www.artnews.gr

Πέμπτη, 27. Απρίλιος 2017

ΕΙΣΤΕ ΕΔΩ: ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Οι γυναίκες που προώθησαν την τέχνη με σεξουαλικό περιεχόμενο τη δεκαετία του ‘90 παραμένουν επίκαιρες

E-mail Εκτύπωση PDF

asexartΤης Casey Lesser

Το καλοκαίρι του 1991, κατά τη διάρκεια μιας καλλιτεχνικής διαμονής στο Skowhegan, οι νεαρές καλλιτέχνιδες Ellen Cantor και Patricia Cronin είχαν από κοινού μια έντονη επιθυμία να διεκδικήσουν τη γυναικεία σεξουαλικότητα από τον ανδροκρατούμενο κόσμο της τέχνης. “Ο κόσμος της τέχνης και η ιστορία της τέχνης μας έλεγαν ότι εικόνες γυναικών με σεξουαλικό χαρακτήρα φτιάχνονται από άντρες, για κατανάλωση από άντρες”, λέει η Cronin. “Ήμασταν νέες, ήμασταν φιλόδοξες, κάναμε και οι δύο έργα με έντονα σεξουαλικό χαρακτήρα, και σκεφτήκαμε, ποια είναι η κοινότητά μας; Ποιος θα γίνει μέλος μιας ομάδας για να επαναπροσδιορίσει τη γυναικεία σεξουαλικότητα από την οπτική γωνία μιας γυναίκας;”

“Afterimage” του Αντρέι Βάιντα: Σταλινισμός και Πρωτοπορία στη μεταπολεμική Πολωνία

E-mail Εκτύπωση PDF

afterimage 01Του Χρόνη Μούγιου

Το Afterimage είναι η τελευταία ταινία του Αντρέι Βάιντα, η οποία μας διηγείται την ιστορία του πρωτοπόρου Πολωνού καλλιτέχνη Βλάντισλαβ Στρεμίνσκι κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

7 Χωρισμοί του Κόσμου της Τέχνης που Άλλαξαν την Ιστορία της Τέχνης

E-mail Εκτύπωση PDF

artbreakupΤης Noelle Bodick

Ετοιμόρροπες σχέσεις και συναισθηματικά ερείπια είναι συχνά αυτό που δίνει ζωή στην καλλιτεχνική παραγωγικότητα, πολύ περισσότερο από ψευδαισθήσεις ενός ευτυχισμένου τέλους. Παρακάτω ρίχνουμε μια ματιά σε κάποιους από τους πιο θυελλώδεις χωρισμούς, που είχαν ως αποτέλεσμα ολική προσωπική ταπείνωση και μιζέρια –αλλά, επίσης, περιστασιακά, και κάποιες πολύ καλές δουλειές.

Πώς ο Eduardo Paolozzi μετέφερε το χάος της μοντέρνας ζωής

E-mail Εκτύπωση PDF

aepaolozziΤου Simon Martin

Κάθε χρόνο, εκατομμύρια άνθρωποι περνούν μέσα από μια καλλιτεχνική εγκατάσταση από έντονα χρωματισμένα μωσαϊκά, που αγκαλιάζει τα πάντα, στο σταθμό Tottenham Court Road του μετρό του Λονδίνου. Παρόλο που πολλοί μπορεί να μην το συνειδητοποιούν, αυτό το αχανές κολάζ, εμπνευσμένο από εικόνες σχετικές με την τεχνολογία, την τζαζ μουσική, την εθνογραφία και τη Μοντέρνα ζωή, σχεδιάστηκε από τον Eduardo Paolozzi (1934-2005), έναν από τους επονομαζόμενους “νονούς της Ποπ Αρτ”.

Το στυλ του μπορεί πλέον να μοιαζει οικείο, αλλά ήταν κρυμμένο σε κοινή θέα, και η τρέχουσα έρευνα στην Πινακοθήκη Whitechapel αποτελεί την πρώτη μεγάλη έκθεση του έργου του στο Λονδίνο από το 1971, παρόλο που ο Paolozzi έχει υπάρξει πρόσφατα το θέμα σημαντικών εκθέσεων εκτός της πρωτεύουσας, στην Pallant House Gallery στο Τσίτσεστερ το 2013 (την οποία οργάνωσα εγώ), και στη Scottish National Gallery of Modern Art το 1999.

