www.artnews.gr

Τετάρτη, 22. Φεβρουάριος 2017

ΕΙΣΤΕ ΕΔΩ: ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Μόνο τα πλούσια παιδιά μπορούν να δουλέψουν στον κόσμο της τέχνης;

E-mail Εκτύπωση PDF

artsyτης Anna Louie Sussman

Η Naiomy Guerrero, 26, ετών πάει σε καμιά ντουζίνα καλλιτεχνικές εκδηλώσεις το μήνα -ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της γεμάτης, για τον κόσμο της τέχνης, φθινοπωρινής περιόδου. Έχει δουλέψει για διάφορους επιφανείς μη κερδοσκοπικούς οργανισμούς τέχνης, σε εργαστήρια καλλιτεχνών και γκαλερί, ενώ ξεκίνησε και το μεταπτυχιακό της στην ιστορία της τέχνης.

Αλλά πριν δύο χρόνια, άφησε τη δουλειά της στον κόσμο της τέχνης. Η Γκερέρο δεν έχασε το πάθος της για τις τέχνες και ακόμα γράφει για τέχνη στο blog GalleryGirl.nyc. Αλλά μιας και είναι η κόρη δύο μεταναστών, διάλεξε την οικονομική σταθερότητα. Πλέον δουλεύει ως οικονομικός σύμβουλος, κερδίζοντας 50% παραπάνω από τη σχετική με τέχνες τελευταία της δουλειά.

“Μεγάλωσα φτωχή, και δε θέλω να ξαναγίνω φτωχή”, λέει, ακόμα και αν “αυτό σημαίνει το να μη δουλεύω στον κόσμο της τέχνης, επειδή δεν υπάρχει μια αρκετά σταθερή θέση.”

Αντίθετα με κάποιους ομοίους της, η Guerrero δεν κατάφερε να βασιστεί σε μια σημαντική πηγή εσόδων: βοήθεια από τη Μαμά και τον Μπαμπά. Μια πρόσφατη έρευνα των New York Times έδειξε ότι άτομα ηλικίας 22, 23 και 24 ετών, που ενδιαφέρονται να εργαστούν στον κόσμο της τέχνης και του σχεδίου, συνήθως δέχονται οικονομική βοήθεια από τους γονείς τους, με το 53 % να αναφέρει κάποια βοήθεια , με το 40% των ατόμων να είναι 20 και κάτι. Δέχθηκαν, επίσης, τα περισσότερα χρήματα, ένα μέσ όρο $3.600 το χρόνο, σε σύγκριση με τα $3.000 που πήραν οι συνομήλικοί τους σε άλλους τομείς.

Παρόλο που δεν είναι κάτι καινούριο το ότι οι δημιουργικοί τομείς δεν είναι και οι πιο προσοδοφόροι, το εύρημα υπογραμμίζει το γενικά αόρατο ρόλο των τάξεων στον κόσμο της τέχνης, σε μια περίοδο που οι προσπάθειες για κατάργηση των διακρίσεων σχετικά με το φύλο και τη φυλή γίνονται ολοένα και πιο κοινότυπες. Καταδεικνύει, επίσης, κάποιες από τις προκλήσεις της προσπάθειας για οικονομική ποικιλομορφία σε μια βιομηχανία που, ενώ τείνει προς τον φιλελευθερισμό, δίνει αξία στον ανθρωπισμό και την επινοητικότητα, αλλά, ακόμη, βασίζεται στην ικανότητα της άνετης κοινωνικοποίησης με οικονομικά ευκατάστατους συλλέκτες.

Επιπλέον, υπογραμμίζει πώς, κατά κάποιον τρόπο, ο κόσμος της τέχνης παίζει με τους δικούς του οικονομικούς κανόνες. Πολλές βιομηχανίες σε όλους τους τομείς της οικονομίας κάνουν έντονες προσπάθειες να διαφοροποιήσουν το εργατικό δυναμικό τους, οδηγούμενες από έρευνες που δείχνουν ότι η ποικιλομορφία συσχετίζεται με καλύτερη οικονομική απόδοση. Αλλά τα σημαντικότερα τμήματα της αγοράς τέχνης είναι χτισμένα πάνω στις συνήθειες ξοδέματος, φιλανθρωπίας, και κοινωνικών δικτύων των υπερβολικά πλούσιων: ένα στοιχείο του εμπορικού κόσμου της τέχνης που φαίνεται να τον ανοσοποιεί απέναντι σε αυτή την τάση του εργατικού δυναμικού. Χάρη στη δομική του εξάρτηση από μια μικρή ομάδα πολύ πλούσιων συλλεκτών και δωρητών, οι προσλήψεις σε κάποια μέρη του κόσμου της τέχνης τείνει να ευνοεί αυτούς με τις σωστές διασυνδέσεις και παρόμοια αναφορικά πλαίσια.

