www.artnews.gr

Πέμπτη, 30. Μάρτιος 2017

ΕΙΣΤΕ ΕΔΩ: ΕΚΘΕΣΕΙΣ

Εκθέσεις

Ο Μανώλης Μπαμπούσης στο ΡΟΜΑΝΤΣΟ

BABOUSSISΗ έκθεση "Something Stupid" του Μανώλη Μπαμπούση στο ΡΟΜΑΝΤΣΟ παρουσιάζει έργα στην ιδιαίτερη γλώσσα που κατέχει ο καλλιτέχνης, ο οποίος τα τελευταία σαράντα χρόνια εξερευνά με τη φωτογραφική εικόνα θέματα γύρω από τη μνήμη, τους θεσμούς, τον εγκλεισμό, το περιβάλλον, τη συσσώρευση και την απώλεια. Τα έργα του αποτελούν διαχρονικά ένα συγκεκριμένο υλικό και εργαλείο κοινωνικής, πολιτικής και πολιτιστικής θεώρησης.

 

Στη νέα του δουλειά, με διαφορετικά μέσα, αντικείμενα/κατασκευές εφήμερες και σ’ εύθραστη ισορροπία, κείμενα, φωτογραφίες και βιντεοπροβολές, μας προτρέπει να δούμε με ένα διαφορετικό τρόπο, γεμάτο χιούμορ – τον πραγματικό κόσμο, τη συναρμολόγηση των διαφορετικών μνημείων και της μνήμης, το όνομα και τα άνομα, τους τίτλους και τους λύκους, την παρωδία και το παροδικό, την απελπισία, την πραγματικότητα, την ουτοπία ως αδιέξοδα και ελπίδα.

Χρόνης Μπότσογλου από το ΜΙΕΤ στο Πολιτιστικό Κέντρο Θεσσαλονίκης

Botsoglou 11Στην έκθεση του Χρόνη Μπότσογλου “Απέναντι του Βουνού” παρουσιάζονται 110 περίπου έργα (λάδια, ακουαρέλες και τέμπερες), που αποτυπώνουν το τοπίο που ο καλλιτέχνης βλέπει από το παράθυρο του σπιτιού του στο Πετρί της Λέσβου.

Πρόκειται για μια δουλειά η οποία ολοκληρώθηκε τα τελευταία οκτώ χρόνια (2008–2016), αν και τον απασχολούσε τουλάχιστον από το 1977, όπως φαίνεται από δύο έργα της έκθεσης, χρονολογημένα το 1977 και το 1978, και όπως ο ίδιος ομολογεί στο βιβλίο του Το χρώμα της σπουδής (Αθήνα 2005, σ. 44-45):

 

«Μέχρι τώρα ζωγράφισα αυτό το βουνό πάνω από δέκα φορές. Το ζωγράφισα με μπικ, με μολύβι, με μαύρη σινική μελάνη, με χρωματιστές σινικές, με τέμπερα, πάνω σε διαφορετικά χαρτιά και εφημερίδα. Από αυτά τα σχέδια δεν μου έμεινε τίποτα. Είναι τα πιο εμπορικά έργα και έτσι όλοι είναι χαρούμενοι όταν με βλέπουν να ζωγραφίζω. Σχεδόν το έχω μελετήσει. Συχνά ξεκινούσα από μια λύση για να το βρω, όμως τις περισσότερες φορές το ίδιο το βουνό και τα υλικά βοηθούσαν να βρω τρόπους για να το σπουδάσω.

“déshabillé” της Μαρίας Λοϊζίδου στο Μέντη

abenloizΗ ανακοίνωση ότι το Μουσείο Μπενάκη, σε συνεργασία με το Σπίτι της Κύπρου, θα παρουσιάσουν την έκθεση, Μαρία Λοϊζίδου, déshabillé, σε επιμέλεια του YvesSabourin, στο Κέντρο διατήρησης παραδοσιακών τεχνικών και κλωστοϋφαντουργίας ΜΕΝΤΗΣ ήρθε ως κάτι πολύ φυσιολογικό για όσους γνωρίζουν το έργο της Λοϊζίδου. Όπως μας είπε και η ίδια, ήταν κάτι που ονειρευόταν εδώ και πολύ καιρό. Άλλωστε, ένα από τα χαρακτηριστικά στοιχεία της καλλιτεχνικής πρακτικής της Μαρίας Λοϊζίδου είναι η ύφανση, τόσο γλυπτών ή μερών των γλυπτών της όσο και ιστοριών.

