www.artnews.gr

Δευτέρα, 29. Μάιος 2017

ΕΙΣΤΕ ΕΔΩ: ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ

Λίγα Λόγια για τον Δημήτρη Ντοκατζή

E-mail Εκτύπωση PDF

adimdokΤης Αννίτας Αποστολάκη

Είναι δύσκολο να γράψεις για έναν καλλιτέχνη που θεωρούσες έναν από τους λίγους δικούς σου ανθρώπους στον πολλές φορές δήθεν και ανταγωνιστικό χώρο της τέχνης. Ένας τέτοιος άνθρωπος ήταν για μένα ο Δημήτρης Ντοκατζής, σε βαθμό που ακόμη και σαράντα μέρες μετά το θάνατό του, μου φαίνεται περίεργο που γράφω για εκείνον σε παρελθοντικό χρόνο. Με αφορμή, όμως, την επανενεργοποίηση της περφόρμανς του Ανοξείδωτες Επιθυμίες αυτήν τη Δευτέρα 22 Μαΐου από φίλους και συναδέλφους του, θα επιχειρήσω να κάνω τη δική μου μνεία σε ένα φίλο που χάραξε τη δική του ανεξάρτητη καλλιτεχνική πορεία, ακολουθώντας πάντα αυτό που του επέτασσε το καλλιτεχνικό και κοινωνικό του ένστικτο, χωρίς ποτέ να κάνει συμβιβασμούς για να ικανοποιήσει τις προσδοκίες των εκάστοτε εμπόρων και συλλεκτών.

Ο καλλιτέχνης που εκπροσωπεί τις ΗΠΑ στην Μπιενάλε της Βενετίας δεν αισθάνεται πλέον ότι εκπροσωπείται από την κυβέρνησή του

E-mail Εκτύπωση PDF

30BRADFORD2-master675Του Jori Finkel

Ο Mark Bradford, ένας από τους πιο διακεκριμένους ζωγράφους της Αμερικής, δεν μπορούσε να καταλήξει στο τι να τοποθετήσει στη μεγάλη ροτόντα.

Αυτός ο καλλιτέχνης που εκπροσωπεί τη χώρα του στην Μπιενάλε της Βενετίας, βρήκε έναν ασυνήθιστο τρόπο εργασίας από απόσταση. Σε μια αποθήκη στο νότιο Λος Άντζελες, όχι μακριά από εκεί όπου μεγάλωσε, δημιούργησε ένα μεγάλου μεγέθους μοντέλο του περιπτέρου των Ηνωμένων Πολιτειών στην Μπιενάλε, ένα εντυπωσιακό κτίριο με επιρροές του Monticello. Στη συνέχεια, πέρασε τον προηγούμενο χρόνο δοκιμάζοντας τις ιδέες του σε αυτό.

«Αυτό είναι ένας χώρος τύπου Jefferson, κάτι που θα έβλεπε κανείς στα κρατικά καπιτώλια», είπε. «Ήθελα η κεντρική θόλος να μοιάζει με ερείπιο, σα να πηγαίναμε σε ένα κυβερνητικό κτίριο και να αρχίζαμε να κουνάμε τη ροτόντα και ο σοβάς να αρχίζει να πέφτει. Η οργή μας έκανε το γύψο να πέσει από τους τοίχους.»

Ο Thaddaeus Ropac άνοιξε γκαλερί στο Λονδίνο για να εκθέσει έργα πάνω από 60 μεγάλων καλλιτεχνών

E-mail Εκτύπωση PDF

aggΚαθώς ο κόσμος της τέχνης του Λονδίνου εξετάζει τις συνέπειες που θα έχει η επικείμενη αποχώρηση της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση, για έναν τουλάχιστον μεγάλο παίκτη της αγοράς της τέχνης τα θέλγητρα της πόλης παραμένουν έντονα.

“Για μένα το Λονδίνο εξακολουθεί να είναι το απόλυτο κέντρο τέχνης”, δηλώνει ο Thaddaeus Ropac. “Η Νέα Υόρκη μπορεί να καθορίζεται από την αγορά, αλλά το Λονδίνο έχει αυτόν τον εξευγενισμό του παλαιού κόσμου, είναι μέρος του DNA του και έχει αγκαλιάσει τη σύγχρονη τέχνη με έναν πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Πιστεύω ότι ο πολιτισμός του Λονδίνου θα παίζει πάντοτε έναν πολύ ιδιαίτερο ρόλο.”

Είναι τέτοια η πίστη του Ropac στο Λονδίνο ως κέντρο τέχνης που προσέθεσε στους τέσσερις εκτεταμένους χώρους του στο Παρίσι και το Σάλτσμπουργκ ένα μεγάλο νέο παράρτημα στα τέλη του προηγούμενου μήνα στην καρδιά του Μέιφερ: το Ely House, μια μεγάλη γεωργιανή έπαυλη στην οδό Dover, χτίστηκε το 1772 ως η κατοικία στο Λονδίνο του Επισκόπου του Ely.