Προφανώς, αυτό δε συμβαίνει σε όλα τα μέρη του κόσμου της τέχνης. Ιδρύματα στη Νέα Υόρκη κάνουν κινήσεις για να βοηθήσουν στην κατάρριψη των εμποδίων για μια καριέρα στις τέχνες, προσφέροντας πληρωμένα προγράμματα πρακτικής άσκησης ή χτίζοντας οικονομικές στεγάσεις για τους καλλιτέχνες. Αλλά αυτά τα εμπόδια προκύπτουν στην αρχή. Η Guerrero, για παράδειγμα, γεννήθηκε και μεγάλωσε εν μέρει στη Νέα Υόρκη (πέρασε κάποιες περιόδους στη Δομινικανή Δημοκρατία), αλλά δεν είχε επισκεφτεί ποτέ γκαλερί πριν την πρώτη της χρονιά στο κολέγιο.

“Δεν είχα ιδέα τι πολιτισμική και καλλιτεχνική Μέκκα ήταν η Νέα Υόρκη, επειδή για μένα, στο Μπρονξ, αυτό το πράγμα δεν υπήρχε,” λέει.

Έπειτα, υπάρχει το κόστος της εκπαίδευσης. Τα δίδακτρα των προπτυχιακών μαθημάτων σε μια ιδιωτική καλλιτεχνική σχολή είναι ακριβά, και οι υποτροφίες είναι λιγότερο κοινές σε σύγκριση με τα πιο πλούσια πανεπιστήμια με τις μεγάλες χορηγίες. Το Pratt Institute της Νέας Υόρκης χρέωνε $46.140 τη σχολική χρονιά 2016-2017. Η Cooper Union, η οποία ιστορικά προσέφερε δωρεάν τις υπηρεσίες της, παρά τις διαμαρτυρίες πολλών μαθητών και μελών της σχολής, άρχισε να χρεώνει τα δίδακτρα το 2014.

Εκτός σχολής, λίγοι καλλιτέχνες πουλάνε αρκετά έργα για να επιβιώσουν στα πρώτα βήματα της καριέρας τους, και πολλές από τις εισαγωγικές θέσεις εργασίας στην ανεπτυγμένη πολιτιστική βιομηχανία της Νέας Υόρκης πληρώνουν πολύ λίγα, ή ακόμη και τίποτα. Μια μελέτη του 2011 από το Κέντρο Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Georgetown και τη Workforce ανακάλυψε ότι οι ειδικεύσεις των εργαστηριακών τεχνών είναι ανάμεσα στην πρώτη δεκάδα ειδικοτήτων με το χαμηλότερο ποσοστό εσόδων, το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας, τα περισσότερα περιστατικά υποαπασχόλησης και το μικρότερο ποσοστό ενίσχυσης του μισθού από το πτυχίο. Ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα ήταν τόσο δύσπιστος για την αξία ενός πτυχίου στην ιστορία της τέχνης, που συμβούλευσε μαθητές να σπουδάσουν καλύτερα βιομηχανική παραγωγή, παρόλη την έντονη εξαφάνιση βιομηχανικών θέσεων εργασίας μετά τη δεκαετία του ‘70.

Στον οίκο δημοπρασιών Sotheby’s, οι πρακτικάριοι βγάζουν $11,17 την ώρα, και οι εισαγωγικές θέσεις εργασίας, όπως βοηθός τμήματος και διαχειριστής. πληρώνονται περίπου $40.000, σύμφωνα με την ιστοσελίδα εύρεσης εργασίας Glassdoor. Στο Metropolitan Museum of Art, οι βοηθοί έρευνας βγάζουν περίπου $34.300, σύμφωνα με την Glassdoor.

Αλλά αυτά τα πρώτα χρόνια είναι σημαντικά: μια μελέτη του 2014 του Γραφείου Απογραφών (Census Bureau) πάνω σε δεδομένα από το The Hamilton Project, έδειξε ότι οι ειδικευμένοι στις καλές τέχνες είναι οι απόφοιτοι με τις δουλειές με τα λιγότερα κέρδη, αλλά ότι και η πορεία των εσόδων τους είναι επίσης ανάμεσα στις πιο απότομες. Τα αρχικά κέρδη τους με δυσκολία ξεπερνούν τα $15.000, αλλά διπλασιάζονται μέσα στα πέντε πρώτα χρόνια της καριέρας τους, υπογραμμίζοντας πόσο σημαντική είναι η οικονομική στήριξη αυτά τα πρώτα χρόνια στα 20-κάτι. Οι ειδικευμένοι στην ιστορία της τέχνης βγάζουν περίπου $32.000 το χρόνο, μετά την πρώτη χρονιά στην αγορά εργασίας, σύμφωνα με την έρευνα.