Ο παλιός βιοτεχνικός χώρος της νηματουργίας ΜΕΝΤΗΣ, λοιπόν, ο οποίος έχει δωριστεί στο Μουσείο Μπενάκη, είναι υπό μία έννοια ένα φυσικό περιβάλλον για τη Λοϊζίδου. Γι’ αυτό, τα έργα που έχει εγκαταστήσει σε αυτόν είναι απολύτως ενταγμένα στο χώρο και έχουν προκύψει οργανικά από την τριβή της καλλιτέχνιδος και του επιμελητή με το χώρο και τα υλικά του. Έτσι, η επιμελητική πρόταση déshabillé (μτφ. άντυτο, ανεπεξέργαστο) επικεντρώνεται στην κατανόηση του χώρου και του φορτίου του, μιας βιοτεχνίας passementerie σε δράση, μέσω κοινών πρακτικών.

Μια τέτοια ήταν και η επαναλειτουργία της βιοτεχνίας Μέντη από το Μουσείο Μπενάκη ως Κέντρο Διατήρησης Παραδοσιακών Τεχνικών και Κλωστοϋφαντουργίας, που προέκυψε μέσα από την ανάγκη για την ανάδυση και ανάδειξη χώρων σε συνθήκες κρίσης. Για τους συντελεστές της έκθεσης, ο χώρος αυτός δεν επιδιώκει την ανάπλαση μιας παλιάς ταυτότητας, αλλά τη διάνοιξη μιας κοινωνικής συζήτησης και νέων προοπτικών τόσο για το αντικείμενο όσο και για τις παραδοσιακές χειρωνακτικές πρακτικές με τις οποίες αυτό είναι συνδεδεμένο. “Παραδοσιακές, όχι φολκλόρ”, όπως επεσήμανε ο επιμελητής της έκθεσης YvesSabourin, ο οποίος ειδικεύεται στη σχέση της σύγχρονης τέχνης με το ύφασμα, την υφαντική, το κέντημα, τη ραπτική και την tapisserie. Ο Sabourin πιστεύει ότι η παράδοση δεν είναι κάτι παλιό και ξεπερασμένο, αλλά κάτι που ζει στο παρόν, καθώς έχει παρεισφρήσει στον τρόπο ζωής μας και είναι άμεσα συνδεδεμένο με καθημερινές πρακτικές μας.

Το νόημα του τόπου της έκθεσης, μέσα από το νέο του επαναπροσδιορισμό, είναι αυτό που συγκρατεί τις δομές που επιτρέπουν ένα άλλο συμβάν. Όπως, για παράδειγμα, η ασφυκτική συνθήκη που η τρέσα εξυπηρετούσε σε πολλές περιπτώσεις, για να προσθέσει κύρος σε μια εξουσιαστική επιβολή, δεν περιόρισε κάθε είδους ποιητική παραγωγή. Την ποιητική αυτή φροντίδα στην παραγωγή, η οποία είναι ίδια με την παραγωγή ενός έργου τέχνης, προσπαθεί να διασφαλίσει η πρόταση deshabillé, για να δημιουργήσει μια ανοικτή συνθήκη για ένα δημιουργικό διάλογο για τη χρήση του χώρου, του υλικού και του μέσου στο μέλλον.