Ο καλλιτέχνης και φωτογράφος της Μπιγιονσέ Awol Erizku από το Λος Άντζελες ξεπούλησε στηv Ben Brown Fine Arts

E-mail Εκτύπωση PDF

awol-659x1024Ο καλλιτέχνης, φωτογράφος, μουσικός και DJ με έδρα το Λος Άντζελες Awol Erizku, ο οποίος έγινε διάσημος με μια φωτογραφία του με την Μπιγιονσέ έγκυο, κατάφερε να ξεπουλήσει στην πρώτη του έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής στην Ευρώπη, με τίτλο “Make America Great Again”, η οποία εγκαινιάστηκε τον περασμένο μήνα στην γκαλερί Ben Brown Fine Arts στο Μέιφερ.

Το πρωινό της Πέμπτης 2 Φεβρουαρίου 2017, το όνομα του Awol Erizku ήταν γνωστό μόνο στις χιπ παρυφές του κόσμου της τέχνης. Αλλά μέχρι το απόγευμα, αυτό είχε αλλάξει. Μια περίτεχνη φωτογραφία της Μπιγιονσέ, με αταίριαστα αλλά ακριβά εσώρουχα, εγκύου και πλαισιωμένης από ένα τεράστιο στεφάνι με λουλούδια, είχε ανέβει από την ίδια την τραγουδίστρια στο Instagram, για να ανακοινώσει ότι εκείνη και ο σύζυγός της, Jay Z, περιμένουν δίδυμα.

Μέσα σε μερικές ώρες, η φωτογραφία είχε 5 εκατομμύρια likes (την έγκριση των χρηστών τυο Instagram), με μια ταχύτητα που καταχωρήθηκε ως ρεκόρ στο βιβλίο Γκίνες, και ο Erizku είχε επιβεβαιώσει, επίσης μέσω μιας ανάρτησης στο Instagram που κατέβασε σχεδόν αμέσως, ότι εκείνος ήταν ο φωτογράφος.

“Matrice”: Ο Giuseppe Penone στο Palazzo della Civiltà Italiana στη Ρώμη

E-mail Εκτύπωση PDF

adomus-penone-03Στους μνημειακούς αρχιτεκτονικούς χώρους του Palazzo della Civiltà Italiana ο Giuseppe Penone παρουσιάζει μια σειρά έργων από υλικά και μορφές που είναι εντυπωσιακά ζωντανές και οργανικές.

Η έκθεση “Matrice” είναι μια μοναδική ευκαιρία για να θαυμάσει κάποιος μια επιλογή ιστορικών έργων και νέων παραγωγών, που πραγματοποιήθηκαν ειδικά για αυτήν την έκθεση από τον Giuseppe Penone.

Η “Matrice” περιέχει 15 έργα που χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1970 έως και σήμερα, συμπεριλαμβανομένων πολλών που εκτίθενται σπάνια και θα εκτεθούν στην Ιταλία για πρώτη φορά. Ολόκληρη η έκθεση έχει σχεδιαστεί ως ένας διάλογος με τους μνημειακούς αρχιτεκτονικούς χώρους του Palazzo della Civiltà Italiana. Η έκθεση παρουσιάζει μια συλλογή έργων τέχνης που έρχονται σε αντίθεση με την ξεκάθαρη γεωμετρία και τις μαρμάρινες επιφάνειες του κτιρίου, -το οποίο είναι άμεσα εμπνευσμένο από τα μεταφυσικά τοπία του Τζόρτζιο ντε Κίρικο, με υλικά και μορφές οι οποίες είναι έντονα ζωντανές και οργανικές. Η έκθεση παίζει με την ψευδαίσθηση της φύσης, η οποία κατοικεί μυστηριωδώς στα ευρύχωρα κλίτη του πρώτου ορόφου του Palazzo και ξεκινάει έναν αναπάντεχο διάλογο μεταξύ της φύσης, του πολιτισμού, της βιολογικής ώρας και της ιστορίας.

American Gothic: το ζεύγος κάνει μια επίσημη επίσκεψη στη Βρετανία

E-mail Εκτύπωση PDF

americangothicΤης Laura Cumming

Το American Gothic, -το έργο με το ζευγάρι με τα μακρόστενα πρόσωπα που κάθονται σα φρουροί μπροστά από το ξύλινο σπίτι τους με ποδιά και φόρμα εργασίας και το δικράνι στο χέρι-, είναι ο πιο διάσημος πίνακας στην Αμερικανική τέχνη. Είναι στιγμιαία αναγνωρίσιμος σε εκατομμύρια ανθρώπους από το Όρεγκον έως την Οσάκα, λίγοι από τους οποίους ξέρουν το όνομά του, και ακόμα λιγότεροι ξέρουν το όνομα του ζωγράφου.