Η πρακτική άσκηση, που πολλές φορές δεν πληρώνεται, αποτελεί άλλο ένα εμπόδιο. Όταν η Guerrero δούλεψε σε ένα μη κερδοσκοπικό οργανισμό βγάζοντας $33.000 το χρόνο, δύο από τους συναδέλφους της με παρόμοιες υποχρεώσεις δεν πληρώνονταν καθόλου για τη δουλειά τους.

“Αυτές οι απλήρωτες πρακτικές βοηθούν στη διαιώνιση της ανισότητας στον κόσμο της τέχνης”, λέει ο Tom Finkelpearl, επίτροπος του Τμήματος Πολιτισμού της Νέας Υόρκης, το οποίο βοηθά να βρουν δουλειά αυτοί που έχουν την ευχέρεια να δουλέψουν δωρεάν.

“Κάθε φορά που ανοίγεις μια πόρτα σε μια αμισθί πρακτική, κλείνεις την πόρτα σε κάποιον άλλο”, λέει ο Finkelpearl, ο οποίος έχει μεταπτυχιακό στις Καλές Τέχνες από το Hunter College, ένα δημόσιο κολέγιο της Νέας Υόρκης, και είναι επικεφαλής ενός μεγάλου αριθμού πρωτοβουλιών, με σκοπό να διαφοροποιηθεί το πολιτισμικό τοπίο της Νέας Υόρκης.

Πέρσι το DCA και το City University of New York ξεκίνησαν το CUNY Cultural Corps, ένα πρόγραμμα του $1 εκατομμυρίου για 70 μαθητές του CUNY και πρόσφατους αποφοίτους με τη μορφή αμειβόμενης πρακτικής άσκησης σε αρκετές δεκάδες πολιτισμικά ιδρύματα της πόλης. Μέλη του CUNY Cultural Corps θα αμείβονται με $12 δολάρια την ώρα και θα δουλεύουν μέχρι 12 ώρες την εβδομάδα σε μέρη όπως το Brooklyn Museum, το MoMA PS1 και το Studio Museum στο Χάρλεμ.

Ένα άλλο ίδρυμα της Νέας Υόρκης, το Metropolitan Museum of Art, προσφέρει περίπου 75 πληρωμένες πρακτικές για μαθητές λυκείου και 40 πληρωμένες πρακτικές το χρόνο σε προπτυχιακούς κολεγίου, προπτυχιακούς και πρόσφατους απόφοιτους φοιτητές. Υπάρχουν ευκαιρίες και χρηματοδοτήσεις που απευθύνονται σε ασκούμενους που προέρχονται από τομείς που δεν εκπροσωπούνται επαρκώς στη μουσειακή κοινότητα, και ο κάθε ασκούμενος δουλεύει με έναν μέντορα. Οι μαθητές λυκείου δέχονται επίσης επιδότηση μεταφορών, με σκοπό να ξεπεραστεί ένα συνήθως υποτιμημένο εμπόδιο για συμμετοχή.

Μια από τις θέσεις, η επιμελητική πρακτική Lifchez/Stronach, στοχεύει συγκεκριμένα σε φοιτητές και πρόσφατους απόφοιτους “των οποίων το οικονομικό υπόβαθρο μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην καριέρα τους στις τέχνες ή στο μουσειακό τομέα”. Το πρόγραμμα αυτό των εννέα μηνών πληρώνει $21.000, ή αλλιώς λιγότερο από $16 την ώρα, μαζί με ένσημα.

Η Sandra Jackson-Dumont, πρόεδρος της εκπαίδευσης στο Met (και το πρώτο άτομο στην οικογένειά της που αποφοίτησε από κολλέγιο), λέει ότι η γνωστοποίηση αυτών των προγραμμάτων είναι τόσο σημαντική όσο η χρηματοδότησή τους.

“Η γνωστοποίηση και η προβολή είναι ακόμα το πρωτεύον πρόβλημα”, λέει, σημειώνοντας ότι το μουσείο έκανε πρόσφατα μια διοργάνωση με 500 καθηγητές από 100 περίπου κολλέγια και πανεπιστήμια της περιοχής της Νέας Υόρκης, για να τους βοηθήσει να χρησιμοποιήσουν το μουσείο ως εκπαιδευτικό εργαλείο και να διαδώσουν τα προγράμματα πρακτικής άσκησης και άλλων πόρων.