Ο επιμελητής, μαζί με την εικαστικό, εργάστηκαν ως φροντιστές στο χώρο, τοποθετώντας τα έργα με τέτοιο τρόπο ώστε αναδεικνύουν τις λειτουργίες του, στέκοντας ως εργαλεία κατανόησης της δομής της χειρωνακτικής εργασίας. Τοποθετημένες στο χώρο αβίαστα, σαν προέκταση του υφιστάμενου υλικού, οι νέες εγκαταστάσεις της Μαρίας Λοϊζίδου, επιχειρούν κυρίως να λειτουργήσουν ως εργαλεία στήριξης και προβολής μιας ενέργειας που συσσωρεύθηκε στο χώρο για 144 χρόνια. Με τη διευκόλυνση του θεατή να παρατηρήσει τα συσσωρευμένα στρώματα παραγωγής passementerie της βιοτεχνίας Μέντη, επιχειρούν να προβάλλουν την υλικότητα του αντικειμένου σαν έργο ζωής που ενώνει τους ανθρώπους, μέσα από ένα σύστημα παραγωγής αφήγησης για όσα ξέχασαν, αλλά και για αυτά που έρχονται.

Νέα έκθεση του Χρήστου Μποκόρου στο Μουσείο Μπενάκη –Πειραιώς

bokorosΟρμώμενο από τη μεγάλη ανταπόκριση του κοινού στην έκθεση του Χρήστου Μποκόρου ‘Οψεις Αδήλων, το Μουσείο Μπενάκη αποφάσισε να φιλοξενήσει στους χώρους του στο Κτήριο της οδού Πειραιώς μία νέα έκθεση έργων τουσημαντικού Έλληνα καλλιτέχνη, αυτή τη φορά με τον τίτλο Νόστος Αδήλων, έως τις 14 Μαΐου 2017.  

 

Η λέξη Νόστος εμπεριέχει την έννοια της επιστροφής, αλλά μετά από μια διαδικασία περιπέτειας αλλά και προσωπικής κάθαρσης. Άλλωστε και οι λέξεις που προέρχονται από τη λέξη αυτή (νόστος εκ του νέομαι = έρχομαι), συνδέονται με τον συναισθηματικό Πάθος (νοσταλγία), αλλά και την ικανοποίηση που προκύπτει από την ευόδωση της ατομικής περιπέτειας του καθενός (νόστιμος, νόστιμον ήμαρ).

 

Η επιλογή της λέξης αυτής για την νέα έκθεση του Χρήστου Μποκόρου στον πρώτο όροφο του κτηρίου της οδού Πειραιώς, σηματοδοτεί αφενός τησύνδεση με την προηγούμενη (Όψεις Αδήλων), και αφετέρου την επιστροφή στο Μουσείο Μπενάκη του σπουδαίου συνόλου που απαρτίζουν Τα Στοιχειώδη.

"Sunset in Athens": Mέρος Τρίτο στην γκαλερί Vamiali’s

avamialiΣυνεχίζεται η έκθεση Sunset in Athens (μέρος τρίτο) στη γκαλερί Vamiali’s και από την Παρασκευή 31 Μαρτίου εμπλουτίζεται με νέα έργα και νέους συμμετέχοντες καλλιτέχνες. Στην έκθεση που αναπτύσσεται σταδιακά και τμηματικά τους τελευταίους μήνες, προστέθηκαν στον αρχικό πυρήνα, έργα περισσότερων καλλιτεχνών, ώστε το πλαίσιο και το περιεχόμενο να εξελίσσονται οργανικά, να είναι ρευστά και σε συνεχή ροή, όπου το κάθε έργο μπορεί να επηρεάζεται ή να συνδιαλέγεται με το άλλο. Μια έκθεση σε εξέλιξη, την εποχή της αστάθειας, της μετατόπισης και της μετάβασης, προσκαλώντας τον θεατή κάθε φορά σε μια νέα εμπειρία και μια εκ νέου “ανάγνωση”.