Ο Μαρκ Σαγκάλ σε πλήρη άνθηση: πώς χρησιμοποιούσε τα λουλούδια στους πίνακές του

E-mail Εκτύπωση PDF

achagallΤου Robin Lane Fox

Ο καλλιτέχνης μπορεί να μην ήταν κηπουρός, αλλά θαύμαζε τη δουλειά που κάνουν, όπως φαίνεται από τη μεγάλη έκθεση “Marc Chagall, Flowers and the French Riviera: The Color of Dreams”, που πραγματοποιείται μέσα και έξω από τα διάσημα θερμοκήπια των Βοτανικών Κήπων Marie Selby στη Σαρασότα, κάτω από τον μπλε ουρανό της Φλόριντα, έως τις 31 Ιουλίου. Ακόμα και για αυτούς που δεν μπορούν να την επισκεφτούν, η έκθεση θέτει συναρπαστικά ερωτήματα για τους καλλιτέχνες και την αγάπη τους για τα λουλούδια.

Ο Σαγκάλ είχε μια περιπλανώμενη ζωή, κάτι που δεν ήταν πάντα επιλογή του. Τον πήγε από τις εβραϊκές του ρίζες στο μικρό Βιτέμπσκ της Λευκορωσίας, έως την Αγία Πετρούπολη, το Παρίσι, την Νέα Υόρκη, το νότο της Γαλλίας, το Ισραήλ και αλλού. Έλεγε ότι αγαπούσε “το συναίσθημα της νεολαίας στην Αμερική”, αλλά κάποιες από τις καλύτερες υαλογραφίες του είναι η μπλε σειρά, η οποία ήταν ιδιωτική ανάθεση για την Εκκλησία των Αγίων Πάντων στο Τάντλεϊ του Κεντ.

Πώς μπορεί να είχε χρόνο να αφιερώσει στην καλλιέργεια λουλουδιών; Του άρεσε η φύση, αλλά δεν πρόσεχε αντικείμενα μέσα της, όπως δείχνουν σχόλιά του για τα άλογα. Το 1966 είχε πει σε ένα δημοσιογράφο: “Κοιτώντας τα άλογα, τα οποία βρίσκονται μονίμως σε μια κατάσταση έκστασης, σκέφτομαι ‘Δεν είναι μάλλον πιο ευτυχισμένα από ότι εμείς;’ Μπορείς να γονατίσεις ήρεμα μπροστά από ένα άλογο και να προσευχηθείς. Πάντοτε χαμηλώνει το βλέμμα με μετριοφροσύνη.” Αν άρχιζα να προσεύχομαι μπροστά από ένα από τα δικά μου, θα με είχε δαγκώσει. Ένα άλλο θα κλότσαγε καλπάζοντας, χωρίς κάποια εμφανή “έκσταση”. Ο Σαγκάλ ισχυριζόταν ότι μπορούσε “να ακούσει τον αντίλαλο των πελμάτων των αλόγων” στη βάση του στομαχιού του. Το ίδιο και εγώ, συχνά και από εμπειρία, αλλά αυτός ήταν μόνο ένας λάτρης του θεάματος του αληθινού.

Οι γυναίκες που προώθησαν την τέχνη με σεξουαλικό περιεχόμενο τη δεκαετία του ‘90 παραμένουν επίκαιρες

E-mail Εκτύπωση PDF

asexartΤης Casey Lesser

Το καλοκαίρι του 1991, κατά τη διάρκεια μιας καλλιτεχνικής διαμονής στο Skowhegan, οι νεαρές καλλιτέχνιδες Ellen Cantor και Patricia Cronin είχαν από κοινού μια έντονη επιθυμία να διεκδικήσουν τη γυναικεία σεξουαλικότητα από τον ανδροκρατούμενο κόσμο της τέχνης. “Ο κόσμος της τέχνης και η ιστορία της τέχνης μας έλεγαν ότι εικόνες γυναικών με σεξουαλικό χαρακτήρα φτιάχνονται από άντρες, για κατανάλωση από άντρες”, λέει η Cronin. “Ήμασταν νέες, ήμασταν φιλόδοξες, κάναμε και οι δύο έργα με έντονα σεξουαλικό χαρακτήρα, και σκεφτήκαμε, ποια είναι η κοινότητά μας; Ποιος θα γίνει μέλος μιας ομάδας για να επαναπροσδιορίσει τη γυναικεία σεξουαλικότητα από την οπτική γωνία μιας γυναίκας;”

“Afterimage” του Αντρέι Βάιντα: Σταλινισμός και Πρωτοπορία στη μεταπολεμική Πολωνία

E-mail Εκτύπωση PDF

afterimage 01Του Χρόνη Μούγιου

Το Afterimage είναι η τελευταία ταινία του Αντρέι Βάιντα, η οποία μας διηγείται την ιστορία του πρωτοπόρου Πολωνού καλλιτέχνη Βλάντισλαβ Στρεμίνσκι κατά τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Σελίδα 1 από 16