Δεν είναι πάντως ξεκάθαρο αν αυτές οι προσπάθειες έχουν αρκετή ανταπόκριση σε μια πόλη όπου η μέση τιμή ενοικίου για ένα διαμέρισμα με μια κρεβατοκάμαρα ήταν σχεδόν $2.700 τον Ιανουάριο του 2017, σύμφωνα με την κτηματομεστική ιστοσελίδα RentJungle. Ένας βιώσιμος μισθός για έναν ανύπαντρο ενήλικα στην Νέα Υόρκη είναι $14,52 την ώρα, σύμφωνα με την αριθμομηχανή βιώσιμων μισθών του Massachusetts Institute of Technology.

“Τα ενοίκια στη Νέα Υόρκη έχουν ανέβει σημαντικά, αλλά τα έσοδα των καλλιτεχνών όχι”, λέει η Sharon Louden, καλλιτέχνης, δασκάλα και συντάκτης του Living and Sustaining a Creative Life (2013), μιας συλλογής δοκιμίων από καλλιτέχνες. Καταδεικνύει προσπάθειες όπως το Artspace στη Μιννεάπολη, το οποίο κτίζει οικονομικούς χώρους στέγασης για τους καλλιτέχνες στις Ηνωμένες Πολιτείες, και άνοιξε έναν τέτοιο χώρο στο Ανατολικό Χάρλεμ της Νέας Υόρκης το 2014.

Αλλά η Louden είπε ότι το πρόβλημα είναι πιο βαθύ από τη ραγδαία αύξηση των ενοικίων. Τα χαμηλά έσοδα σε πολλούς τομείς το κόσμου της τέχνης προκύπτουν από τη χαμηλή εκτίμηση που έχουν οι Αμερικανοί για το ρόλο που παίζει ο πολιτισμός στη ζωή τους, λέει.

“Αν έδιναν μεγαλύτερη αξία και μεγαλύτερη κατανόηση στη λειτουργία των τεχνών σε μία κοινωνία, δε νομίζω ότι θα προέκυπταν αυτά τα νούμερα”, λέει. “Το κοινό δεν μπορεί να συνειδητοποιήσει πώς οι τέχνες συμβάλλουν στην καλύτερη διαβίωσή τους.”

Σίγουρα, κάποιοι άνθρωποι στον κόσμο της τέχνης όντως εκτιμούν την αξία των καλλιτεχνών, βάζοντας όλο και υψηλότερες τιμές σε έργα συγκεκριμένων πολύ διάσημων ή νεκρών μεγάλων δημιουργών.

Αυτό το τμήμα του κόσμου της τέχνης προσπαθεί να αποφύγει η Guerrero. Ακόμη θα ήθελε να γυρίσει στον κόσμο της τέχνης, αλλά όχι σε ένα μέρος όπου θα νιώθει ότι είναι αποκλεισμένη ή ότι την λυπούνται.

“Δε θα μπορούσα να δουλέψω ξανά σε γκαλερί”, λέει, περιγράφοντας ένα περιβάλλον “καθοδηγούμενο από ανθρώπους που δεν μπορούν να φανταστούν η να αντιληφθούν” τις εμπειρίες της ζωής της. Σε αυτές περιλαμβάνονται οι μεγάλες καθημερινές διαδρομές της από και προς το Μπρονξ, το να μη νιώθει πάντα ασφαλής στη γειτονιά της, ή το ότι ο πατέρας της, όσο υποστηρικτικός και να ήταν, καταλάβαινε ελάχιστα για το τι συμπεριελάμβανε η καριέρα της στις τέχνες. Φαντάζεται τον εαυτό της σε ένα ίδρυμα πιο προσανατολισμένο προς την κοινωνία, όπως το Studio Museum στο Χάρλεμ ή το Caribbean Cultural Center African Diaspora Institute.

“Όταν συναντήσω την κατάλληλη ευκαιρία, τότε με χαρά θα την αρπάξω”, είπε. “Αλλά θα πρέπει να μου ταιριάζει. Πρέπει να είναι η σωστή.”

Πηγή: artsy.net

Απόδοση: Χρόνης Μούγιος

Λάθος με το σωστό τρόπο: γιατί ο ψεύτικος Μοντερνισμός του Πικαμπιά είναι τόσο αληθινός

E-mail Εκτύπωση PDF

apicabiaΤου Kenneth Goldsmith

Επί τη ευκαιρία μιας εκλογικής περιόδου στις Ηνωμένες Πολιτείες γεμάτη με κραυγές αγανάκτησης για «ψέματα» και «στήσιμο», αξίζει να θυμηθούμε ότι κάποιοι μοντέρνοι καλλιτέχνες αποδέχτηκαν αυτά ακριβώς τα χαρακτηριστικά ως κάτι πιο αληθινό από την ίδια την αλήθεια. Κανένας δεν το έκανε περισσότερο αυτό από το Φράνσις Πικαμπιά (1879-1953).

