Artnews

Κώστας Βαρώτσος: «Η Αίγινα μου ξαναέδωσε την ευκαιρία να ξυπνώ το βράδυ και να δουλεύω»

2018-07-09 22:26:00

Συνέντευξη στη Μαίρη Αδαμοπούλου

«Με την Αίγινα γνωρίστηκα τυχαία. Ήμουν στη Νέα Υόρκη όταν μου τηλεφώνησε ο Σταύρος Ξαρχάκος και μου είπε ότι έδωσε προκαταβολή για το οικόπεδό μου. Επέστρεψα την κλήση για να ζητήσω διευκρινίσεις και μου απάντησε: "αγόρασες οικόπεδο στην Αίγινα" και μου έκλεισε το τηλέφωνο.

»Όταν έφτιαξα το σπίτι μου εγκαταστάθηκα μόνιμα στην Αίγινα. Δημιουργήθηκε ακαριαίος έρωτας. Εκεί έφτιαξα και πάλι ατελιέ. Το κοίταγα βέβαια για περίπου δυο χρόνια, αλλά μετά άρχισα να δημιουργώ έργα. Αυτό το σπίτι ξόρκισε το φόβο μου για το εργαστήριο.

»Ένα μέρος που με γοητεύει εκεί είναι ο ναός της Αφαίας. Όταν υπάρχει μια στιγμή περίεργη, παίρνω το αυτοκίνητο κι ανεβαίνω ως εκεί. Μου δίνει μια σιγουριά αυτός ο τόπος. Είναι σα να πηγαίνω στον πατέρα μου και να μου λέει "μην κάνεις έτσι βρε παιδάκι μου, θα φτιάξουν τα πράγματα. Μη φωνάζεις...". Κάτι ανάλογο αισθάνομαι να μου λέει στα δύσκολα και η Αφαία.

»Το νησί έχει επηρεάσει πάρα πολύ τη δουλειά μου. Μου ξαναέδωσε κάτι που είχα χάσει. Την ευκαιρία να ξυπνάω το βράδυ και να υπάρχει ένας χώρος για να μπορώ να δουλεύω. Όταν ήμουν νέος αυτό για μένα ήταν συγκλονιστικό. Έβγαλα πολλά έργα και σημαντικά που είναι συνδεδεμένα με την ενέργεια του τοπίου, τη θάλασσα, το φως.

»Στην παραλία δεν πηγαίνω συχνά. Δεν έχω αναπτύξει σχέση με τις παραλίες του νησιού. Προτιμώ εκείνες των Κυκλάδων. Μου αρέσει να παίρνουμε το ιστιοπλοϊκό του αδελφού μου και να αναζητούμε κόλπους γύρω από την Αίγινα. Θα έλεγα πάντως ότι έχω αναπτύξει περισσότερο σχέση με το βουνό παρά με τη θάλασσα της.

»Όταν κλείνω το μάτια μου βλέπω μπροστά μου το Όρος, που είναι το ψηλότερο σημείο του νησιού, αλλά και το ψηλότερο σημείο του Αργοσαρωνικού. Πολλές φορές πηγαίνω κι εκεί. Το βλέπω κι από το σπίτι μου. Είναι ένα σημάδι σχετικό με τον καιρό. Όταν θέλουμε να μάθουμε αν θα βρέξει κοιτάζουμε αν έχουν συγκεντρωθεί γύρω του σύννεφα. Είναι ένας τόπος με τον οποίο έχω αναπτύξει φιλικές σχέσεις.

»Οι γεύσεις που έχω συνδέσει με τον τόπο είναι το ωμό ψάρι, όπως και οι κατσούλες που είναι είδος ψαριού που βγαίνει μόνο στην Αίγινα.

»Το μυστικό που θα πρότεινα στον επισκέπτη είναι συνάμα κι ένα παράπονο. Υπάρχει μια μεσαιωνική περιοχή, η Παλαιοχώρα, που είναι εγκαταλελειμμένη. Από τη μία έχουμε την εκκλησία του Αγίου Νεκταρίου που μοιάζει με μεγάλο τζαμί κι από την άλλη τα μεσαιωνικά εκκλησάκια που είναι αριστουργήματα. Προτείνω λοιπόν σε όλους να τα δουν. Είναι συγκλονιστικά.

»Αν μπορούσα να αλλάξω κάτι θα άλλαζα τη νοοτροπία. Ήλπιζα οι κάτοικοι της Αίγινας να καταλάβουν τι θησαυρό έχουν στα χέρια τους. Η Αίγινα είναι ένα αεροπλανοφόρο που πλέει σε μια καταπληκτική θάλασσα. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι μαζί που ζούμε εκεί ότι μπορεί να γίνει κάτι συγκλονιστικό αρκεί να το αποφασίσουμε. Πρέπει επιτέλους να ενωθούμε για να κάνουμε την Αίγινα όμορφη.

»Είχα στενοχωρηθεί με την ένταση που είχε δημιουργηθεί σχετικά με το έργο μου στο λιμάνι, αλλά ποτέ δε σκέφτηκα να φύγω. Το αντίθετο. Δε βλέπω την ώρα να γυρίσω. Επιστρέφω διότι εκεί απέκτησα πατρικό σπίτι. Δεν είχα. Τώρα όταν πηγαίνω στην Αίγινα είναι για μένα επιστροφή στο σπίτι.»

Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο τεύχος 233 (Ιούλιος-Σεπτέμβριος 2017) των Νέων της Τέχνης.