Πώς ένας ζωγράφος του 19ου αιώνα στράφηκε από την πραγματικότητα στη φαντασία

E-mail Εκτύπωση PDF

afantinlatourΤου Joseph Nechvatal

Οι ρεαλιστικοί πίνακες του 19ου αιώνα του Ανρί Φαντέν-Λατούρ (Henri Fantin-Latour), που παρουσιάζονται στην έκθεση “À fleur de peau” στο Μουσείο της Γκρενόμπλ, μας θυμίζουν ότι το αληθινό πρέπει να το επεξεργάζόμαστε με τη σάρκα και το αίμα των ματιών μας. Στους πρώιμους, διαυγείς (αλλά υπέροχους) πίνακες που υμνούν την πολυτέλεια των αισθήσεων, είναι ξεκάθαρο ότι το θέμα του Φαντέν-Λατούρ ήταν η πραγματικότητα του ίδιου του κόσμου που παρατηρούσε. Αυτή η διαφωτιστική αναδρομική περιλαμβάνει πάνω από 120 πίνακες, λιθογραφίες, σχέδια, φωτογραφίες και προπαρασκευαστικές μελέτες, και παρακινεί το θεατή να πάρει στα σοβαρά αυτό που μπορεί να απολαύσει με ευκολία.

Paquita Escofet: το πορτρέτο μιας παθιασμένης συλλέκτριας ρώσικης underground τέχνης

E-mail Εκτύπωση PDF

aescofetΤης Pauline Le Gall

Το διαμέρισμα της Paquita Escofet βρίσκεται στο τέλος μιας χλοερής αυλής, ανάμεσα στις σημαντικές γκαλερί της συνοικίας Marais. Μπαίνοντας ανακαλύπτεις ένα τεράστιο δωμάτιο, οι τοίχοι του οποίου είναι καλυμμένοι με την πιο πρόσφατη έκθεση Ρώσων καλλιτεχνών που έκανε, με το θέμα “Girls Meet Boys”. Οι ιδιωτικές εκθέσεις της είναι το αποτέλεσμα μακράς σκέψης και συνεχόμενων επισκέψεων σε μια συλλογή πάνω από 500 έργων, την οποία διατηρεί στο Παρίσι, στη γαλλική επαρχία και τη Μόσχα. Σε αυτήν την περίπτωση, η έκθεση παρουσιάζει τη διασκεδαστική, αιχμηρή και πολιτική στάση του Mamyshev Monroe και του καλλιτεχνικού διδύμου Elikuka, αλλά και τις εξαιρετικές εγκαταστάσεις Land Art του Infante Arana.

“Raw” της Julia Ducournau: Κανιβαλισμός και γαλλικό σινεμά

E-mail Εκτύπωση PDF

araw 01Το body horror* είναι ένα από τα πιο δύσκολα υποείδη του κινηματογράφου τρόμου, με τα οποία μπορεί να καταπιαστεί ένας νέος σκηνοθέτης. Πέραν του μάστορα του είδους, David Cronenberg (Videodrome, The Fly, Crash, Dead Ringers), οι περισσότερες απόπειρες στα πλαίσια του σύγχρονου δυτικού κινηματογράφου ξεπέφτουν στα μονοπάτια φθηνών παραγωγών του λεγόμενου “torture porn”, δηλαδή με μπόλικη αναίτια βία και αδύναμη πλοκή, έχοντας σκοπό μόνο να σοκάρουν. Παρ’ όλ’ αυτά, το “RAW”, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της Γαλλίδας σκηνοθέτιδος Julia Ducournau, όχι απλά δεν πέφτει σε αυτήν την παγίδα, αλλά στέκεται εύκολα δίπλα στις καλύτερες ταινίες τρόμου των τελευταίων χρόνων, αντιμετωπίζοντας έξυπνα το θέμα της. Καταφέρνει να μας σοκάρει, αλλά αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο αποφασίζει να περάσει το μήνυμά της, και όχι ο απώτερος σκοπός της.

Ghost in the Shell/Το Φάντασμα στο Κέλυφος

E-mail Εκτύπωση PDF

aghostintheshellΑς φανταστούμε έναν κόσμο, στο εγγύς μέλλον, στον οποίο όποιος θέλει, μπορεί να αντικαταστήσει κάποιο από τα ανθρώπινα μέλη του με ρομποτικά μέλη. Ας φανταστούμε ότι αυτή η τεχνολογία σταδιακά προοδεύει σε τέτοιο βαθμό που να μπορείς να επέμβεις στον ίδιο σου τον εγκέφαλο, επιτρέποντάς του να συνδέεται με το διαδίκτυο και να κάνει εγκατάσταση εφαρμογές. Και όταν τελικά η συνείδησή μας μετατραπεί ολοκληρωτικά σε ψηφιακές πληροφορίες, θα είμαστε ακόμα οι ίδιοι άνθρωποι;