Εξαρχής ήταν ολοφάνερα απατηλός. Ξεχειλίζοντας αμετανόητη ανειλικρίνεια, κανιβάλισε όλους τους “-ισμούς” που βρήκε μπροστά του, καταπίνοντας τους και φτύνοντάς τους με χαρά στη μούρη του κατεστημένου. Ο Ντέιβιντ Μπάουι συνήθιζε να λέει ότι δεν ήταν ροκ σταρ, αλλά ένας ηθοποιός που παίζει το ροκ σταρ. Το ίδιο θα μπορούσε να πει κάποιος και για τον Πικαμπιά: έπαιζε το ρόλο του καλλιτέχνη, παράγοντας ένα έργο θεαματικής ψευτιάς: ψεύτικος Κυβισμός, ψεύτικος Σουρεαλισμός, ψεύτικος Κοινωνικός Ρεαλισμός, ψεύτικος Ρομαντισμός και τέλος, στα τελευταία έργα του, ψεύτικος Ντανταϊσμός. Για μισό αιώνα, ο Πικαμπιά κορόιδευε τον κόσμο της τέχνης. Ό,τι έκανε, ήταν επίτηδες «λάθος».

Πουθενά δεν είναι αυτό πιο ξεκάθαρο από τον πρώτο κορμό «ώριμων» έργων του, μια σειρά από «κακούς» ιμπρεσιονιστικού στυλ πίνακες που έκανε στα μέσα της δεκαετίας του ‘20. Αν τα εξετάσει κάποιος στην αναδρομική του στο Museum of Modern Art, αισθάνεται ότι κάτι δεν πάει καλά. Αντί για το λυρικό παιχνίδισμα του φωτός και του αέρα που αποτελούν τα χαρακτηριστικά του Ιμπρεσιονισμού, τα έργα αυτά είναι ψυχρά, στατικά και κλειστοφοβικά. Ψάχνοντας απεγνωσμένα για κάποια απάντηση, απευθύνθηκα στο κείμενο που υπήρχε στον τοίχο: «Ο Πικαμπιά πιστεύεται ότι δούλευε αντιγράφοντας φωτογραφίες καρτ ποστάλ και όχι με το να μπει ο ίδιος στο φυσικό περιβάλλον και να ζωγραφίσει στην ύπαιθρο. Σε αυτό το έργο διακωμωδεί το αυθεντικό πνεύμα του Ιμπρεσιονισμού και τις τεχνικές ανοιχτού χώρου».

Brad Troemel, το τρολ της διαδικτυακής τέχνης

E-mail Εκτύπωση PDF

atroemelΤου Άντριαν Τσεν

Ένα απόγευμα πρόσφατα, ο Μπραντ Τρέμελ (BradTroemel) μου έδειξε μια εικόνα ενός γλυπτού που δεν μπορούσα να πιστέψω: εφτά χιλιάδες πεταλούδες μονάρχες στοιβαγμένες πάνω σε μια αιωρούμενη μαγνητική βάση. Ο Τρέμελ επινόησε το γλυπτό πριν από έξι μήνες, και το καταχώρησε, έναντι $1.200, στο διαδικτυακό του κατάστημα Ultra Violet Production House. Το έργο φαινόταν πολύ όμορφο για έναν κατάλογο, αλλά δεν υπήρχε στην πραγματικότητα: η εικόνα ήταν φτιαγμένη στο Photoshop. Ο αγοραστής θα λάβει τα στοιχεία που χρειάζονται για να φτιαχτεί το έργο, μαζί με οδηγίες για τη συναρμολόγησή του και ένα πιστοποιητικό γνησιότητας. Έπειτα θα θα το κατασκευάσει μόνος του, κολλώντας μία μία τις πεταλούδες. Ο Τρέμελ είχε υπολογίσει ότι οι πεταλούδες θα ζυγίζουν περίπου 400 γραμμάρια, το βαρύτερο φορτίο που θα μπορούσε να αντέξει η βάση. Το γλυπτό θα μείνει όρθιο πιθανότατα μόνο για μια στιγμή, όπως ένα στοιχείο από τον περιοδικό πίνακα το οποίο μπορεί να υπάρξει μόνο μια στιγμή, πριν πέσει στο έδαφος.

Το γλυπτό ήταν ένα από τα εβδομήντα οκτώ έργα που ο Τρέμελ και ο συνεργάτης του, ο καλλιτέχνης Τζόσουά Σιταρέλα (Joshua Citarella), συνέλαβαν τους τελευταίους έξι μήνες και έβαλαν προς πώληση στο κατάστημά τους στο Etsy, το διαδικτυακό κατάστημα για χειροποίητα προϊόντα. Πολλά από αυτά είναι αντικείμενα καθημερινής χρήσης με περίεργες λεπτομέρειες που τους δίνουν μια παραδοξότητα: ένας καναπές με μπαλώματα από χαρντ κορ πανκ μπάντες, ή μια σανίδα πάνω σε δύο υπολογιστές Apple, που λειτουργεί ως παγκάκι.