Οι δύο πρώτες εκθέσεις με τίτλο "Sunset in Athens" ήταν αφιερωμένες στη ζωγραφική, στις νέες τάσεις και κατευθύνσεις. Με τον ίδιο τίτλο παρουσιάζεται τώρα το τρίτο μέρος, επιδιώκοντας μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση. Υπάρχει μια νοσταλγία στο αινιγματικό "Ηλιοβασίλεμα στην Αθήνα", ένας ρομαντισμός, αλλά και μια καλυμμένη μεταφορά, μια αλληγορία. Η δύση στην Αθήνα. Η Αθήνα της δύσης ή η Αθήνα της Δύσης (Ευρώπη); Ένα ηλιοβασίλεμα στην Αθήνα ή η Αθήνα, μια πόλη που δύει; Μια συμβολική εικόνα, ή η απενοχοποίηση της ρομαντικής εικόνας της πόλης ως τόπου απόλαυσης; Οι ερμηνείες παραμένουν ανοιχτές.

Ανοίγει η έκθεση του Michael Landy από το ΝΕΟΝ στη Διπλάρειο Σχολή

alandyneonΟ Οργανισμός Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ θα εγκαινιάσει το πρόγραμμά του για το 2017 αυτήν την Πέμπτη 30 Μαρτίου στις 7μμ στη Διπλάρειο Σχολή στην Πλατεία Θεάτρου, με την πρωτοποριακή έκθεση του βρετανού καλλιτέχνη Michael Landy "BREAKING NEWS - ATHENS", που εμπεριέχει ως βασικό στοιχείο την ενεργή συμμετοχή του κοινού.

Η έκθεση συνδυάζει τη συμμετοχή του κοινού με την πρακτική του καλλιτέχνη στη δημιουργία μιας έκθεσης-σκιαγράφησης της σημερινής εικόνας μιας πόλης πολυπληθυσμιακής και δυναμικά μεταβαλλόμενης, στο ιδιότυπο πλαίσιο μιας κρίσης με διάρκεια. Για το σκοπό αυτό, ο ΝΕΟΝ και ο Michael Landy έχουν κάνει ανοιχτό κάλεσμα προς το κοινό της Αθήνας να συνδιαμορφώσει την έκθεση με τις δικές του εικόνες, μηνύματα, φωτογραφίες, συνθήματα, τα οποία θα αξιοποιηθούν από τον καλλιτέχνη και την ομάδα του στη δημιουργία των έργων.

Εικόνες τοπίου της σύγχρονης Αθήνας, εικόνες που αποτυπώνουν την κοινωνική συνθήκη, εικόνες πρωτοσέλιδα ειδήσεων, εικόνες γεγονότα της καθημερινής ζωής, εικόνες κείμενα, σύμβολα και λογότυπα, αφορισμοί και συνθήματα στους δρόμους, κωδικοποιούνται και μεταφράζονται στην αφαιρετική οπτική γλώσσα που έχει αναπτύξει ο Landy στο πρόσφατο έργο του. Είτε αυτά θα έχουν πολιτική χροιά είτε όχι, η σύνθεσή τους θα δημιουργήσει ένα συλλογικό και συνεργατικό πορτρέτο της Αθήνας φτιαγμένο από το συλλογικό ασυνείδητο της πόλης και της χώρας ολόκληρης, αντί να αντικατοπτρίζει μόνο την υποκειμενική ματιά του καλλιτέχνη.

Το BREAKING NEWS-ATHENS είναι μια νέα ανάθεση του ΝΕΟΝ προς τον Michael Landy και αποτελεί μέρος μιας σειράς εικαστικών παραγωγών του Landy που αναπτύσσουν την ίδια προσέγγιση χαρτογράφησης του σύγχρονου αστικού χώρου. Οι ομώνυμες εκθέσεις έχουν παρουσιαστεί το 2015 στο Μόναχο και το Λονδίνο και το 2016 στη Βασιλεία. Στην εκδοχή της Αθήνας εντάσσεται για πρώτη φορά η άμεση συμμετοχή του κοινού στην πρακτική του καλλιτέχνη, μαζί με την παράλληλη συνύπαρξη του εργαστηρίου. Το τελικό έργο και η διαδικασία παραγωγής βρίσκονται σε διάλογο στον ίδιο χώρο, καθώς το έργο εξελίσσεται κατά τη διάρκεια των τεσσάρων μηνών της έκθεσης στο χώρο της Διπλαρείου Σχολής, στο κέντρο της Αθήνας. Από τις 14 Φεβρουαρίου, το κοινό έχει αρχίσει να στέλνει φωτογραφίες με τα δικά του μηνύματα, κείμενα, εικόνες, επικεφαλίδες, διαφημίσεις, αφορισμούς και αποφθέγματα. Οι φωτογραφίες επιλέγονται και υπόκεινται σε επεξεργασία από τον καλλιτέχνη και την ομάδα του στο ειδικό εργαστήριο που έχει δημιουργηθεί στο χώρο της Διπλαρείου και αναρτώνται σταδιακά στο χώρο της έκθεσης, ως ένα συμβάν σε εξέλιξη, με τη συνεχή προσθήκη νέων έργων.

