες και τρίπτυχα που έχουν επιβιώσει, και απ’ ότι φαίνεται θα μας κάνει να αναθεωρήσουμε τις γνώσεις μας για αυτόν τον ιδιαίτερο ζωγράφο, γνωστό για την πολύ περίεργη φαντασία του.

Παρόλο που τα κύρια ευρήματα της έρευνας θα αποκαλυφθούν λίγο μετά τα εγκαίνια της έκθεσης, είναι ήδη σαφές ότι η επιστημονική έρευνα πάνω στα εναπομείναντα έργα του Μπος θα είναι ένα καθοριστικό κομμάτι στην μελέτη της δουλειάς του. «Για πρώτη φορά, σχεδόν όλα τα έργα του έχουν ερευνηθεί από τους ίδιους ανθρώπους με τον ίδιο εξοπλισμό, ώστε να έχουμε συγκεκριμένα αποτελέσματα,» λέει ο Τσαρλς ντε Μούιζ, διευθυντής του NoordbrabantsMuseum.

Το ερευνητικό αυτό σχέδιο αύξησε των αριθμό των έργων του Μπος από 10 σε 19, τα οποία θα εκτεθούν όλα. Σε αυτά περιλαμβάνεται μια μεγάλη ανακάλυψη: Το «Τοπίο της Κόλασης» (InfernalLandscape), ένα αχρονολόγητο έργο το οποίο πουλήθηκε στο Sothebysτο 2003 έναντι του ποσού των 277.000 δολαρίων επειδή πίστευαν ότι είναι το έργο ενός οπαδού του. Τώρα πλέον έχει αναθεωρηθεί ως ένα υπογεγραμμένο έργο του ίδιου του Μπος. Ο Μπος πλέον θεωρείται ο πρώτος Ολλανδός καλλιτέχνης του οποίου έχουμε ένα σημαντικό κομμάτι της δουλειάς του.

Σελίδα 1 από 3