Μια ζωηρή φαντασία: το ερωτικό έργο του Αϊζενστάιν

E-mail Εκτύπωση PDF

aeisensteinτου Ντέιβιντ Ντ’ Άρσυ

 Ο Σεργκέι Αϊζενστάιν ήταν σκηνοθέτης κλασσικών ταινιών, όπως ο “Οκτώβριος” (Oktyabr, 1928) και το “Θωρηκτό Ποτέμκιν” (Bronenosets Potyomkin, 1925) και θεωρητικός του κινηματογράφου. Σχεδίασε επίσης τα σκηνικά θεατρικών για τα οποία έκανε μόνος του τα σχέδια.

Αλλά οι σχεδιαστικές του ικανότητες δεν ήταν τόσο περιορισμένες. Η γκαλερί Alexander Gray στη Νέα Υόρκη εκθέτει τις ερωτικές εικόνες του, οι οποίες κινούνται σε ένα ευρύ φάσμα από το φόνο στο Μάκβεθ του Σέξπιρ, έως βιβλικές ιστορίες και ζευγαρώματα ανθρώπων με φυτά. Υπάρχει ένα αισχρό πνεύμα σε αυτήν τη δουλειά που ξεπερνά το χιούμορ στις ταινίες του. Από τα 5.000 σχέδια του Αϊζενστάιν που επέζησαν, αυτά είναι από τα λιγότερο γνωστά, και η έκθεση προσφέρει τη μία έκπληξη μετά την άλλη.

Η ιστορία του “Your Body is a Battleground”

E-mail Εκτύπωση PDF

akruger your bodyΤης Έλλεν Σ. Κάλντγουελ

Με αφορμή τις πρόσφατες κινήσεις του Προέδρου Τραμπ σχετικά με τις εκτρώσεις, που θα φέρουν σε δύσκολη θέση χιλιάδες γυναίκες ανά τον κόσμο, είναι ταιριαστό να επισκεφθούμε ξανά την επιδραστική μεταξοτυπία της Μπάρμπαρα Κρούγκερ (Barbara Kruger) από το 1989, “(Untitled) Your Body is a Battleground”. Η Κρούγκερ έφτιαξε αυτήν τη χαρακτηριστική εικόνα για την Πορεία των Γυναικών (Women’s March) στην Ουάσινγκτον το 1989, μετά από μια σειρά από νόμους κατά της έκτρωσης άρχισαν να υπονομεύουν τη δικαστική απόφαση Roe v. Wade.

Σε μια συνέντευξη του 1991, ο Γ. Τζ. Μίτσελ (W. J. T. Mitchell) και η Κρούγκερ συζήτησαν τα κίνητρα και τη δουλειά της. Η Μπάρμπαρα Κρούγκερ, -καλλιτέχνης, ακτιβίστρια και φεμινίστρια-, έγινε γνωστή στον κόσμο της τέχνης για την ξεχωριστή οπτική της γλώσσα. Συνδυάζοντας αντίγραφα ασπρόμαυρων φωτογραφιών από τη δεκαετία του ‘50 με κάτασπρη γραμματοσειρά Futura Bold σε κόκκινα πλαίσια σε δημόσιους χώρους, όπως κτίρια και πινακίδες, η Κρούγκερ παρήγαγε άπειρα τυπώματα και έργα δημόσιου χώρου, τα οποία διερευνούσαν το ζήτημα της ανισότητας.