Oι φωτογραφίες θα συγκεντρώνονται έως τις 26 Μαΐου, μέσω της ιστοσελίδας του ΝΕΟΝ (neon.org.gr) ή τυπωμένες στο χώρο της έκθεσης κάθε Παρασκευή από τις 12.00 έως τις 19.00.

Οι φωτογραφίες που θα επιλεγούν και θα συμπεριληφθούν στην έκθεση θα αναρτηθούν στον λογαριασμό @breakingnewsathens στο Instagram.

Μετά το πέρας της έκθεσης οι συμμετέχοντες μπορούν, εφόσον το επιθυμούν, να πάρουν το έργο που δημιουργήθηκε με τη συμμετοχή τους.

 

Διάρκεια έκθεσης: 30 Μαρτίου – 11 Ιουνίου 2017

Περισσότερες πληροφορίες: www.neon.org.gr

Πορτρέτα του Πικάσο από το Λονδίνο στη Βαρκελώνη

apicassoportraitΗ έκθεση με πορτρέτα του Πικάσο που παρουσιάστηκε από τον Οκτώβριο 2016 έως το Φεβρουάριο στη National Portrait Gallery του Λονδίνου, ταξίδευσε και εγκαινιάστηκε στα μέσα του μήνα στο Museu Picasso της Βαρκελώνης. Σε επιμέλεια Elizabeth Cowling, η έκθεση αυτή τονίζει τη σπουδαιότητα του πορτρέτου στη δουλειά του Πικάσο: συγκεντρώνει πάνω από 80 έργα από δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές, αποκαλύπτοντας την ποικιλία τεχνικών μέσων και στυλ που χρησιμοποιούσε ο Πικάσο για να κάνει πορτρέτα, τα οποία καταλάμβαναν πάντα ένα σημαντικό κομμάτι της τέχνης του.

Η έκθεση εξερευνά το πώς ο Πικάσο επαναπροσδιόρισε τις καθιερωμένες παραμέτρους του πορτρέτου κατά τη διάρκεια της καριέρας του, καθώς και τη θέση της καρικατούρας στα πορτρέτα του. Σε αντίθεση με τους περισσότερους επαγγελματίες γελοιογράφους, οι οποίοι έχουν την τάση να επικεντρώνονται σε δημόσια πρόσωπα, τα θέματα του Πικάσο ήταν σχεδόν πάντα οι προσωπικοί του φίλοι και αυτοί που βρίσκονταν κοντά στον οικογενειακό του κύκλο. Από αυτήν την άποψη, υπάρχουν πορτρέτα της Ντόρα Μααρ, του Γκιγιώμ Απολλιναίρ, του Ζαν Κοκτώ, της Νους Ελυάρ, της Φρανσουάζ Γκιλό, του Μαξ Ζακόμπ, της Λι Μίλερ, της Φερνάντ Ολιβιέ, της Ζακλίν Ροκ, της Όλγα Χόχλοβα, του Ζομ Σαμπαρτέ, του Ερίκ Σατί, του Ιγκόρ Στραβίνσκι, του Μιγκέλ Ουτρίγιο και της Μαρί Τερέζ Γουόλτερ, ανάμεσα σε άλλους. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι σχεδόν κανένα από αυτά τα πορτρέτα δεν έγινε από ανάθεση, ο Πικάσο ήταν ελεύθερος να απεικονίσει και να ερμηνεύσει τα υποκείμενά του όπως έβρισκε ο ίδιος ότι ήταν ταιριαστό.