Αυτό το τρομακτικά κοντινό cyberpunk* μέλλον αποτελεί τον κόσμο του “Ghost in the Shell”, ο οποίος έγινε διάσημος στην Ιαπωνία από το manga του 1989 του Masamune Shirow. Εμπνευσμένος από το βιβλίο του Βρετανού φιλόσοφου Arthur Koestler (1905 – 1983) “The Ghost in the Machine (1967)”, ο Shirow μέσα από το “Ghost in the Shell” καταπιάστηκε με τα βαθιά φιλοσοφικά ζητήματα του ανθρώπινου δυισμού και της έννοιας της ψυχής. Η πρωταγωνίστριά του, Motoko Kusanagi, ταγματάρχης μιας ομάδας κρούσης της κυβέρνησης της Ιαπωνίας, δεν έχει πλέον ανθρώπινο σώμα. Το μόνο πράγμα μέσα της που είναι ακόμα ανθρώπινο είναι το μυαλό της και αυτό είναι συνδεδεμένο μονίμως στο διαδίκτυο, προσβάσιμο σε οποιονδήποτε έχει τα μέσα.

Πρέπει να μιλήσουμε για την εμμονή της τέχνης με τη “βασανισμένη ιδιοφυΐα”

E-mail Εκτύπωση PDF

ageniusΤης Wendy Syfret

Τον προηγούμενο μήνα, ο βραβευμένος φωτογράφος Ren Hang αυτοκτόνησε σε ηλικία 29 ετών. Παρόλο που κάθε θάνατος είναι οδυνηρός, ο θάνατος κάποιου σε τόσο νεαρή ηλικία συχνά προκαλεί ένα συγκεκριμένο είδος στοχασμού. Η δουλειά του Ren ήταν συχνά ένα μέσο για συζητήσεις γύρω από το φύλο, τη λογοκρισία, το συντηρητισμό και το ρόλο της τέχνης στο να προκαλεί τον κόσμο γύρω της. Αλλά όταν ρωτήθηκε για τα κίνητρά του, ο ίδιος ήταν πολύ λιγότερο πομπώδης. Συνήθως εξηγούσε ότι δε μίλαγε για κάτι, ήταν περισσότερο ένας τρόπος να νιώθει λιγότερη μοναξιά και να διαχειρίζεται το κενό που τον ακολουθούσε από αίθουσα σε αίθουσα, από έκθεση σε έκθεση και από γιορτή σε γιορτή. Με αυτό να αντηχεί στο μυαλό μας, είναι ζωτικής σημασίας να ακολουθήσουμε το δικό του ειρμό σκέψεων μετά την απώλειά του και να προκαλέσουμε τους εαυτούς μας να διερωτηθούν για τον τρόπο που υφαίνουμε αφηγήσεις για την πνευματική υγεία γύρω από τις ιστορίες των καλλιτεχνών.

Η εικόνα του βασανισμένου καλλιτέχνη είναι ανθεκτική, και πολύ συχνά, ρομαντική. Ο πόνος που βιώνουν αυτοί που ζουν δημιουργικές ζωές παρουσιάζεται με διαφορετικό τρόπο στους άλλους. Όταν ένας λογιστής έχει κατάθλιψη, είναι ψυχολογία: όταν ένας καλλιτέχνης έχει κατάθλιψη, είναι ποίηση.

Είναι μια ιδέα την οποία όλοι έχουμε αποδεχτεί, ελεύθερα και αποφασιστικά για αιώνες. Η δημιουργικότητα και η πνευματική ασθένεια συνδέονται συχνά, σα να μπορούν να υπάρξουν μόνο στα πλαίσια μιας εύθραυστης ισορροπίας -με το να πειράξεις το ένα μπορεί να καταστρέψεις το άλλο. Καλλιτέχνες των οποίων η δουλειά επισκιάζεται από κατάθλιψη και άγχος συχνά τα παρουσιάζουν ως ένα δώρο τους. Ο Έντβαρτ Μουνκ είχε σημειώσει κάποτε: “Ο φόβος μου για τη ζωή είναι κάτι απαραίτητο για μένα, όπως και η ασθένειά μου. Δεν μπορώ να τα διαχωρίσω από μένα και η καταστροφή τους θα κατέστρεφε την τέχνη μου.”

Ο δεσμός μεταξύ δημιουργικότητας και κατάθλιψης όντως υπάρχει στις χημικές λειτουργίες μας. Μια έρευνα του 2015 που πραγματοποιήθηκε στην Ισλανδία βρήκε ότι το 25 τοις εκατό των δημιουργικών ανθρώπων είναι πιο επιρρεπείς στη διπολική διαταραχή ή τη σχιζοφρένεια λόγω συγκεκριμένων γονιδίων που κουβαλούν. Οι συγγραφείς είναι 121 τοις εκατό πιο πιθανό να ζήσουν με διπολική διαταραχή, και το 50 τοις εκατό είναι πιο πιθανό να αυτοκτονήσει.

Σελίδα 1 από 16