Οι κακές γυναίκες της ιστορίας της τέχνης και γιατί τις αγαπάμε

E-mail Εκτύπωση PDF

Της Νάταλι Χέγκερτ

anw1Εκατοντάδες χιλιάδες συμμετείχαν στην Πορεία των Γυναικών (Women’s March) στην Ουάσινγκτον το περασμένο Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2017, στο National Mall, με πορείες αλληλεγγύης να πραγματοποιούνται και σε άλλες πόλεις των Ηνωμένων Πολιτειών, συμπεριλαμβανομένων των Λος Άντζελες, Σικάγο και Νέα Υόρκη, αλλά και πόλεις εκτός Αμερικής όπως το Λονδίνο και το Παρίσι. Σε αυτές τις πορείες, υπήρξε η κατακραυγή του όρου «κακιά γυναίκα» (“nasty woman”), ένα μισογυνιστικό επίθετο που είχε χρησιμοποιήσει χαμηλόφωνα ο Ντόναλντ Τραμπ εναντίον της Χίλαρι Κλίντον σε ένα ντιμπέιτ, ένας όρος που πλέον οικειοποιούνται με περηφάνια οι φεμινίστριες. Υπάρχουν λεγεώνες καλλιτεχνών που έχουν χαρακτηριστεί έτσι: η έκθεση “NASTY WOMEN” («ΚΑΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ»), η οποία χρηματοδοτήθηκε μαζικά πρόσφατα από το κοινό, στο Knockdown Center στο Κουίνς της Νέας Υόρκης, είχε πάνω από 700 έργα από γυναίκες καλλιτέχνες, ενώ κατάφερε να μαζέψει πάνω από $50 χιλιάδες για την οργάνωση Planned Parenthood και άλλες κοινοτικές οργανώσεις, ενώ ενέπνευσε δεκάδες άλλες εκθέσεις, από το Σαν Ντιέγκο μέχρι το Άμστερνταμ. Και στις 22 Ιανουαρίου, το Εθνικό Μουσείο Γυναικών της Τέχνης (National Museum of Women in the Arts), στη Ουάσινγκτον έκανε ξενάγηση “Nasty Women”, προβάλλοντας τις καλλιτέχνιδες της μόνιμης συλλογής του, οι οποίες έγραψαν την δική τους πορεία έξω από τους κοινωνικούς περιορισμούς του φύλου.

Στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ, η καθηγήτρια σπουδών φύλου Κάρολαϊν Λάιτ (Caroline Light) πλαισίωσε τον όρο, τον οποίο χρονολόγησε πίσω στην εποχή της αποικιοκρατίας: “«Κακιά» γυναίκα λέγεται αυτή που αρνείται να αποδεχθεί τη θέση της, όπως αυτή ορίζεται από τους άντρες.” Κατά τη διάρκεια όλης της ιστορίας της τέχνης, θα μπορούσες να χαρακτηριστείς ως κακιά γυναίκα αν και μόνο τολμούσες να γίνεις καλλιτέχνης, μια μη παραδοσιακή απασχόληση για μια γυναίκα, και αν το έκανες, το έργο σου διαρκώς περιθωριοποιείτο, αμφισβητείτο ή απορριπτόταν. Αυτή η ανισότητα συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, πιο χαρακτηριστικά στην αγορά τέχνης, όπου οι τιμές έργων γυναικών καλλιτεχνών συνεχίζουν να βρίσκονται πίσω από αυτές έργων φτιαγμένων από άντρες. Η Λίντα Νότσλιν είχε αναλύσει τις επιπτώσεις αυτού του σεξισμού των ιδρυμάτων στον κόσμο της τέχνης στο κορυφαίο, και πολύ διαχρονικό, δοκίμιό της του 1971 “Why Have There Been No Great Women Artists?” («Γιατί Δεν Έχουν Υπάρξει Σπουδαίες Γυναίκες Καλλιτέχνες;»). Σχολιάζοντας τη «μικρή ομάδα ηρωικών γυναικών» μέσα στους αιώνες που κατάφεραν να ξεφύγουν από την αφάνεια στον τομέα της τέχνης, γράφει: «μια γυναίκα, για να επιλέξει γενικά μια καριέρα, πόσο μάλλον στον τομέα της τέχνης, έπρεπε χαρακτηρίζεται από ένα μεγάλο βαθμό αντισυμβατικότητας... Έπρεπε, σε κάθε περίπτωση, να έχει ένα δυνατό αίσθημα επανάστασης μέσα της για να τα καταφέρει στον κόσμο της τέχνης, αντί να υποκύψει στον κοινωνικά αποδεκτό ρόλο της γυναίκας και της μητέρας, το μόνο ρόλο στον οποίο την κατατάσσει αυτόματα κάθε κοινωνικό ίδρυμα.» Με άλλα λόγια, αυτές οι ηρωικές γυναίκες είναι κακιές γυναίκες, όλες τους. Παρόλο που ο όρος μπορεί να περιλαμβάνει σχεδόν όλες τις γυναίκες καλλιτέχνες στην ιστορία, ρίχνουμε μια ματιά σε κάποιες από τις σπουδαιότερες «κακιές γυναίκες» της ιστορίας της τέχνης και σε κάποια από τα σημαντικότερα έργα τους, από την Αναγέννηση μέχρι σήμερα.

5 πράγματα που μπορείς να μάθεις από το πίσω μέρος ενός πίνακα

E-mail Εκτύπωση PDF

asad1Η πλευρά του έργου που τις περισσότερες φορές αμελείται δεν είναι σε καμία περίπτωση η λιγότερο σημαντική, όπως μας εξηγεί ο ειδικός Τομ Ρουθ (Tom Rooth).