Ομαδική με Βελώνη, Παπαδόπουλο & Τσαγκάρη στην Kalfayan Αθήνας

akalfvelonisΟι Kalfayan Galleries παρουσιάζουν στην γκαλερί της Αθήνας την έκθεση των Κωστή Βελώνη, Γιάννη Παπαδόπουλου και Πάνου Τσαγκάρη, με τίτλο «Φθαρμένος Ήλιος», αυτήν την Παρασκευή 31 Μαρτίου 2017.

Στην ελληνική αρχαιότητα η έκλειψη θεωρείτο κακός οιωνός, προμήνυμα διχόνοιας και δυστυχίας. Στη σημερινή Ελλάδα οι συνεχείς εκλείψεις που βιώσαμε τα τελευταία χρόνια, πέρα απο την απολαυστική εμπειρία της παρατήρησης των αστρονομικών φαινομένων, μαρτυρούν μια υπόγεια πλευρά που συνοδεύεται με τις προλήψεις.

Στην έκθεση φωτίζονται εκείνες οι ενδείξεις που περνούν αθέατες μέσα από τη ρουτίνα της κανονικότητας, με τις αποτυχίες  και τις τρικλοποδιές της καθημερινότητας οι οποίες μεταφράζονται σε μια γεωμετρία των ελλειπτικών σχημάτων, των εκλείψεων τους και των σκιών που αφήνουν οι προβολές τους.

Αυτή η αμφίσημη προσέγγιση στην έκλειψη, στο έργο του Κωστή Βελώνη, Γιάννη Παπαδόπουλου και Πάνου Τσαγκάρη μεταγράφεται ως αντίσταση στις προυπάρχουσες δομές, ως ένα σφάλμα που επιδιώκει τη συνέχιση του, την ένταση μιας διαταραχής που γίνεται προιόν δημιουργικότητας και αναθεώρησης της καθεστηκυίας τάξης.

Ο Γιώργος Γεροντίδης στην γκαλερί Ζήνα Αθανασιάδου

athanasgerontΗ γκαλερί Ζήνα Αθανασιάδου παρουσιάζει αυτήν την Παρασκευή 31 Μαρτίου την πρώτη ατομική έκθεση του καλλιτέχνη Γιώργου Γεροντίδη, με τίτλο a poor mansomething.

Σαν ένα σύγχρονο cabinetdescuriosités η ατομική έκθεση του Γιώργου Γεροντίδη προκαλεί και διεγείρει τον επισκέπτη. Με φρέσκια και αυθεντική ματιά απέναντι στη σύγχρονη τέχνη τα έργα, παιχνιδιάρικα και σουρεαλιστικά, διαπραγματεύονται και ακροβατούν μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Ο δημιουργός με ταχυδακτυλουργικό τρόπο, μεταμορφώνει καθημερινά αντικείμενα, φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους, σε ονειρικά δημιουργήματα. Σχέδια, πίνακες, γλυπτά, τρισδιάστατες κατασκευές και εγκαταστάσεις συνθέτουν ένα ενιαίο μωσαϊκό, μία ατμόσφαιρα τόσο εξωπραγματική όσο και προκλητική. Ο επισκέπτης νιώθει ως άλλη Αλίκη στη Χώρα των θαυμάτων, περιπλανώμενος σε ένα τρισδιάστατο, τεχνητό περιβάλλον όπου τα όρια μεταξύ πραγματικού και φανταστικού δεν είναι ευδιάκριτα. Η λεπτή γραμμή που χωρίζει, ή μήπως συνδέει τη ζωή από ή με την τέχνη τίθεται και πάλι σε αμφισβήτηση. Ο Γεροντίδης ως σύγχρονος HenryMatisse ή μήπως JosephKosuth θέτει το ερώτημα και περιμένει από το θεατή την απάντηση.

Σελίδα 1 από 106