1. Ψάξε για τα λογότυπα

Οι περισσότερες γκαλερί κατοχυρώνουν τα έργα που αγοράζουν και πουλάνε. Το λογότυπο μιας γκαλερί μπορεί να σου πει πολλά πράγματα, όπως το σε ποιες γκαλερί ανήκε παλιότερα ο πίνακας και, αν είσαι τυχερός, τη χρονιά που αγοράστηκε. Ένα καλό όνομα μπορεί να βοηθήσει με την προέλευση και να προσθέσει αξία στο έργο. Στο Λονδίνο, εγώ αναζητώ λογότυπα από εμπόρους τέχνης όπως οι The Fine Art Society και ο Ρίτσαρντ Γκριν (Richard Green), παρόλο που υπάρχουν πολλά ονόματα που θεωρούνται σημαντικά στην αγορά.

Τα λογότυπα των εκθέσεων είναι επίσης σημαντικά στην αναζήτηση: αν ένας πίνακας έχει εκτεθεί σε κάποιο σημαντικό χώρο, όπως στη Βασιλική Ακαδημία του Λονδίνου (London’s Royal Academy), δίνει βαρύτητα στη σπουδαιότητά του. Ένα εκθεσιακό λογότυπο μπορεί να μας οδηγήσει επίσης στις αρχικές κριτικές, επιτρέποντάς μας να δούμε πώς είχαν δεχτεί οι θεατές τον πίνακα την πρώτη φορά που εκτέθηκε, κάτι που είναι πάντα ενδιαφέρον και αποτελεί μια καλή προσθήκη στις σημειώσεις καταλόγου.

Ο Κόσμος της Τέχνης του Μανχάταν των Τελευταίων Δεκαετιών

E-mail Εκτύπωση PDF

aΟ Κόσμος της Τέχνης του Μανχάταν των Τελευταίων Δεκαετιών1Δεδομένης της δίνης γεωγραφικών και εννοιολογικών αλλαγών στο τοπίο της σύγχρονης τέχνης, δε θα μπορούσαμε να μην κάνουμε μια σοβαρή ενδοσκόπηση κοιτώντας πίσω, (ειδικά με αφορμή την έκθεση “Inventing Downtown: Artist-Run Galleries in New York City, 1952–1965”, η οποία εγκαινιάστηκε στην Grey Art Gallery στις 10 Ιανουαρίου), σε μια προσπάθεια να βρούμε τις ρίζες του κόσμου της τέχνης όπως τον ξέρουμε σήμερα. Παίρνοντας ως σημείο εκκίνησης την καλλιτεχνική σκηνή του κέντρου της Νέας Υόρκης, μιας και ήταν αναμφίβολα ένα σημείο σταθμός του 20ού αιώνα, αρχίζουμε με τη γέννηση του Greenwich Village και της SoHo, μέσα από τα λόγια κάποιων από τους σημαντικότερους ανθρώπους της σκηνής, από τον κριτικό Χάρολντ Ρόζενμπεργκ (Harold Rosenberg) και τον γκουρού των Happenings Άλλαν Κάπροου, έως τον γκαλερίστα Τζέφρι Ντάιτς (Jeffrey Deitch).

 

1959, ΕΤΗΣΙΟ ΤΕΥΧΟΣ

6η Μπιενάλε Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης Η αναζήτηση της φαντασιακής εστίας-πατρίδας καθώς οξύνεται το προσφυγικό πρόβλημα

E-mail Εκτύπωση PDF

Απο έκθεση προηγούμενης Μπιενάλε Θεσσαλονίκης-    ‘Oταν στην Ελλάδα του 2016 στοιβάζονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ή όπως τα αποκαλεί η κυβέρνηση κέντρα φιλοξενίας εξήντα χιλιάδες πρόσφυγες ενώ με τις πλαστικές λέμβους καταφτάνουν στα νησιά και άλλοι συνεχώς και το προσφυγικό ζήτημα γίνεται ολοένα και οξύτερο για ολόκληρη την Ευρώπη το Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης βάζει σαν θέμα του στην έκτη Μπιενάλε που οργανώνει το 2017 τις «φαντασιακές εστίες».

-    Εκατομμύρια άνθρωποι αναζητούν μια διέξοδο στην Ευρώπη από την Αφρική και την Ασία ονειρευόμενοι την γη της επαγγελίας. Είναι η Ευρώπη της κρίσης και των κλειστώ ν συνόρων ένας τέτοιος τόπος; Οδεύουν προς το άγνωστο για μια ζωή με περισσότερη μιζέρια και αθλιότητα ίσως μακριά από τους πολέμους;

-    Αυτά είναι μερικά ερωτήματα που προκύπτουν από το τεράστιο γεωπολιτικό πρόβλημα που ακουμπάει και ερευνά η Μπιενάλε της Θεσσαλονίκης.

Σελίδα 1 από 14